“De Nieuwe Wildernis” achter slot en grendel (Oostvaardersplassen)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
Almere Haven – Almere Stad – Oostvaardersplassen – Almere Buiten – Almere Haven
Met mijn fietsmaat. 57,15 km in 2:58:36; AvS: 19,9 km/u.
Zonnig. 8,9 – 6,8o. ZW kracht 4.

Knooppunten (vertrek- en aankomst: Almere Haven, knooppunt 92)
92 – 80 – 79 – 32 – 25 – 27 – 28 – 6 – 7 – 8 – 55 – 56 – 66 – 67 – 97 – 71 – 70 – 62 – 61 – 87 – 86 – 88 – 91 – 90 – 91 – 92
GPS-download op route.nl.
Dit knooppuntenoverzicht is het overzicht van de oorspronkelijk geplande route. Door omstandigheden, hieronder beschreven, is slechts een deel ervan gereden.
Laatst bijgewerkt: januari 2016. Controleer op route.nl of er wijzigingen zijn!

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Mijn Gazelle “Trim Trophy” randonneur, dit jaar 23 jaar oud, is in de afgelopen dagen flink onder handen genomen. Ontdaan van al het zand, vet en ander vuil. Een nieuw, vrolijk rood stuurlint gewikkeld en de fietsenmaker heeft de buitenbanden (Continental 28 mm, 6995 km lekvrij!) vervangen door Continental SuperSport 25 mm banden die als slicks ogen. En nu maar hopen dat die net zoveel lekvrije kilometers zullen hebben als hun voorgangers.

2014-02-21-nieuwe-wildernisVerjaardagsritje
Enkele dagen geleden was mijn fietsmaat jarig. Ter gelegenheid daarvan hadden we afgesproken dit vandaag te vieren met – hoe kan het ook anders – een fietstocht.
Terwijl we ons tegoed deden aan erwtensoep en roggebrood, keken we naar De Nieuwe Wildernis, de door Mark Verkerk en Ruben Smit gemaakte documentaire over het leven van vogels en viervoeters in de vier jaargetijden in de Oostvaardersplassen, dat wil zeggen van lente tot in de daarop volgende lente, om de continuïteit van het leven te illustreren. In De Nieuwe Wildernis hebben Verkerk en Smit een aantal verhaallijnen gecreëerd, met als leidend verhaal de lotgevallen van een zwart konikveulen dat in de lente geboren werd maar de winter van dat jaar niet zou overleven. De documentaire was zo indrukwekkend dat we besloten het oorspronkelijk plan, een fietstocht door de bossen van Driebergen, te verruilen voor een bezoek aan de Oostvaardersplassen. De pittige westenwind, waarvan we in het bos geen last zouden hebben, namen we op de koop toe.
Met behulp van route.nl een rondje van ongeveer 50 kilometer uitgeknoopt en een bikepointer geprint. Snel de fietsen in de auto en naar een carpoolplaats ten oosten van Almere Haven.

Een mens lijdt het meest…
“Hoe zit dat met die wind?” schreeuwde mijn fietsmaat, bijna onverstaanbaar door de bulderende zuidwestenwind die ons lam dreigde te leggen. Met gevaar voor eigen leven waren we vanaf de carpoolplaats bij een met stoplichten beveiligde driesprong de Waterlandseweg/Gooiseweg (N305) overgestoken naar iets dat op een fietspad leek. Tijdens het oversteken bleek dat wij niet de enigen waren die groen licht hadden. Er kwam van alles en nog wat op ons afgestormd en aan de claxons te horen waren de dames en heren bestuurders erg boos. Gaandeweg de rit maakte ik me zorgen over hoe we weer veilig naar de auto zouden komen. Zou de zon bij aankomst onder zijn gegaan? Zou er een niet aflatende stroom aan auto’s zijn? Het gepieker bleek uiteindelijk voor niets te zijn geweest. Bij het aanbreken van de schemering konden we de N305 veilig oversteken, maar niet nadat we een onverwacht obstakel van een heel andere orde van grootte overwonnen hadden.

Quo vadis?

Knooppunt 85 (Stevenspad)

The sky is the limit

Knooppunt 85: the sky is the limit

Kathedralen
Op zoek naar knooppunt 92, dat als start- en eindpunt van onze tocht moest fungeren. We fietsten langs de rand van een industrieterrein, Stichtse Kant genaamd, met onvervalst Utrechtse straatnamen zoals Catharijne en Wittevrouwen. Over betonnen fietspaden naar Almere Haven. Het landschap om ons heen kenmerkte zich door uitgestrekte rijen kale bomen met aan hun voeten riet. Weids en majestueus, niet in de laatste plaats door de prachtige blauwe hemel boven ons.
Op zeker moment zagen we op een kruising een bordje dat richting knooppunt 91 wees. Mijn fietsmaat voelde er niet veel voor om van hieruit naar knooppunt 92 te rijden om de uitgeknoopte route alsnog op te pakken. Doorrijden dus, terwijl verderop tal van oudere dames en heren hun honden uitlieten, die zich gelukkig fatsoenlijk gedroegen.
Bij knooppunt 85 aan het Stevenspad, dat niet in ons routeschema zat, raadpleegden we de kaart op het informatiebord. Het plan werd nu om door Almere Stad te fietsen om bij knooppunt 66 aan te sluiten op onze oorspronkelijke route. Ondertussen waren we onder de indruk van de uitgebreide recreatieve bewegwijzering. Zo kun je van hieruit naar de Groene Kathedraal, een landschapskunstwerk van bomen, geplant volgens de plattegrond van de kathedraal van Reims. Ik herinnerde me de spectaculaire aanblik vanuit de lucht in één van de afleveringen in de eerste serie van Nederland van Boven en kon me moeilijk voorstellen dat je op de grond, langs de bomen wandelend, associaties met de kathedraal in Reims zou krijgen. Een per ongeluk gemaakte foto door mijn fietsmaat liet op prachtige wijze zien hoe de boomtoppen bij knooppunt 85 tot in de blauwe hemel reikten. We stonden om het zo maar eens te zeggen in onze eigen kathedraal.

Gesloten gebieden
Na langs kilometerslange, onbevaren kanalen gefietst te hebben, kwamen we via een industrieterrein bij knooppunt 66 aan op de Oostvaardersdijk. Links van ons uitzicht op het IJsselmeer, rechts van ons uitzicht over de rietlanden. Bij knooppunt 97 van de dijk af en het bosgebied in naar knooppunt 71. Staatsbosbeheer was druk bezig met houtkap, aan de vele takken te zien die in de bossen lagen. Linksaf voor een doorsteek naar knooppunt 71, werd het fietspad plotseling versperd door een metershoog hek met daarnaast een bord dat het gebied waar we doorheen wilden fietsen van januari tot april gesloten was, vanwege het broedseizoen. De rust van de dieren mocht niet worden verstoord. Wat een tegenvaller! Terwijl aalscholvers af en aan vlogen, fietsten we zuidwaarts over de Jac. P. Thijsseweg op geleide van een gele, met 1 genummerde omleidingspijl, om enkele kilometers verderop alsnog linksaf te slaan.

Natuurbelevingscentrum "De Oostvaarders"

Natuurbelevingcentrum “De Oostvaarders”

We pauzeerden bij De Oostvaarders, een natuurbelevingcentrum van Staatsbosbeheer. Rechts van de ingang kan een QR-code worden gescand waarmee een route kan worden gedownload (naar wij denken: een wandelroute) die langs de filmlocaties van De Nieuwe Wildernis voert. Alleen niet in deze tijd van het jaar.
Graag hadden we ons in het restaurant van het belevingcentrum aan warme chocomel en appelgebak tegoed gedaan, maar bij aankomst was de uitbaatster bezig de deur te sluiten. De tweede keer dat we stuk liepen!  We hielden het bij een stroopwafel en genoten aan een picknicktafel van het uitzicht over een stukje IJsselmeer, terwijl aan de horizon een spreeuwenzwerm te zien was en groepen ganzen.
Na te zijn uitgerust, de rit vervolgd. Ook in dit deel van de route goede, betonnen fietspaden in een mooie omgeving. Op deze late vrijdagmiddag was er vrijwel niemand te bekennen. Het is moeilijk in te schatten hoe het hier in het zomerseizoen is. Misschien is het dan wel erg druk en eigenlijk niet geschikt om te fietsen. Vandaag hadden wij in ieder geval ruim baan.
Bij een splitsing stond rechts van ons een klein informatiepaneel met het opschrift “Gebied gesloten”. Geen hek te zien, dus we lieten het paneeltje voor wat het was om een flink eind verderop een hek op onze weg te vinden. De derde keer dat onze doortocht werd belemmerd en de middag vorderde. Het werd tijd om naar de auto terug te gaan. Mijn fietsmaat stelde voor via Almere Buiten te rijden en daar in het station koffie te drinken.

Islam en boeddhisme
Almere Buiten binnenrijdend, met aan de rand twee glazen torens die bij naderen de minaretten van een moskee bleken te zijn, liet de westenwind zich weer eens van zijn sterkste kant voelen. Pal tegen, dus. Langs de onderkant van de spoorbaan naar het station. We konden het stationsgebouw niet vinden. “Hé, een pagode!” riep ik, een chinees-achtig dak ontwarend, links van ons. Onvoorstelbaar. Men is hier bezig een Vietnamees-boeddhistische pagode te bouwen, de Van Hanh pagode, die de in slechte staat verkerende pagode in Nederhorst den Berg moet vervangen. In december 2012 is de bouw van de Van Hanh pagode begonnen. Het hoofdgebouw staat er, nu nog de toren en de welkomstpoort.

Windturbines

Almere Buiten, knooppunt 73: windturbines

Windturbines
Omdat in de wijde omgeving geen knooppunten meer te bekennen waren, besloten we de fietswegwijzers naar Nijkerk te volgen, zodat we, als het goed was, uit zouden komen bij de A27 en daarmee bij de auto die daar in de buurt stond. Binnen de kortste keren stonden we aan de rand van Almere Buiten. Waar we ook keken, zagen we windturbines. Een machtig gezicht in het zo weidse, kale land. Na het doorvorsen van de landkaart op het informatiepaneel van knooppunt 73, de Wulpweg opgereden met aan weerszijden windturbines, die te hoog waren om er iets van te merken. De wind schuin van voren. Het fietsen ging tamelijk gemakkelijk. De afwikkeling van de eindfase zou ook niet moeilijk moeten zijn. Nog vier knooppunten te gaan: 96, 95, 94 en 93.

Een vergeten fietspad
Met de wind in de rug – en later weer tegen – over de Vogelweg naar knooppunt 95. Een strakblauwe hemel, de weilanden badend in het zonlicht. Een bord naar knooppunt 94 was nergens te bekennen. Naar mijn idee moesten we evenwijdig aan de Vogelweg blijven rijden om langs de A27 te komen. Geen goed idee. De Vogelweg voerde over de A27 heen richting Zeewolde. Terug en bij de Goudplevierweg linksaf, op goed geluk want noch aan onze kant, noch aan de overkant stonden knooppuntenbordjes. Aan het einde rechtsaf, het Kathedralenpad op, naar knooppunt 93, om via steeds smaller wordende fietspaden die bezaaid lagen met dikke lagen gekapt riet, uit te komen op het Leeuwerikpad, temidden van windturbines, met zicht op de auto aan de overkant van het kanaal.
“Theo, we hebben een klein probleempje” zei mijn fietsmaat. “Er is geen brug.” Er was alleen het viaduct van de A27 maar langs de A27 liep er geen fietspad. Terwijl ik terugreed en landkaartjes bij de windturbines ging bestuderen, beklom mijn fietsmaat het talud van de A27. “Langs het viaduct loopt een fietsstrook” zei ze, me tegemoetrijdend, “we kunnen er goed naartoe klimmen.” Vanwege een jaren geleden opgelopen knieblessure met als restant een gescheurde achterste kruisband voelde ik daar niet zoveel voor. Het alternatief was: kilometers omrijden terwijl de avond langzaamaan viel. Dus het talud op. Naast het brugdeel lag een strook asfalt die veel weghad van een fietspad en goed berijdbaar was. De natuur liet van zich spreken in de vorm van een dode kraai. Net als aan het begin was er ook aan het einde van het brugdeel geen fietspad. Geen nood, we konden heelhuids het talud afdalen om daarna zonder slag of stoot de Waterlandseweg/Gooiseweg over te steken naar de carpoolplaats.

De Meern, 21 februari 2014
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje
Gedetailleerde kaart en GPS-download op route.nl

Routekaartje

Routekaartje “De Nieuwe Wildernis” achter slot en grendel © http://www.openstreetmap.org/copyright

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van beelden, boerderijen, landschappen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s