… kromgebogen over het stuur tegen de wind … (Loenersloot)

Doorkomstplaatsen
De Meern – Vleuten – kasteel De Haar – Gieltjesdorp – Portengen – Portengensebrug – Demmerik – Oukoop – Loenersloot – Baambrugge – Abcoude – Breukelen – Maarssenbroek – Utrecht Terwijde – De Meern
Solo. 66,18 km in 3:23:27; AvS: 19,51 km/u.
Wolkenvelden. 18,2 – 17,9o. ZW kracht 4 – ZW kracht 3.

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Eergisteren was het volgens de weersverwachtingen de laatste mooie dag van deze maand oktober. Vandaag was het ook een prachtige dag. De krachtige zuidwestenwind deed daar niets aan af, integendeel.
Geen vast reisdoel voor ogen. Langs het voetbalveld van VV De Meern naar Vleuten. In Vleuten klonk ter hoogte van restaurant De Villa van Vleuten, gevestigd in het voormalige, monumentale gemeentehuis, onvervalste, swingende Dixieland-muziek, uitgevoerd door een trompettist, een drummer en een bassist, elk gekleed in smoking en slipjas en een hoge hoed dragend. De trompettist duwde een karretje vooruit waarin de versterker en luidspreker voor de basgitaar zat. Het deed me denken aan het trio in marine-uniform geklede muzikanten dat lang geleden tegenover mijn ouderlijk huis iedere zaterdag van twaalf uur tot half een muziek ten gehore bracht.

Oprukkende herfst
In de afgelopen dagen had de herfst stevig doorgezet. Alle wegen waarlangs bomen stonden, waren bezaaid met afgewaaide bladeren. Bij het gebladerte in de bomen had een grote kleuromslag plaatsgevonden. Een paar dagen geleden was de kleur van de bladeren nog overwegend groen. Vandaag was het overwegend goudgeel, een kleur die nog eens geaccentueerd werd door de witgrijze wolkenvelden en de felle zon, die ondanks de krachtige wind warm aanvoelde.
Voorbij Portengen de N401 overgestoken. Afgeslagen bij de Uitweg van Portengen, een smalle kade. Aan het einde zag ik links een andere smalle kade en verderop een doorgaande weg. De kade leek me wel wat, maar de vraag was of hij dood zou lopen of niet. Die vraag kon ik stellen aan een postbestelster die aan kwam rijden. “Loopt deze weg dood of gaat hij ergens naartoe?” vroeg ik. “Hij gaat ergens naartoe, maar waar gaat u naartoe?” was haar wedervraag. “Ik fiets hier zomaar wat rond” antwoordde ik, “ergens in de buurt moet de Bosdijk zijn”. “Dat is die weg daar”, zei de postbestelster, op de doorgaande weg wijzend. “Als u de kade volgt, komt u binnendoor bij Nieuwer ter Aa. Maar die weg is erg slecht!” zei ze, bezorgd naar mijn Gazelle kijkend. “Die kan wel wat hebben” was mijn antwoord.
De kade loopt tussen twee weteringen in. De kwaliteit van het wegdek viel honderd procent mee. Twee jongens parkeerden een bestelbusje aan de kant en haalden er het nodige vistuig uit om een hengeltje uit te gooien.

Online? Offroad!!!

Online? Offroad!!!

Online? Offroad!!!
Na een paar kilometer kwam ik in het voormalige buurtschap Oukoop. In een van de weilanden stond een zilverreiger. Hij schrok toen ik terug kwam rijden om hem te fotograferen en vloog weg.
Langs boerderijen gereden en langs het voormalige station Oukooperdijk, te herkennen aan het nummer 50 op de muur aan de straatzijde en aan de haltenaam OUKOOPERDIJK aan de zijde waar vroeger het perron was. Van de spoorbaan tussen Aalsmeer en Nieuwersluis/Loenen waaraan dit station lag, is behalve het baanlichaam en resten van een kleine spoorbrug niets meer over. Een aantal baanlichamen van vroegere spoorbanen in dit deel van Utrecht en Noord-Holland maken tegenwoordig deel uit van wandelroutes. Plannen om ze voor fietsroutes te gebruiken zijn wegens verzet in de ijskast gezet of geheel terzijde geschoven.
Bij de weg onder het viaduct van de A2 staat een “Doodlopende weg” verkeersbord. Omdat je je als fietser in veel gevallen niets hoeft aan te trekken van zo’n bord, onder de A2 doorgereden en rechtsaf, met zicht op de Angstelkade links en de vijfbaans A2 rechts, waarop het verkeer nog niet eens zo hard leek te rijden. Na een paar kilometer eindigde de weg bij een hek dat een erf afsloot. Op de muur van de boerderij hing een rood bord met het veelzeggende opschrift “Pas op, hond!”. De hond was in geen velden of wegen te bekennen maar er zat niets anders op dan terug te rijden naar het viaduct. Onderweg zag ik een metershoog paneel dat de automobilisten op de A2 maande hun smartphones, tablets en I-Pads op een parkeerplaats te gebruiken en niet tijdens het rijden.

Kasteel Loenersloot

Kasteel Loenersloot

Loenersloot, Baambrugge en omgeving
Aan de rand van Loenersloot linksaf om het gelijknamige kasteel te bewonderen, dat vorig jaar ingrijpend is gerestaureerd. De oprijlaan mocht niet worden betreden, dus moest ik me tevreden stellen met een foto, gemaakt vanaf de berm langs het water.
De rit vervolgd naar Baambrugge en Abcoude. In het centrum van Abcoude werd nog druk gewinkeld, ondanks de op handen zijnde sluitingstijd. Omdat het nog tamelijk zonnig was, koos ik ervoor te rijden langs de noordelijke oever van het Gein. Geen verkeer, noch op de weg, noch op het water. Wel een groepje mensen dat bezig was een gezonken sloep uit het water te hijsen.
Na enkele kilometers afgestapt en met de Gazelle op de schouder een hoge kwakel beklommen naar de overkant, om via de smalle Velterslaan naar het Amsterdam-Rijnkanaal te fietsen. Voor mij reden twee amazones. Ze lieten hun paarden achteruit lopen. Bij het naderen van een auto werd een van de paarden onrustig, draaide zich om en draafde mijn richting uit. Ik moest uitwijken om niet onder de voet te worden gelopen. “Sorry” riep de berijdster, “we zijn aan het trainen!” De bestuurster van de auto was ondertussen gestopt en had de motor uitgezet, in afwachting van veiliger tijden. Ik was blij er zonder kleerscheuren van af gekomen te zijn.

… kromgebogen over het stuur tegen de wind …
Een fikse tegenwind tijdens het fietsen langs het Amsterdam-Rijnkanaal. Onderin de beugel, klein verzet en een rustig traptempo. Gaandeweg kon ik toch nog fietsen met een snelheid die varieerde van 18 tot 20 km/u. Tegen de tijd dat ik door Maarssenbroek reed, nam de wind gelukkig in kracht af.
Bij binnenkomst in De Meern de replica bewonderd van een Romeinse wachttoren aan de rand van de Castellumlaan op of nabij de Limes, de grens van het Romeinse Rijk. De wanden van de wachttoren bestaan uit houten vakwerk, gevuld met gevlochten wilgetenen, verborgen onder een gladde laag leemstuc. Een bijzonder strak ogend geheel, anders dan de replica die bij de Marsdijk staat. De wanden van die replica bestaan uit boomstammen.

De Meern, 26 oktober 2013
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van landschappen, boerderijen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s