Rondje Reeuwijkse Plassen

Doorkomstplaatsen
De Meern – Reijerscop – Harmelen – Woerden – Zwarte Dijkje – Diemerbroek – Papekop – Hogebrug – Driebruggen – Reeuwijkse Plassen – Twaalfmorgen – Oukoop – Driebruggen – Waarder – Woerden – Breeveld – De Putkop – Vleuterweide – De Meern
Solo. 81,01 km in 3:58:28; AvS: 20,38 km/u.
Bewolkt, later opklaringen. 19,7 – 20,7o. Z kracht 2 – ONO kracht 1.

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Informatiepaneel wandelroute

Informatiepaneel wandelroute

Wat een leuke rit is dit geworden! Het weer werkte in alle opzichten mee. Was de hemel bij vertrek een en al grauwigheid, na nog geen half uur klaarde het langzamerhand op en in de namiddag lag een gouden glans over de weilanden.
De Reijerscop afgereden – geen wezeltjes gezien, deze keer – en over de A12 langs de rand van Harmelen naar de waterplas bij Woerden. De bovenbeenspieren voelden hard aan, maar ik kon op gezette tijden aardig tempo maken.
Voorbij Woerden kreeg ik het idee de Reeuwijkse Plassen op te zoeken, mede naar aanleiding van een informatiepaneel over het 15,4 km lange Hollands-Utrechts Polderpad, een wandelroute van Woerden naar Gouda op de grens van de provincies Utrecht en Zuid-Holland. Uit een overzichtskaartje bleek dat veel van de wegen waarlangs deze route voert, ook toegankelijk zijn voor fietsers. Kwam dat even goed uit!
Tot aan Hogebrug de wandelroute gevolgd. In Hogebrug een fietsend echtpaar, dat op zoek was naar een kersenboomgaard bij Hekendorp en geen wijs meer kon worden uit de knooppunten, op weg geholpen. Ik ging rechtsaf, naar Driebruggen, en vandaaruit naar de Reeuwijkse Plassen.

Reeuwijkse Plassen

Reeuwijkse Plassen

Aha-erlebnis
Het was alweer een tijd geleden dat ik hier was. Het meest recente bezoek had zich onder lichte regen voltrokken. Vandaag liet de zon zich van haar beste kant zien en om een of andere reden lukte het me weggetjes te rijden tussen de plassen door die ik, voorzover ik me kon herinneren, nog nooit gereden had. Hoewel, her en der zag ik routebordjes van de ANWB-Reeuwijkse Plassen fietsroute. Een groot deel van deze bewegwijzerde route had ik in maart 2011 gefietst. Toen was het erg druk vanwege wandelaars en mensen die hun hond uitlieten. Misschien dat ik me er daarom niet veel van herinnerde. Toen was het doorrijden en hard werken tegen de wind in. Vandaag was het genieten van de talloze doorkijkjes tussen de hagen en heesters van de langs de weggetjes liggende villa’s. Het lukte me zowaar een foto te maken van een uitzicht op de Bodegraafse kant van het plassengebied, waarbij de invalshoek de contouren van Bodegraven buiten beeld hield.
Bij een ophaalbruggetje stond een ijscoman, Antonio genaamd, met – hoe kan het ook anders – Italiaans schepijs. Een hoorntje met drie bolletjes gekocht en even gepauzeerd op een nabijgelegen picknickplekje, terwijl een informatiebord iets vertelde over hoe oeverbeschoeiing natuurlijke oevers kon bevorderen. Er was ook een tappunt met drinkwater, waarmee ik me lekker kon opfrissen.

Knooppunt 20

Knooppunt 20

Uitzicht bij knooppunt 20
Op het verste punt van de lus een knooppuntenbord geraadpleegd en een route uitgeknoopt richting Nieuwerbrug Binnen de kortste keren raakte ik in de ban van eindeloze fietspaden onder de rook van Bodegraven, zonder ook maar iets van Bodegraven te bespeuren. Bij knooppunt 20, dat zich op een driesprong bevond, ontvouwde zich een prachtig, kleurrijk bomenlandschap. Hoe mooi kan het zijn!
Ik had bedacht via de Gravekoopsedijk naar Driebruggen te fietsen en vandaaruit op huis aan te gaan. Aan het begin van de Gravekoopsedijk stond een “Doodlopende weg” verkeersbord. Op het onderbord was vermeld: uitgezonderd voetgangers. Zou dat perspectief bieden voor een fietser? “Nee”, zei een dame, die haar hond uitliet, desgevraagd. De dijk was afgesloten met een hek. Aan weerszijden van het hek een trappetje voor de voetgangers. Die konden dan over het hek heenklimmen. Enigszins zorgelijk keek ze naar de Gazelle. “Eerst gaat u over een onverhard deel, daarna over zoiets als dat daar” vertelde ze, wijzend op de berm naast de weg waarop we stonden. Ik wist genoeg. Het was beter de LF2 te volgen en zodra de situatie het toeliet richting Nieuwerbrug te rijden.

Waterscouting "Sint Willibrordus"

Waterscouting “Sint Willibrordus”

Bootjes op een rij
Nog een aantal kilometers kon ik over mij volslagen onbekende weggetjes fietsen. Over de Vlietdijk rijdend, zag ik in de sloot links van de dijk een rij zeilbootjes, in bonte kleuren geschilderd. Die waren eigendom van Waterscouting St. Willibrordus. Eén van de bootjes was voorzien van een Mondriaan-mozaïek. Al met al een feestelijk geheel in een grasgroen waterland, vol met jonge futen en meerkoeten die door hun ouders werden geïnstrueerd hun eigen waterweg te zoeken.
Mijn lijfspreuk “gij waakt ervoor te allen tijde niet twee keer door dezelfde plaats te rijden” moest ik vandaag, vanwege het ontoegankelijk zijn van de Gravekoopsedijk, flink geweld aandoen. Het gevolg was dat ik Antonio weer zag en over de Twaalfmorgen naar Driebruggen reed, maar nu vanuit tegenovergestelde richting. Weidse vergezichten over goudgroen grasland onder een blauwe hemel. Een kievit was bezig een voor mij onzichtbare vijand uit zijn territorium te verjagen. Grauwe ganzen stroopten de weilanden af. Mijn aandacht werd getrokken door een vorm van bemesting die ik in eerdere ritten had gezien: grond, bagger leek het me, die door een spuit op een aanhanger over het weiland werd gezwierd. Vandaag leek het alsof de boer in kwestie die bagger uit de sloot oppompte om het vervolgens linea recta op zijn land te spuiten.
De Oukoopse molen stond in de rouw. Ik vroeg me af of dit nog een eerbetoon was aan de onlangs begraven prins Friso, die in leven beschermheer was van de vereniging De Hollandsche Molen.

Oost – west, thuis best
Voorbij Driebruggen besloot ik niet via Nieuwerbrug naar huis te rijden maar via Waarder. Veel van de bouw- en wegwerkzaamheden die hier een tijdje geleden waren, waren inmiddels voltooid, zodat het leuk rijden was en genieten van de vele gerenoveerde boerderijen langs de kant van de weg.
In Woerden werd ik tegemoet gereden door groepjes snel rijdende racefietsers van WTC Woerden. Een clubtochtje, zo te zien. Even gedacht op een terrasje een maaltijd te nuttigen, maar ik voelde er niet veel voor om mijn weg met een volle maag te vervolgen, dus doorgereden en via Breeveld en De Putkop naar huis toe.

Zie ook: http://mo-ni-que.nl/kunst

De Meern, 20 augustus 2013
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van beelden, boerderijen, landschappen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s