Gouden uren tijdens de kortste dag van het jaar

Doorkomstplaatsen
De Meern – Vleuten – Haarzuilens – Ockhuizen – Gieltjesdorp – Kortrijk – Breukelen – Scheendijk – Molenpolder – Utrecht – De Meern
Solo. 41,94 km in 2:14:22; AvS: 18,73 km/u.
Zonnig. 8,1 – 6,9o. ZW kracht 4 – ZW kracht 3.

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Vandaag op een dag na de kortste dag van het jaar. Prachtig weer! Strakblauwe lucht en een gulle zon waarvan de warmte voelbaar was, tenminste, als je uit de wind stond, die vanuit het zuidwesten met kracht 4 woei en koud aanvoelde.
Na een ietwat late lunch de Gazelle uit de schuur gehaald. De camera in de stuurtas en erop uit. Een gouden gloed lag over het land, waardoor het groen van het weiland in mooi contrast stond met de blauwe hemel, die zich spiegelde in het water van sloten, weteringen en riviertjes.
Eergisteren had ik in mijn werk een onhandige manoeuvre gemaakt, met een vervelende rugpijn als gevolg. Vandaag viel daar gelukkig niets meer van te merken en kon ik ongestoord fietsen.

Vleuten: dorpskern

Vleuten: dorpskern

Gouden uren: mooie dorpskern
Via het Máximapark, met de betonnen, kilometerslange, nog steeds onbegroeide pergola aan de rand ervan, naar Vleuten. Een foto gemaakt van het uitzicht op de Torenpleinkerk en op wat bekend staat als de Broederschapshuisjes, een rijtje woningen, daterend  uit het begin van de zeventiende eeuw, vernoemd naar de Broederschap van Onze Lieve Vrouwe, die ze had laten bouwen in het kader van de armenzorg. De grote, zilveren “Appel van Vleuten” die hier sinds 2011 staat, een kunstwerk, geschonken door een plaatselijke ondernemer ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van zijn bedrijf, buiten beeld gehouden, omdat die naar mijn mening het aloude karakter van het Torenplein op heftige wijze verstoort. Deze appel, officieel “Prophecies of Light advancing Light” genaamd, verwijst naar de fruitteelt in Vleuten en omgeving en symboliseert de veranderingen in Vleuten door de komst van Leidsche Rijn. Vanaf een bankje kun je de bespiegelingen in de appel aanschouwen. David Mackay, de ontwerper van dit kunstwerk, is de zoon van de ontwerper van het Gouden Kalf, de trofee van de Utrechtse Filmdagen.

Haarzuilens: "Klein Limburg"

Haarzuilens: “Klein Limburg”

Gouden  uren: lichtspel
Door naar Haarzuilens. Diep in het weiland, in een van de nieuw aangelegde parken, stond een zilverreiger. Ha, foto! De Gazelle geruisloos uit laten rollen en heel voorzichtig afgestapt. Toen ik de camera uit de stuurtas wilde halen, steeg de reiger op en spoedde hij zich naar elders. Weer geen foto! Wat een schuwe vogels zijn het toch.
Voorbij Ockhuizen werd mijn aandacht getrokken door de schittering van de zon tussen de bomen aan de rand van “Klein Limburg”, onderdeel van het nieuwe, nog in ontwikkeling zijnde landschapspark Haarzuilens. De bomen contrasteerden in hun donkerheid met het groene gras van het aangrenzende weiland. De sloot tussen bomen en weiland oogde als een spiegelende scheiding. Met verschillende belichtingsstops foto’s genomen om thuis de mooiste uit te zoeken.

In hoger sferen…
Door naar Breukelen om ter hoogte van Scheendijk rechtsaf te slaan, richting fort Tienhoven. Drie grote groepen ganzen vlogen onder luid gegak over, op weg naar het zuiden. Zou de winterkou op komst zijn? Niet dat ik me daar zorgen over maakte. Het fietsen ging steeds beter, kou en stilte voelden aan als een behaaglijk donsdek.
Een eindeloos mooi uitzicht over de Bethunepolder en verderop over de petgaten bij Molenpolder. Het was stil, een stilte die mij vulde. Ook de Maarsseveense Plassen boden een weldadige rust. Hoe mooi kan een korte fietstocht zijn!

Met beide benen op de grond
Aan de rand van Utrecht wachtte een wat ouder, fietsend echtpaar, bij een stoplicht. De mannelijke helft, die op een hybridefiets met naafversnellingen zat, keek mij oplettend aan toen ik langszij kwam. “Vloeken in de kerk, vindt u niet?” vroeg hij. In Kerststemming verkerend, had ik geen idee wat hij bedoelde. “U ziet het merk toch?”. Ik keek naar het frame van zijn fiets. Een TREK-fiets. Geen idee wat daar mis mee zou kunnen zijn. “Het merk van Lance Armstrong, u weet wel!” Oh, op die manier! De man doelde op het aan het licht gekomen dopinggebruik van de zevenvoudige Amerikaanse Tourwinnaar. Wij toerfietsers hoeven daar niet mee te zitten. “Armstrong heeft alleen maar gereden op TREK-fietsen, hij heeft de TREK-fabriek niet opgericht!” was mijn antwoord. Een schrale troost.
De fiets van de man zag er prima uit en oogde goed onderhouden. “Hij is wel drie jaar oud” zei hij, alsof hij zijn tweewieler vorige week afgeschreven had. “Die van mij gaat al zo’n twintig jaar mee en doet het nog best” zei ik bemoedigend, de tien jaar dat de Gazelle aan de wilgen had gehangen, ongenoemd latend.
Het echtpaar een goede Kerst toewensend, huiswaarts, in een rustig tempo.

De Meern, 20 december 2013
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van landschappen, boerderijen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s