De Vechtvallei – Plassenroute

Doorkomstplaatsen
(routekaartje Vechtvallei – Plassenroute onderaan dit blog)
De Meern – Vleuten – kasteel De Haar – Gieltjesdorp – Kortrijk – Breukelen – Nieuwersluis – Kerklaan – Vreeland – Nigtevecht – Weesp – Muiden – Muiderberg – Ankeveen – Nederhorst den Berg – Ankeveen – ’s Graveland – Kortenhoef – ‘s Graveland – Hilversum – ‘s Graveland – Hilversum – Nieuw Loosdrecht – Hilversum – Egelshoek – Tienhoven – Oud Maarsseveen – Molenpolder – Utrecht – De Meern
Solo. 104,44 km in 5:36:52; AvS: 18,6 km/u.
11 – 9,5o. Zonnig. NW kracht 4.

Fotoalbum →

 (aanklikken van een foto resulteert in een vergroting)

Bij het wakker worden bleek de weersverwachting van gisteren volledig bewaarheid te zijn geworden. Zon! Gauw ontbeten en de route van vandaag nog eens nagelopen op Internet. Gisteren had ik op de website van Natuurmonumenten een leuke, 27 kilometer lange route gezien die langs de Vechtplassen voerde. Op de website waren de te nemen knooppunten opgesomd en er stond een fraai routekaartje bij. Kortenhoef, Ankeveen, Nigtevecht, Nederhorst den Berg en Overmeer, die plaatsen zouden worden aangedaan. Volgens Natuurmonumenten zou kasteel Schaep en Burgh het vertrek- en eindpunt van de route zijn. Komende vanuit het zuiden had ik Vreeland als vertrek- en eindpunt voor ogen.

Rechtsom in plaats van linksom
Regelmatig vlogen grote jumbojets over, alsof Schiphol een nieuwe startbaan geopend had. De luchtreuzen staken glanzend af tegen de strakblauwe hemel.
Onderweg naar Vreeland realiseerde ik me dat de route van Natuurmonumenten linksom liep. Met het oog op oversteken was dat niet zo handig. Het leek me dan ook beter om vanuit Vreeland in noordelijke richting te rijden, rechtsom, en niet in oostelijke richting. Een bijkomend voordeel was dat ik op de terugweg niet zoveel hinder zou hebben van de pittige, frisse Noordwestenwind. Dit zou niet de eerste routewijziging zijn die ik vandaag bedacht, en ook niet de eerste succesloze routewijziging.

Kortrijk, een buurtschap
Eergisteren was me niet opgevallen dat bij Breukelen op de ANWB-wegwijzers de naam Kortrijk staat. In Wikipedia en mijn eigen plaatsnaambronnen is Kortrijk niet vermeld als zijnde een buurtschap. Op Google Maps is de naam Kortrijk wel als buurtschapsnaam vermeld. En eigenlijk, vanwege de Kortrijkse molen, had ik altijd al het idee dat Kortrijk een buurtschap was. Voortaan, als ik nabij Breukelen over de weg rijd, genaamd Kortrijk, komt die naam in de routebeschrijving.
Ter hoogte van de Kortrijkse molen sloeg ik linksaf, het nieuwe industrieterrein van Breukelen in. Een prachtige weg, die uiteindelijk doodliep in plaats van in Nieuwer ter Aa of bij het Amsterdam-Rijnkanaal uit te komen, zodat ik weer terug moest rijden richting de molen en daarna naar de Kanaaldijk West.

Routebordje Plassenroute

Routebordje Plassenroute

Nieuwe plannen
Met het kleine Rijkswaterstaat-veerpontje overgevaren naar Breukelen en vandaaruit naar Vreeland over een geteerde kwakel aan de rand van Nieuwersluis. In Kerklaan aangekomen, ging ik op zoek naar knooppunt 4 bij Vreeland. Dat werd lastig, maar na enige omwegen vond ik het. Daarna moest ik op zoek naar knooppunt 2. Geen bordje te bekennen, daar in Vreeland. Dat hoefde ook niet, want plotseling doemde voor mijn ogen een onvervalst ANWB-routebordje op van de “Plassenroute”, die beheerd wordt door “Vechtvallei”, een naam die niets met de Vechtvallei in Twente te maken heeft, maar met een agrarische natuur- en landschapsvereniging in Noordwest-Utrecht, naar mij na thuiskomst bleek. Deze vereniging heeft naast de Plassenroute (41 kilometer lang) ook de Boerenlandroute (30 kilometer lang) uitgepijld. Ze hebben een grappig logo: een aantal letters van het woord Vechtvallei zijn van rietsigaren voorzien. Het leek me interessant om de Plassenroute te rijden. Ik had er nog nooit van gehoord, ook in mijn vroegere fietsjaren niet, en uitgepijlde fietsroutes hebben voor mij zo hun charme. Er zijn er nog maar weinig van, de bebording is geweken voor de bebording van de knooppunten.

De Hoekermolen: oude rietpels

De Hoekermolen: oude rietpels

De Hoekermolen: nieuwe rietpels

De Hoekermolen: nieuwe rietpels

Een molen in twee gedaanten
Rustig langs de Vecht rijdend naar Nigtevecht, met bijna geen enkele tegenligger op het smalle dijkje.
Na korte tijd had ik een prachtig zicht op de Hoekermolen. De molen had een nieuwe rietpels. Volgens de stand van het wiekenkruis was hij in korte rust. Misschien ging de molenaar zo dadelijk de vang lichten en zou de molen gaan malen.
Een paar honderd meter verderop bleek de molen een grauwe rietpels te hebben. Het onderhoud, vorig jaar al in volle gang, was kennelijk nog niet klaar. Bij de watergang zag het er ook nog niet mooi uit: stukhout voor het krooshek.
Tegenover de molen, naast de berm, lag een fraai geteerde vijzelschroef, zo te zien in afwachting van herplaatsing in de Hoekermolen. De camera maakte overuren. Malen was er niet bij, vandaag, ondanks dat de wieken van de molen in “korte rust” stonden.
Even verderop was de Garstermolen wel in bedrijf, met volle zeilen. De wieken doorkliefden het luchtruim met veel geraas.  Geen fotostop; vorig jaar had ik deze molen al uitgebreid gefotografeerd. Een mens blijft niet aan de gang. Bovendien was het fris, dus was het doortrappen geblazen om op temperatuur te blijven.

Zwaan kleef aan
Tot mijn ongenoegen ging even buiten Nigtevecht een op bepakte hybridefietsen rijdend echtpaar aan mijn achterwiel kleven. Door de frisse, pittige Noordwestenwind had ik er niet zo goed de vaart in. Ik voelde er niets voor om voortdurend rekening te moeten houden met wielklevers die geen zicht hadden op wat er voor mij uit kon opdoemen: sleuven, drempels, overstekende viervoeters enz. De mannelijke helft van het tweetal had bovendien een irritante kuch en ademhaling, alsof hij in mijn nek zat. Dat was teveel van het goede. Mijn handgebaar om kop over te nemen werd beantwoord met “ga maar door”, zodat er maar één ding op zat: afremmen en ze voorbij laten rijden. Dat gaf rust. Aan de rand van Weesp draaide de vrouw van het stel om. Het achterlichtje dat aan ze aan haar zadeltasje had geclipt, was op een oneffen, houten brug ervan af gevallen en lag in stukken op de brug. Onder het voorbijrijden even vriendelijk geknikt. Ik ging steeds verder op hen uitlopen om ze uiteindelijk uit het oog te verliezen.

De weg kwijt
In het centrum van Weesp zag ik geen routebordjes meer van de Plassenroute. Niet getreurd: in de buurt van Weesp ligt Muiden en het Muiderslot. Leuk voor de camera. Jammer genoeg valt er vanuit het centrum van Muiden naar het kasteel rijdend, niets ervan te fotograferen. En in eten had ik, ondanks het middaguur, nog geen trek.
Volledig van koers af zijnde, ging ik knooppuntpanelen raadplegen voor de verdere route: een onvervalste dwarrelrit. Langs het Naardermeer, dat leek me leuk, en dan een pannenkoek eten in molen Hollandia bij Ankeveen. De zon scheen volop, maar het was waterkoud en dus was het afzien. Molen “De Onrust” was in vol bedrijf. Er waren trouwens veel molens in bedrijf, vandaag. Vroeger waren de meeste molens alleen op zaterdag in bedrijf. Tegenwoordig is dat blijkbaar anders. Gelukkig maar, want molens moeten draaien en er zijn er zo’n 1100, waarvan de poldermolens meestal geen bemalingsfunctie meer hebben en “voor de prins” draaien (een zegswijze die strikt genomen alleen voor korenmolens geldt).

Ankeveense Plassen: Dammerkade

Ankeveense Plassen: Dammerkade

De Ankeveense Plassen
Bij fort Uitermeer deed zich de mogelijkheid voor naar het Spanderswoud te rijden, maar molen Hollandia genoot mijn voorkeur. Eenmaal bij de molen besloot ik door te rijden naar het ernaast gelegen tankstation voor broodjes kaas. De pannenkoek zou weleens zwaar op de maag kunnen vallen. Met de kou van vandaag zou dat geen pretje zijn.
Na een minuut of tien gepauzeerd te hebben, sloeg ik rechtsaf naar Ankeveen. In Ankeveen reed ik niet, zoals gewoonlijk, rechtdoor naar Hilversum, maar sloeg ik na enige tijd rechtsaf, de Dammerkade op, langs de Ankeveense Plassen, die er als een blauwe spiegel bij lagen. Ik was niet de enige die op het idee gekomen was om hier vertier te zoeken. Talloze wandelaars en fietsers hadden hetzelfde plan. Een drukte van jewelste, maar niemand had haast. Ook ik niet. Het was mooi weer. Daar geniet je toch van?
Na een kilometer of zo ging de Dammerdijk over in het Googpad, een fietspad met betonplaten als wegdek, dat ik me nog goed herinnerde vanwege een valpartij in 1995 tijdens een sprint om niet door een bouvier te worden gebeten. Nu was er geen hond te bekennen. Wel knooppunt 1 bij Nederhorst den Berg, onderdeel van de route van Natuurmonumenten. Toch leuk als je in de loop van je rit, na volledig “verdwaald” te zijn geweest, de oorspronkelijk beoogde route weer kan oppakken.
Vanuit Nederhorst den Berg doorgereden naar plaatsen die aan de komborden te zien over elkaar heen vallen: Ankeveen, ’s Graveland, Kortenhoef, Hilversum. Dan ben je hier, dan weer daar, dan weer terug. Tot mijn verrassing zag ik plotseling weer een routebordje van de Plassenroute. In Ankeveen stonden borden waarop zo te lezen werd geprotesteerd tegen plannen omliggende graslanden onder water te zetten. De omwonenden stelden geen prijs op muggen, “knutten” (muggen die paarden het leven zuur maken) en natheid.
Even buiten Nederhorst den Berg viel mijn oog op de ondertoren van de in 1890 onttakelde wipmolen van de Meeruiterdijksche of Prutpolder, de laatste van drie molens die hier vroeger het gebied bemaalden. Zoals alle ondertorens fungeert ook deze als woning. Hij stond te ver van de weg af om er een foto van te nemen.

Een hondse bedoening
Via het bosgebied in Hilversum en Nieuw Loosdrecht naar de Hoorneboegse heide gereden en daarna naar het Corversbos, met de bedoeling via Egelshoek naar Tienhoven te rijden en dan naar huis. Tamelijk verkleumd en dus langzaam rijdend, maar het vooruitzicht een dagrit van meer dan 100 kilometer te kunnen rijden, de eerste van dit jaar, was aanlokkelijk.
Voorbij de Hoorneboegse heide werd ik niet door begrazers begroet maar door honden, honden en nog eens honden in alle soorten en maten die, meestal ongelijnd, over het pad paradeerden evenals hun baasjes en vrouwtjes en hun kinderen, met daarbij nog kinderwagens, fietsen en fietsjes en last but not least tientallen geparkeerde auto’s met ook weer honden, baasjes, vrouwtjes, kinderen enz. Een hondententoonstelling? Hondenrennen? De jaarlijkse hondenkeuring? Hondenbelastingcontrole? “Nee hoor” zei een dame aan de rand van de provinciale weg, die net bezig was haar trouwe viervoeter op de achterbank van haar auto te installeren, “het is hier een hondenuitlaatplaats.” “Zóveel honden hier?” vroeg ik verbijsterd. “Mooi weer, wat wilt u? We kunnen eindelijk erop uit!” was het antwoord. Gelukkig liepen er geen kuitenbijters tussen.

Eind goed, al goed
De middag vorderde. Zweefvliegtuigjes en eenmotorige vliegtuigjes keerden terug op hun thuisbasis, vliegveld Hilversum, bij Egelshoek. Over de Kanaaldijk naar Tienhoven, met mooi uitzicht op de toren van de kerk van Oud-Loosdrecht, een toren die dezelfde vorm heeft als die van bijvoorbeeld Loenen, een architectonisch merkteken van een vroegere bisschop van Utrecht die in de wijde omgeving liet weten hoever zijn gezag reikte.
Voor de verandering ging ik vanuit Tienhoven niet via Maarssen naar huis, maar via Molenpolder, waar de vroegere tweebaansweg in een eenbaansstrook met aan beide zijden fietsstroken was ingedeeld. Veel herinneringen aan mijn eerste fietsperiode. Wat heb ik hier vaak gereden! En het was nog even mooi als toen.
Voorbij de gele brug over het Amsterdam Rijnkanaal was de honderdste dagritkilometer een feit. Vanochtend had ik gedacht tachtig dagritkilometers te rijden. Tot op het bot afgekoeld, maar wel blij met deze prestatie.

De Meern, 11 maart 2012
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje

Routekaartje "Vechtvallei - Plassenroute" bron: http://www.vechtvallei.nl/admin/blocks/img/uploads/vechtvallei-fietsroutes.pdf

Routekaartje “Vechtvallei – Plassenroute”
bron: http://www.vechtvallei.nl/admin/blocks/img/uploads/vechtvallei-fietsroutes.pdf

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van beelden, boerderijen, landschappen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s