Go West, Young Man! (rondje De Meern – Vianen – Zijderveld – Culemborg – De Meern)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
De Meern – De Meern Oudenrijn – Nieuwegein – Vianen – Helsdingen – Schoonrewoerd – Zijderveld – Werk aan het Spoel – Culemborg – Schalkwijk – Houten – Nieuwegein – Utrecht Papendorp – De Meern sportpark Rijnvliet – De Meern
Solo. 68,29 km in 3:25:23; AvS: 19,95 km/u.
Wolkenvelden. In de omgeving van Nieuwegein en Vianen: hagel. 8,7 – 8,6o. WZW kracht 4.

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

De eerste rit in wat tegenwoordig de “krokusvakantie” wordt genoemd. Om een uur of half een vertrokken. Laat in de ochtend ontbeten, dus niet geluncht. In gedachten de klanken van “Go West, Young Man!”, een nummer van de CD “And then there were three” van de Engelse groep Genesis, de eerste CD die deze groep uitbracht na het vertrek van gitarist Steve Hackett.
Bij thuiskomst, tegen een uur of vijf, had ik geen last van honger. Onderweg was de lucht dermate vochtig, dat ik geen moment dorst had gehad. De bidon met Appelsien  belandde dan ook onverrichterzake in de koelkast.

In deze tijd van het jaar…
In de ochtend, in de achtertuin, snuffelend aan de wind, vreesde ik het ergste. De hemel zag er uitnodigend strakblauw uit. De wind voelde echter krachtig aan en was ijzig koud. West-Zuid-West kracht 4, was op Buienradar te zien. Ik kon natuurlijk oostwaarts rijden maar dan zou ik op de terugweg tegen de wind in moeten ploeteren. Het alternatief was westwaarts te rijden en op het meest verre punt van het rondje rechtsomkeert maken, waarna de wind me naar huis zou blazen. Niet gek in deze tijd van het jaar.
Dat het rondje van vandaag westwaarts ging, werd uiteindelijk niet door de windrichting ingegeven, maar door de wens de Stijve Molen in buurtschap Den Dool weer eens van nabij te willen bekijken. Met behulp van Google Maps en de molendatabase de route bepaald. Naar Vianen, de Lek oversteken, richting Ameide, daar de Broekseweg opzoeken, vervolgens de Tiendweg oprijden om daarna de Noordzijde in te slaan richting de molen, die in ruig, stil polderland ligt, temidden van riet en bosschages. Via Meerkerk terug naar huis.

Storm en hagel
Met een soepele pedaalslag naar Nieuwegein gereden over de Heicopperkade, met op de Nedereindseweg aan de horizon de vol bezeilde wieken van de in bedrijf zijnde Oudegeinse molen. Alom in de weilanden was water te zien, alsof de grond hier is dichtgeslagen. In de Vijfheerenlanden waar ik later vandaag fietste, was dat niet het geval.
Vanaf de grens van wat vroeger Vreeswijk werd genoemd, nam de bewolking toe. Volgens de weerberichten zou het droog blijven. In zekere zin klopte dat. Het ging namelijk niet regenen, maar hagelen. In de geschakeerd blauwe lucht strekte zich een kilometerslange donkere wolk vanuit het westen over Vreeswijk uit. Vanwege de krachtige westenwind kon het niet anders of hij zou oostwaarts trekken. Mijn route zou me naar het zuiden voeren, zodat ik mooi onder die bui uit zou komen. En inderdaad, geen hagel meer terwijl ik over de Jan Blanken Brug fietste.
Aan de overkant van de Lek het stuur westwaarts gericht, de Lekdijk op. De westenwind vol op de kop, zodat ik diep voorovergebogen mijn laagste versnelling (40-33) moest gebruiken om vooruit te komen. Naar rechts kijkend over de uiterwaarden, zag ik de kudde Schotse Hooglanders grazen, op een ander deel van de uiterwaarden dan vorig jaar. Het uitzicht werd belemmerd door een nieuwe, langdurige hagelbui. Kleine hagelsteentjes, goed genoeg om me te doen afvragen of het niet beter was naar huis te gaan om onder het genot van een hartige hap naar de Olympische 1500 meter van Ireen Wüst te kijken. Maar dat zou dan wel een triest einde zijn van mijn eerste vakantierit. Na enige tijd hield het op met hagelen. Aan de rand van Vianen de Lekdijk verlaten. Niet naar huis maar richting het Merwedekanaal gefietst.  Het zou weer leuk worden.

Een blijvend euvel
Het was genieten langs de rand van Vianen. Links van mij de woonwijken, rechts de zonovergoten weilanden en aan het einde van de weg een smal fietspad naar de Panoven, een dijk langs het Merwedekanaal. De wind was krachtig tot hard en de kleinste versnelling moest weer worden aangesproken.
Over de Bolgerijsebrug het Merwedekanaal overgestoken en de kanaaldijk vervolgd met een snelheid van rond de 16 kilometer per uur. Het trappen ging soepel zodat ik van de omgeving kon genieten, ondanks of misschien wel dankzij het gebulder van de wind.
Het grappige tafereel van een aalscholver in het kanaal met kop en snavel hoog in de wind werd teniet gedaan door een herdershond die links van mij, vanaf een erf, achter een hek en even verderop achter een wel erg laag hangende kabel, mij blaffend, grommend en springend uit de buurt van zijn territorium wilde houden. Wereldfietser Frank van Rijn zou in zo’n geval het dier onder het slaken van woeste kreten bekogeld hebben met stenen die op de weg liggen. Op de geasfalteerde kanaaldijk was geen steen te bekennen en bleef het in mijn geval bij woeste kreten. Die brachten de hond wel tot stilstand en tot zwijgen. Mooi zo! Een kilometer verderop was er weer zo’n hond, deze keer aan de ketting. Bij de pont in Culemborg had een aangelijnde hond niet veel goeds voor mij in de zin en een wat slome does in Schalkwijk vond het nodig op te springen uit zijn zonnebad om mijn kuiten te gaan proeven. Een hondse bedoening! De verkoper in de fietsenwinkel waar ik een paar weken geleden mijn rode jack had gekocht – dat in het stormachtige weer van vandaag werkelijk fantastische diensten heeft bewezen! – heeft me uitgelegd dat de agressie van de honden niet door de kleur van mijn kleding wordt veroorzaakt maar door een voor de mens onhoorbare piep ergens in de fiets. Honden horen die piep en het irriteert hen mateloos. “Kunt u hem er niet uithalen?” vroeg ik hoopvol. “Ik kan hem niet horen. Ik ben geen hond en als ik een hond was, was ik geen fietsenmaker” was het antwoord. Zodat ik voor de rest van mijn fietsersbestaan met een blijvend euvel opgezadeld ben.

Merwedekanaal: de Hoekmolen

Merwedekanaal: de Hoekmolen

De Hoekmolen
De wind bleef krachtig tot hard. De Stijve Molen staat in de buurt van Noordeloos. Dat was nog een eind rijden. Hoe langer hoe meer raakte ik ervan overtuigd dat het geen zin had me op de eerste dag van mijn vakantie tegen de wind in op te blazen.
Achter een rij bomen doemden de wieken van de Hoekmolen op. Eens kijken hoe die erbij staat. De vorige keer dat ik hem zag, waren er nog restauratiewerkzaamheden.
De lucht klaarde op. Temidden van het riet stond de molen er, gerestaureerd en wel, prachtig bij. De SIMAV (Stichting tot Instandhouding van Molens in de Alblasserwaard en de Vijfheerenlanden) kan trots zijn op haar inspanningen.
Het is niet bekend wanneer de Hoekmolen gebouwd is. Men denkt in de tweede helft van de zeventiende eeuw, maar 1622 kan ook het bouwjaar zijn geweest. Na de Tweede Wereldoorlog raakte de molen in verval, mede door de bouw in de buurt van een dieselgemaal dat de bemalingsfunctie van de Hoekmolen overnam. Door inzet van de gemeente en van plaatselijke organisaties bleef de molen behouden en overleefde hij een brand. Bij een restauratie in 2005 werd de molen weer maalvaardig.
Zoals alle wipwatermolens in deze streek heeft de Hoekmolen een open scheprad, in tegenstelling tot de wipwatermolens in Utrecht die uit veiligheidsoverwegingen een overkluisd scheprad hebben, waarmee voorkomen moet worden dat iemand in het rad valt met alle gevolgen van dien. Beide deuren in de ondertoren zijn voorzien van markante kozijnen met halfronde bovenlichten. Die geven de molen een bijzonder aanzien.
Na uitgebreid foto’s te hebben genomen, linksaf, een smal, naamloos weggetje op, om na korte tijd over smalle kaden te rijden, omzoomd met hoge bomen: het zo karakteristieke landschap van de Vijfheerenlanden in de omgeving van Hei- en Boeicop met weiland en grienden, waaraan de tijd voorbij lijkt te zijn gegaan en waarin het aangenaam toeven is. De wind grotendeels in de rug, waardoor ik flink de vaart erin kon zetten.

Culemborg: dijkmonument

Culemborg: dijkmonument

Op de schop
Richting Schoonrewoerd gereden. Linksaf door het centrum en daarna naar Zijderveld en over de A2 naar Culemborg. De richting die ik moest aanhouden was, vanwege een uit het lood getrokken ANWB-fietswegwijzer, onduidelijk. De weg gevraagd aan een langslopende moeder met dochter. Binnen de kortste keren kruiste ik de Diefdijk en kwam ik, via weggetjes waar ik nog nooit over gefietst had, aan bij de Goilberdingerdijk, dat wil zeggen bij het Werk aan het Spoel, dat vroeger deel uitmaakte van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en tegenwoordig een horecabestemming heeft en een centrum is voor culturele activiteiten.
Even verderop stond links van de dijk een metershoge schep met op de steel een vogel, met daarnaast de gezichtsloze beelden van een moeder met haar dochter. Dit monument ter herinnering aan de dijkverzwarende werkzaamheden na de hoge waterstand in 1995, draagt als naam “De dijk ging op de schop”, dateert uit 2000 en is gemaakt door Dick Matze. Voorbijgangers hadden het meisje van een hoofddoek voorzien en moeder van wintersloffen.
Met flinke vaart Culemborg binnengedaverd om maar zo kort mogelijk te hoeven wachten op de pont. Verhip! Alleen nog maar een handjevol kleingeld in de portemonnee! Het zou toch niet gebeuren dat ik terug moest naar Vianen, tegen de harde wind in? Gelukkig, het pontgeld bedroeg slechts 90 eurocent en die had ik nog.

Kasteel Heemstede

Kasteel Heemstede

Kasteel Heemstede
In Houten de bordjes naar Nieuwegein gevolgd, om – niet voor het laatst – uit te komen bij het Amsterdam-Rijnkanaal. Hoe zou kasteel Heemstede er in dit zonnige weer bij staan? Prachtig, maar niet gemakkelijk om gefotografeerd te krijgen in de late middagzon. Bovendien waren de bomenrijen rondom het kasteel nogal storend op de voorgrond. Blij dat ik de Olympus systeemcamera bij me had; de kleine Samsung zou hier niet toereikend zijn geweest.
Na de nodige foto’s te hebben gemaakt om thuis de beste uit te zoeken, huiswaarts via Nieuwegein. Niet, zoals gewoonlijk, buurtschap Rijnenburg opgezocht, maar langs het Amsterdam-Rijnkanaal naar Utrecht Papendorp gefietst en vervolgens via sportpark Rijnvliet naar huis. De klim over het venijnige Orteliusviaduct kon er in die harde wind nog wel bij.
Toen ik bij thuiskomst de televisie aanzette, was de 1500 meter vrouwen net voorbij. Het goud was gewonnen door Jorien ter Mors. Ireen Wüst had zilver, Lotte van Beek had brons en Marrit Leenstra was op de vierde plek geëindigd. Oranje boven en niet voor het eerst in deze Olympische winterspelen.

De Meern, 16 februari 2014
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje
Gedetailleerde kaart op https://www.strava.com/activities/113722272
GPS-download: voer de URL van de kaart in op http://strava-tools.raceshape.com/vpu

Routekaart "Go west, young man!"

Routekaartje “Go West, Young Man!”

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van landschappen, boerderijen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s