Nieuwkoopse Plassen en Reeuwijkse Plassen

Doorkomstplaatsen
De Meern – Harmelen – Breeveld – Houtdijken – Geestdorp – Woerden – Nijverheidsbuurt – Zegveld – Lagebroek – Woerdense Verlaat – Meije – Zwammerdam – Boskoop – Reeuwijk Dorp – Reeuwijk Brug – Sluipwijk – Oukoop – Oudewater – Willeskop – Montfoort – Heeswijk – Achthoven Oost – De Meern Strijkviertel – De Meern
Solo. 95,35 km in 4:20:48; AvS: 21,93 km/u.
18o. Toenemend zonnig. NO kracht 2. 

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Afsluitende rit herfstvakantie
Een mooie, pittige rit waarmee een einde kwam aan mijn herfstvakantie. Na de lunch vertrokken. Even gespeeld met de gedachte de bossen in Driebergen en omgeving op te zoeken, maar het grijze wolkendek was sterker dan het zonlicht. Dan komen de herfstkleuren van de bossen niet tot hun recht. Vandaar een rit door het grensgebied van ZW-Utrecht en Zuid-Holland.
Qua wielertoeristen was het vandaag de dag van de veteranen. Een peloton “oudgedienden” in geel-blauwe jacks en lange fietsbroek kwam me in Breeveld op de brug over de Oude Rijn tegemoet. Het waren geen Domstadters. In Woerden werd ik door één van hen tegemoet gereden, kennelijk op weg naar huis. Ik had nog even te gaan.

KiremkoFietsnacht in voorbereiding
In het centrum van Woerden was men druk bezig met de voorbereidingen voor de twaalfde “Kiremko Nacht van Woerden”. Van oorsprong was dit fietsfestijn een wedstrijdje in een buitenwijk van Woerden. Tegenwoordig is het een profronde in de avonduren door de Woerdense binnenstad. De renners zijn in vijf groepen ingedeeld: 40+, amateurs, jeugd, vrouwen en elite. Grote namen doen mee, waaronder dit jaar wereldkampioene Marianne Vos. Het parcours was afgezet met linten van de Rabobank en een poort van deze bank à la Tour de France. Wrang, vanwege het dopingschandaal rond Lance Armstrong en het feit dat de Rabobank als gevolg daarvan met ingang van volgend jaar stopt met het sponsoren van het professionele heren- en dameswielrennen. De amateurs kunnen nog wel rekenen op de steun van de Rabobank. Hopelijk geldt dat ook voor de Classico Giro Utrecht.

ProtestProtest tegen herinrichting
Voorbij Zegveld het achterland ingedoken. Ik was hier al eens eerder geweest. Vandaag heerste er volmaakte rust op een enkele boer na, die met zijn tractor voorbij kwam daveren. In tegenstelling tot de vorige rit was er vandaag op een vlucht ganzen bij Zegveld na geen trekvogelactiviteit.
Evenals het peloton “oudgedienden” was ik in het lang gekleed: lange broek, onderhemd, shirt met lange mouwen, het UMC-wielershirt en het bontgekleurde AGU-fietsjack. Bij vertrek leek deze combinatie me, ondanks een middagtemperatuur van 17o, beter dan korte broek, onderhemd en shirt. Gaandeweg de rit raakte de kleding door- en doornat vanwege transpiratie. Gelukkig voelde het niet klam aan en kon ik de hele rit goed tempo houden.
Voorbij buurtschap Lagebroek linksaf, langs de Oude (Stichtse) Meije. Dit deel van de Meije is bijna dichtgegroeid met riet. Hoogst merkwaardig! Wil men dit deel van de Meije laten verlanden met het oog op het aanleggen van moerassen, waartegen verderop langs de Meije heftig wordt geprotesteerd onder het motto Stop de kolder, geen moeras in onze polder! (het logo is geïnspireerd door de watertoren aan de rand van Meije)? Door deze herinrichting van het polderland zien de veehouders hier hun bedrijven verloren gaan.
De Hollandse Meije, in de buurt van Zwammerdam, was zo te zien goed bevaarbaar.

Nieuwkoopse Plassen: de Wije Blik

Nieuwkoopse Plassen: de Wije Blik

Verrassend uitzicht
Ter hoogte van de Stichtse Meije had de rit een verrassing in petto. Aangekomen bij de Hollandsekade, besloot ik deze kade op te rijden. Een smal fietspad, zonder bewegwijzering. Een ouder echtpaar kwam me tegemoet rijden. “Waar kom ik uit als ik dit pad volg?” vroeg ik hen, met in het achterhoofd de angst uit te komen bij een uit de vaart genomen voetveer. “In Woerdense Verlaat” was het antwoord. Dat had ik niet verwacht. Het smalle pad voerde me tussen de Nieuwkoopse Plassen door met een uitzicht, mooier dan het uitzicht bij de doorsteek tussen Meije en Zegveld. Ik was hier nog nooit geweest. Natuurmonumenten heeft een actief aandeel in het beheren van dit gebied. Her en der informatiepanelen. Een rondvaart in het zomerseizoen. Een uitkijkpunt, “De Wije Blik” genaamd, was voorzien van informatiepanelen over wat er in de omgeving te zien is en over de weidevogels die hier voorkomen.
In Woerdense Verlaat ging ik de Bosweg in. Opnieuw reed ik tussen de Nieuwkoopse Plassen, nu over een weg waarlangs tal van villa’s staan en besloten wandelgebieden liggen. Grappig genoeg kwam ik aan het eind van deze weg de Hollandsekade weer tegen. Ik had een grote lus gereden, maar wel mooi!

ANWB wegwijzer Meije

Meijë: ANWB wegwijzer

Oude wegwijzer
Verder langs de Stichtse Meije, die overgaat in wat vroeger de Hollandse Meije heette, het Zuid-Hollandse deel van dit riviertje. Een bochtig weggetje, waarbij ik op een gegeven moment bij het begin van een bocht bijna klem kwam te zitten tussen een boerderij rechts van mij en een truck met oplegger links van mij. Met kunst- en vliegwerk kon ik mijn tocht vervolgen zonder onder de wielen van de oplegger vermorzeld te worden. Een paar meter verderop moest ik de berm in duiken. Een tractor met aanhanger versperde de weg. Dat bood zicht op een ANWB-wegwijzer uit vroeger tijden. Reden voor een fotostop. “Puur voor de show, die wegwijzer!” riep de chauffeur van de tractor. “Kan zijn, maar het is een dot van een wegwijzer” was mijn antwoord. En het leuke (en logische!) was dat de op de antiek ogende wegwijzerbladen vermelde afstanden tot bijvoorbeeld Bodegraven, Woerden en Zwammerdam in al die jaren niet veranderd waren.

Boskoop

Polders aan de rand van Boskoop

Niemandsland
Na door Meije te zijn gereden, koers gezet naar Zwammerdam. In Zwammerdam gepauzeerd en een flesje Aquarius gekocht. De ANWB-wegwijzers (moderne, deze keer) gevolgd richting Boskoop. Binnen de kortste keren reed ik door een niemandsland waarin wegwijzers noch knooppuntenbordjes een helpende hand toestaken in het verder uitstippelen van deze dwarrelrit. Parallel de N207 doorgereden, om uiteindelijk uit te komen in Boskoop-Noord. Bekend gebied van vroeger, in de tijden dat ik heen-en-weer naar Den Haag fietste.
Onder het motto “niet twee keer door één en dezelfde plaats” gekozen voor huiswaarts gaan via Reeuwijk in plaats van via Tempel – Bodegraven – Woerden. In de omgeving van Boskoop was het nodige te zien, waaronder een mooi uitzicht op polders. Ook omdat die polders veel lager liggen dan Boskoop.

Een gewaarschuwd mens…
Na Boskoop doorstoken te hebben – dat vergde nogal wat tijd – richting Reeuwijk. Het vriendelijke karakter van het zicht op Reeuwijk-Dorp werd verstoord door bordjes waarop kenbaar werd gemaakt dat de politie optreedt tegen aanstootgevend gedrag, dronkenschap, mishandeling enz. Bij het zien van die bordjes moeten de brave burgers zich veilig voelen en moeten de onverlaten zich gewaarschuwd weten. In omliggende plaatsen staan dit soort bordjes niet. Is Reeuwijk-Dorp soms een criminele enclave? Maken de Reeuwijkers zich schuldig aan zaken waaraan inwoners van naburige plaatsen zich niet bezondigen? Is het veilig om door Reeuwijk te rijden of doet een wielertoerist er beter aan er met een grote boog omheen te rijden? Wie het weet, mag het zeggen. Wat mij betreft mogen die bordjes verdwijnen, liever gisteren dan morgen, ongeacht de diepere achtergronden ervan. Ze dragen in geen enkel opzicht bij aan mijn gevoel van veiligheid. Iemand die kwaad in de zin heeft, zal zich er niet door laten afschrikken. De politie moet in de anonimiteit haar werk doen. Juist door het anonieme is zij alomtegenwoordig. Daar kan geen bord tegenop. Maar ze weten het zelf niet, denk ik.

Reeuwijkse Plassen

Reeuwijkse Plassen

Plassengebied als toetje
Via Sluipwijk en de Reeuwijkse Plassen naar huis. Tegen mijn verwachting in brak de zon meer en meer door. Was dat maar zo geweest vanaf het begin van deze rit! De vergezichten waren echter schitterend.
Al dwarrelend reed ik langs de Oukoopse molen en het mooie gebied langs de Ruigeweide. Mezelf koesterend in de steeds sterker wordende zon reed ik de Zuringdijk op, een smal, geasfalteerd fietspaadje tussen de polders, om uiteindelijk in het centrum van Oudewater te komen. Huiswaarts langs de N228.

De Meern, 23 oktober 2012
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van beelden, boerderijen, landschappen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s