Kleine Heuveltocht (rondje Austerlitz – Den Treek)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
De Meern – De Meern Oudenrijn – Nieuwegein – Utrecht Lunetten – Vechten – Bunnik – Odijk – Driebergen Rijsenburg – Austerlitz – landgoed Den Treek – Soesterberg – Den Dolder – Bilthoven – Groenekan – Blauwkapel – Utrecht Centrum – De Meern
Met mijn fietsmaat (van Lunetten tot Utrecht). 84 km in 4:25:00; AvS: 19,01 km/u.
Bewolkt, af en toe zon. 5,0 – 7,0o. OZO kracht 3 – ZO kracht 2.

Knooppunten (ca. 60 km, vertrek: Utrecht Lunetten, knooppunt 30; aankomst: Utrecht Centrum, knooppunt 28)
30 – 32 – 33 – 36 – 35 – 98 – 39 – 40 – 42 – 78 – 79 – 96 – 04 – 16 – 03 – 02 – 93 – 94 – 95 – 51 – 52 – 55 – 56 – 08 – 95 – 96 – 94 – 92 – 91 – 90 -28
GPS-download op route.nl.
Laatst bijgewerkt: januari 2016. Controleer op route.nl of er wijzigingen zijn!

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Onze eerste gezamenlijke fietstocht in dit nieuwe jaar; de 197e in al die jaren dat we elkaar kennen. Om kwart voor tien richting Lunetten, met lood in de benen vanwege een slechte nachtrust door aanhoudend brandend maagzuur en de bulderende zuidoostenwind die klonk alsof er een zware storm woedde. Bij het openen van de gordijnen keek ik tegen een geschakeerde lucht aan waardoor de zon af en toe scheen.
Volgens Buienradar.nl zou er vandaag van tijd tot tijd regen over de zuidwestelijke helft van Nederland trekken. Om het droog te houden, waren we genoodzaakt in oostelijke richting te fietsen. Ik stelde voor door landgoed Den Treek te fietsen. Met behulp van www.fietsnet.be, de Belgische fietsrouteplanner die zich – in tegenstelling tot haar Nederlandse pendanten – door overzichtelijkheid en vlotte beelden kenmerkt,  knoopte mijn fietsmaat op goed geluk een route uit, die vol verrassingen zou blijken te zitten.

Gemeentegrens Driebergen

Gemeentegrens Driebergen-Rijsenburg

Kou en maagzuur
In de eerste helft van de rit was het hard werken tegen de oostenwind in. Ik raakte bevangen door de kou. Een aanhoudend branderig gevoel in de maagstreek bemoeilijkte het rijden, en dat terwijl in mijn eerste fietsperiode de kou me nooit deerde. Kreeg het idee dat het waterdichte fietsjack dat ik droeg, voor dit soort weersomstandigheden niet geschikt was.
In tegenstelling tot gisteren, toen het onderweg erg stil was, waren er vandaag vrijwel de hele dag tal van fietsers op de weg: jong, oud, recreatief, sportief en racend. Iedereen wilde genieten van het weer en de natuur.
Na nog geen 20 kilometer, ter hoogte van een bord van de gemeente Utrechtse Heuvelrug, een uit 2006 daterende samenvoeging van de gemeenten Amerongen, Driebergen-Rijsenburg, Doorn, Leersum en Maarn, vroeg mijn fietsmaat of we door zouden gaan of niet. “Doorgaan is de boodschap”, zei ik, me het verleden herinnerend en op betere tijden hopend.
Het zadel op, de voeten in de toeclips en naar Austerlitz. De uitgeknoopte route voerde over leuke, soms pittige beklimmingen in gebied waarvan ik me niet kon herinneren er ooit te hebben gefietst. Fraai uitzicht op de winterse bossen. Een glooiend landschap met dofgrijze struiken aan de voet van hoge, kale bomen die schril afstaken tegen de zilverkleurige hemel. Na verloop van tijd kwamen we, al klimmend en dalend over de Trekerweg, bij restaurant Bergzicht even buiten Woudenberg, waarin RTC De Domstad tijdens de vroegere Heuvelrug-tochten een controlepost had.

Den Treek: heidegebied

Den Treek: heidegebied

Landgoed Den Treek
De N227 overgestoken en via de Treekerweg, die in het verlengde van de Trekerweg ligt, landgoed Den Treek binnengereden. Prachtig uitzicht over winters heidegebied. Links van ons voerde een zanderig paadje naar wat een uitzichtpunt over het heidegebied zou kunnen zijn. Modder en rul zand ontwijkend, begaven we ons naar de top, om van een machtig mooi uitzicht te genieten. “Over een week zijn we hier weer” zei mijn fietsmaat. “Dan kunnen we van uitzicht over de sneeuw genieten”.
We vervolgden onze tocht richting het grote landhuis. Het was ruim over het middaguur, tijd voor de lunch. Eetgelegenheden lagen niet voor het oprapen. Leusden-Zuid rechts laten liggend, richting Amersfoort gereden, langs de Leusderheide die sinds jaar en dag als oefengebied voor de landmacht fungeert en niet toegankelijk is.
Na over de N228 te zijn gereden, kwamen we op het Zeisterspoor, een brede weg door bosgebied en langs militaire complexen. Na enkele kilometers kwamen we aan bij de verrassend lange, deinende Paltzerweg, langs het Nationaal Militair Museum. Leuke beklimmingen over korte stukken.

Den Dolder: eetcafé Egelantier: erwtensoep

Den Dolder: eetcafé Egelantier: erwtensoep

Weldadige erwtensoep
Na het Heezerspoor te zijn gepasseerd, koersten we aan op Den Dolder, over een fietspad langs het spoor Utrecht – Amersfoort. In Den Dolder viel ons oog op eetcafé Egelantier, vlakbij het station. Aan de verlichte bomen op het terras te zien, verkeerde de uitbater nog in een onvervalste kerststemming.
Het lege terras leek ons een uitgelezen gelegenheid er onze fietsen te parkeren. Eén van de serveersters dacht daar anders over. Naar buiten komend, zei ze op vriendelijke toon: “Sorry, het is niet de bedoeling dat hier fietsen worden neergezet. Verderop is er wel gelegenheid.”
Eenmaal in het café, gingen we zitten aan een tafel in de hoek, met zicht op onze fietsen. Er heerste de gezellige sfeer van  een bruin café, met uiteenlopende vormen van kaarsverlichting (tafelverlichting, wandverlichting enz). Sommige kandelaars leken uit een kerk afkomstig te zijn. Een aparte aanblik.
“Wilt u wat drinken?” vroeg de serveerster. “Doe maar zero-zero bier” zei mijn fietsmaat. “Voor mij ook” voegde ik er aan toe, geen idee hebbend wat zero-zero bier was en twijfelend over de uitwerking van cola op brandend maagzuur. “Alcoholvrij bier, erg lekker” zei mijn fietsmaat, zich een rit door Zeeland herinnerend. Het bleek om alcoholvrij Amstelbier te gaan. Net als vroeger smaakte dit bier net zo lekker als het door Youp van ’t Hek verguisde Buckler. Oude tijden herleefden. We bestelden elk een grote kom huisgemaakte erwtensoep met roggebrood en sloegen achterover toen de kommen geserveerd werden. Het was niet alleen veel, het was ook lekker! Een goed gevulde, mild smakende erwtensoep met groenten, varkensvlees en schijfjes rookworst. De kou verdween uit mijn lichaam en het maagzuur hield het voor gezien. Eenmaal buiten, kon ik zowaar de vaart erin zetten en leek het alsof ik uit nieuwe energiebronnen kon putten.

Rare associaties
De route die mijn fietsmaat op goed geluk had uitgeknoopt, voerde door het gebied van zorginstelling Reinaerde (de vroegere Willem Arntsz Hoeve), een psychiatrische instelling die zich op kinderen, jongeren, volwassenen en ouderen richt. Qua bebouwing een gemêleerd gebied: moderne nieuwbouw met het uiterlijk van kleine chalets en wooneenheden naast oude, witbepleisterde bebouwing uit de vorige eeuw. Op een enkele wandelende bewoner na was het stil in dit gebied, ijzingwekkend stil. De zon was achter de wolken verdwenen. Het geheel oogde grauw, grijs en naargeestig en wel zodanig dat we onafhankelijk van elkaar associaties hadden met concentratiekampen uit de Tweede Wereldoorlog. Nee, dit gebied staat niet op mijn lijst van “to be revisited”.

Happend naar heupen
Zorginstelling Reinaerde achter ons te hebben gelaten, gingen we huiswaarts via de N234 richting Groenekan en daarvandaan over een smal fietspad naar de rand van Voordorp. Vlakbij het viaduct bij de spoorbaan Utrecht – Hilversum maakte mijn fietsmaat met behulp van haar bel een aan de linkerkant van de weg lopende wandelaarster die met haar grote hond op stap was, attent op onze doorkomst. De wandelaarster hield haar hond links van haar, stil, zodat mijn fietsmaat ongehinderd kon passeren. Toen ik in haar kielzog langskwam, sprong de hond op, wild blaffend, en plaatste het dier een aanval op mijn heupen, die gelukkig mislukte. “Dat overkomt jou nou altijd” zei mijn fietsmaat, zich afvragend waarom.

Herinneringen aan vroeger
Eenmaal in Utrecht reden we via de Pieter Nieuwlandstraat richting molen Rijn en Zon en vandaaruit naar de Daalsetunnel. Op de Vleutenseweg rijdend, gingen we linksaf, de J.P. Coenstraat in, waar ik ben opgegroeid. Het meer dan honderd jaar oude huizenblok waarin ik vroeger heb gewoond, is prachtig gerenoveerd en ademt tot op zekere hoogte de sfeer van vroeger.
Na het oversteken van het Amsterdam-Rijnkanaal scheidden onze wegen, terwijl mijn fietsmaat vaststelde dat dit de eerste keer was dat we een uitgeknoopte route volledig hadden uitgereden. Met wat kleine omzwervingen stond de teller op 67,11 km met een gemiddelde van 20,46 km/u.

De Meern, 19 januari 2014
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje
Gedetailleerde kaart en GPS-download op route.nl

Routekaartje "Kleine Heuveltocht"

Routekaartje “Kleine Heuveltocht” © http://www.openstreetmap.org/copyright

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van landschappen, boerderijen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s