Kwaaie kraaien en vallende takken (omgeving Houten)

Doorkomstplaatsen
De Meern – Utrecht Papendorp – Nieuwegein – Het Klooster – Tull en ’t Waal – Schalkwijk – Wijk bij Duurstede – Steenen Brug – Langbroek – Werkhoven – Houten – Nieuwegein – Rijnenburg – De Meern
Solo. 83,68 km in 4:04:00; AvS: 20,57 km/u.
Toenemend opklarend. 20,4 – 17,9o. NW kracht 3 – WNW kracht 2.

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Amsterdam-Rijnkanaal: Papendorpse pad

Amsterdam-Rijnkanaal: Papendorpse pad

Amsterdam-Rijnkanaal: Overeindsebrug

Amsterdam-Rijnkanaal: Overeindsebrug

Een solorit tot vroeg in de avond.  Geen vast doel voor ogen.
Geen mens op de weg en het was nog ruim voordat de kantoren hun deuren zouden sluiten en de harde werkers huiswaarts zouden gaan. Een heerlijke rust, maar de schijn bleek te bedriegen. Langs het Amsterdam-Rijnkanaal werd ik voor van alles en nog wat gewaarschuwd: agressieve kraaien, vallend hout, slecht wegdek, noem maar op. Rustig rijden is er hier niet meer bij en een valhelm is noodzaak.
Een pittig windje, vandaag. Minder last van de rug dan gisteren. Mooi! En het klimmen lijkt ook beter te gaan, alsof ik meer kracht in de bovenbeenspieren heb. Als het mee blijft zitten, kan ik eind van de week met de trein erop uit, misschien naar de Duitse grens.
Voorbij de Plofsluis de binnenweg naar Tull en ’t Waal gekozen in plaats van de Lekdijk. Voor mij reden een stel rijwieltoeristen breeduit over de weg, met drie tot vier naast elkaar. Heb hen uiteindelijk zonder kleerscheuren kunnen inhalen.

Elpad: "onderwaterbos"

Elpad: “onderwaterbos

Een dooie boel
Voorbij Tull en ‘t Waal het Elpad opgezocht om het “onderwaterbos” in ogenschouw te nemen, dat ik een of twee jaar geleden voor het eerst had gezien. Het lag er nog steeds doods, naargeestig en troosteloos bij en deed me denken aan scenes uit “The Killing Fields” en “Lord of the Rings”. Toch was er leven in en rond deze poel van verderf. Een eend zwom voorzichtig langs grijze stammen met scherpe uitsteeksels. Uit een dood ogende boom groeiden takken met bladeren. Vanuit de overkant klonk het gekwaak van een kikker. Tegemoetkomende wandelaars vertelden dat hier vroeger een vuilstortplaats was. Die is jaren geleden, bij de herinrichting van dit gebied, permanent onder water gezet met als gevolg dat de aanwezige bomen de verdrinkingsdood zijn gestorven. De beheerders van het gebied laten het zo. En dan te bedenken dat er hier brede weteringen door het landschap lopen, die Zuid-Hollands aandoen. Hoe kun je een mooi gebied toch zo verpesten.

Huis Vuylcop

Huis Vuylcop

Een oude woontoren
Aan het eind van de Kaaidijk over de brug rechts en de Neereind ingereden om Huis Vuylcop te bewonderen, een kasteel dat in de veertiende eeuw een woontoren was en nu bij mij de indruk wekt dat nog steeds te zijn.
Het landgoed van het voormalige kasteel grenst aan dat van het “onderwaterbos”. Had men zich destijds bij de keuze van de locatie van de vuilstortplaats laten leiden door de naam van het kasteel? vroeg ik me af.
Vanuit Schalkwijk de Tetwijkseweg opgereden, langs de spoorbaan richting de Lekdijk. Ik reed routebordjes van de Hollandse Waterlinie route tegemoet. Heb die route vroeger enkele malen gereden. Vandaag kwam het me voor alsof ik hier voor het eerst was. Het spoorwegviaduct onderdoor gereden, daarna de Scheidingsweg en onderlangs naar Wijk bij Duurstede, om uiteindelijk toch de Lekdijk weer op te rijden, te weten het deel dat alleen voor fietsers is bestemd. Eén van de uiterwaarden was druk bevolkt met Canadese ganzen. Even verderop fourageerde een grote groep grauwe ganzen.

Op verhaal komen
In Wijk bij Duurstede gepauzeerd op het terras van restaurant De Engel. Het liep tegen zes uur. Een dubbele espresso besteld en appelgebak met slagroom. Dat smaakte goed en ik had het idee goed gewapend te zijn tegen de fris aanvoelende wind en de zon die regelmatig achter de wolken verdween.
Twee oudere heren, die met hun eega’s het terras verlieten, hielden halt bij mijn fiets. Een van hen zei, het appelgebak ziend dat bijna op was: “Je kan er weer goed tegen!” De andere heer bekeek mijn fietscomputer van boven tot onder. “Je hebt goed je best gedaan, vandaag!” En dat terwijl ik er nog geen 34 kilometer op had zitten. “Rustig aan, zegt de veteraan” zei ik in een dichterlijke bui. “Daar hoef je ons niets over te vertellen; wij fietsen ook!” was het antwoord.

Rustpunt-bord

Rustpunt-bord

Een netwerk van pleisterplaatsen
Aan de rand van Wijk bij Duurstede rechtsaf geslagen, de Langbroekseweg op. Ter hoogte van het knooppunt-informatiebord linksaf, de Melkwegsetiendweg op, om voorbij de Vikinghof uit te komen op een (al eerder bereden) uitermate beroerd fietspad. Even dacht ik via Cothen te rijden. Uiteindelijk werd het toch de Langbroekerdijk.
Regelmatig zag ik langs de kant van de weg onbemande fruitkraampjes met zakjes en bakjes aardbeien, frambozen, kersen en pruimen en een bakje met wisselgeld. De fruitboeren doen er ook in de vroege avond alles aan om hun oogst verkocht te krijgen. Aan de de kruising van de Heemsteedseweg met de N409 staat een beeld van twee levensgrote kersen, waardoor je denkt in de Betuwe te fietsen.
Aan de borden langs de weg is te zien dat er een netwerk van pleisterplaatsen ontwikkeld is, “rustpunten” genaamd (boerderijen, campings) waar je tijdens je wandel- of fietstocht een sanitaire stop kan maken en iets kan drinken. Er is gereedschap aanwezig om de fiets te repareren. Vaak is er ook informatie over wat natuur en landschap bij zo’n punt te bieden hebben. Goed om te weten, weer eens wat anders dan een terrasje. En leuk om in een knooppuntenroute op te nemen. Op www.rustpunt.nu, de site van het rustpunten-netwerk, bestaat de mogelijkheid een route uit te werken met behulp van een fietsrouteplanner, waarin naast de rustpunten ook de fietsknooppunten zijn opgenomen.

Ooievaars bij folley kasteel Sterkenburg

Ooievaars bij folley kasteel Sterkenburg

Vogels van diverse pluimage
Voor de folley bij kasteel Sterkenburg waren vier ooievaars in het weiland op zoek naar voedsel. Geprobeerd een Poolse vrachtwagenchauffeur te helpen, die naarstig op zoek was naar nummer 38 op de Langbroekerdijk. Hij moest nog even doorrijden.
Vlak voor De Meern, op een paal van een hek langs een aan de N228 grenzend weiland, zat een buizerd. Voorzichtig gestopt en de camera uit de achterzak gehaald. Jammer, hij kreeg me in de gaten en steeg op, de vleugels langzaam uitslaand, om zich naar een paal in de buurt van de Heycopperkade te begeven, onbereikbaar voor de camera en de nieuwsgierige fietser.

De Meern, 19 augustus 2013
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van beelden, boerderijen, landschappen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s