Je ziet ze vliegen! (De Meern – Maarssenbroek – Oud Loosdrecht vv, 58 km)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
De Meern – Máximapark – Vleuten – Haarzuilens – Maarssenbroek – Maarssen – Breukelen – Nieuwersluis – Mijnden – Loenen a/d Vecht – De Glashut – Oud Loosdrecht – Loenen a/d Vecht – Nieuwersluis – Breukelen – Maarssen – Maarssenbroek – Vleuten – Máximapark – De Meern
Met mijn zus (Maarssenbroek – Maarssenbroek). 58,04 km in 3:33:37; AvS: 16,3 km/u.
Wisselend bewolkt, vanaf Oud Loosdrecht opklaringen. 6,5 – 6,3o. ZW kracht 4 – NW kracht 2.

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Een lang verwachte fietstocht
Vorig jaar hadden mijn zus en ik plannen voor een gezamenlijke fietstocht maar het kwam er steeds niet van. Vandaag moest het er volgens de weersverwachtingen een uitgelezen gelegenheid voor zijn, op een enkele bui na. Mijn zus had het idee naar een vogelkijkhut te fietsen aan de grens tussen Oud Loosdrecht en Kortenhoef, vanwaaraf er een mooi uitzicht is over de Loosdrechtse Plassen. Deze niet al te hoge, ronde kijkhut ligt achter geboomte en struiken. Zonder aanduiding. “Voor je het weet, ben je er voorbij” had mijn zus gezegd. Dat klopt. In de afgelopen jaren heb ik een aantal keren over de Alambertskade / Dirck A. Lambertszkade gefietst waarlangs de kijkhut staat en er niets, maar dan ook niets van gezien.

Weer of geen weer
Laat ontbeten, vanochtend. Om een uur of twaalf naar mijn zus gefietst via het Máximapark en het fietspad dat vanaf Haarzuilens over de A2 naar Maarssenbroek voert. De bewolking nam meer en meer toe. Onder het genot van koffie even bijpraten. Een blik naar buiten. Het regende pijpestelen! Nog een kop koffie, de smartphone tevoorschijn gehaald en Buienradar bekeken terwijl het begon te hagelen. Om een uur of een zou het een tijdje droog moeten. zijn. Het hield op met hagelen. Aan de hemel werden flarden blauw zichtbaar. “Rijden” zeiden we terwijl het nog even miezerde. De komende uren zouden uitwijzen of het droog zou blijven of niet.

Verandering van spijs doet eten
In Maarssen gingen we aan het einde van de Stationsweg rechtsaf, de Oostkanaaldijk op langs het Amsterdam-Rijnkanaal. Onbekend gebied voor mij, normaal gesproken fiets ik aan de overkant over de Westkanaaldijk.
Rechts van ons strekten de weilanden zich uit en zagen we aan de horizon een aantal langs de Vecht liggende buitenplaatsen. Onder de brekende bewolking, met helblauwe flarden en fel zonlicht, was het een prachtig vergezicht. Mijn zus maakte me attent op een ooievaarshorst. Zij meende bovenin een jong te zien. Ik kon niets ontwaren. Even verderop, ter hoogte van kasteel Nijenrode, vloog een ooievaar in grote kringen rond richting Maarssen. Misschien was hij op de terugweg naar het horst dat wij hadden gezien, met voer voor het jong.
Het gezellige van de tocht – broer en zus samen – kreeg een extra accent door de andere manier van fietsen en de andere manier van kijken naar en genieten van de omgeving. Mijn zus kent dit deel van de provincie Utrecht door en door en weet tal van weggetjes, bezienswaardigheden en bijzonderheden, waarover ze veel weet te vertellen, bijvoorbeeld over een kapitale villa langs de Vecht in Loenen met daartegenover een strak ingerichte tuin die vanwege het niet-landelijke karakter voor veel ophef had gezorgd en waarin de bewoners van de villa nooit zaten of wandelden.

De vogelkijkhut
In Breukelen staken we de Vecht over en sloegen we aan de overkant linksaf, het Zandpad op, dat overgaat in de Mijndensedijk. Mijn zus vertelde in de zomer bij de Mijndensesluis koffie te drinken en de talloze plezierboten gade te slaan die vanuit hier naar de Loosdrechtse Plassen wilden varen. De ene schipper was nog nerveuzer dan de andere, wat bij tijd en wijlen een hilarische aanblik biedt.
Even buiten Loenen, voorbij het vroegere buurtschap De Glashut en de landgoederen Terra Nova (met grote foto’s langs de oever van de Vecht) en Oud Over, sloegen we rechtsaf, de Alambertskade in, een kilometerslang verhard pad tussen de Wijde Blik en de Loenderveense Plas. De uitzichten vanaf dit voor fietsers tamelijk goed begaanbare pad zijn grandioos. Aan weerszijden van het pad strekken de watervlakten zich uit en in deze tijd van het jaar, waarin de watersporters nog in een winterslaap verkeren, is het nog op zijn mooist.
logo“De Wijde Blik”, van ons uit gezien links van ons, wordt door Natuurmonumenten beheerd. De Loenderveense Plas wordt door Waternet beheerd, een waterbedrijf dat volgens haar website het enige waterbedrijf in Nederland is dat zich op de gehele watercyclus richt (het reinigen van afvalwater, het produceren van drinkwater en het op peil houden en schoon houden van het oppervlaktewater). Waternet werkt in opdracht van het Waterschap Amstel, Gooi en Vecht en de gemeente Amsterdam. Uit de Waterleidingplas, een afgescheiden deel van de Loenderveense Plas, wint Waternet drinkwater voor het Gooi en de regio Amsterdam.

Vogelkijkhut

Vogelkijkhut (*)

De vogelkijkhut die wij gingen bezoeken, is eind 2007 door Waternet, in samenwerking met de vogelwerkgroep Gooi en Omstreken, neergezet aan de rand van de Waterleidingplas aan het einde van de Dirck A. Lambertszkade, zoals dit pad in Kortenhoef heet (in Loenen heeft dit pad de naam Alambertkade). Met de plaatsing van de vogelkijkhut begon Waternet zich destijds te profileren als natuurbeheerder. Het plassengebied hier is vanwege de waterwinning niet toegankelijk voor het publiek. De vogelkijkhut biedt mensen de mogelijkheid de (vaak bijzondere) vogels die in dit gebied leven, te bekijken.
Informatieborden aan de wand laten zien welke vogels hier zoal broeden: de grote karekiet, de zwarte stern en de purperreiger. Langs de wand zijn op gezette afstanden verhoginkjes geplaatst, zodat je over de wand naar buiten kunt kijken – een verrekijker komt hier goed van pas – zonder dat de rust van de vogels door de aanwezigheid van mensen wordt verstoord. Met de verrekijker die mijn zus had meegenomen, zagen we in het midden van de plas een aalscholver op een paal die kennelijk van de zon aan het genieten was. Van andere broedvogels geen spoor maar ja, wij zijn dan ook geen ornithologen.

Zicht op de Loenderveense Plas

Zicht op de Loenderveense Plas

Door het heldere weer en de wolkenpartijen was het zicht op de Loenderveense Plas met aan de horizon de kerktoren van Loenen en de wieken van molen De Hoop en de Loenderveense Molen, spectaculair.
Een jongetje kreeg uitleg van zijn vader, die ons desgevraagd vertelde wat er verder aan de horizon zoal te zien was.
Her en der op de vloer lagen lege drinkpakjes en drinkflesjes. Afvalbakken waren er niet, noch bovenin de kijkhut, noch ernaast. Onwillekeurig moest ik denken aan een bordje bij een zitbankje in de buurt van Houten: u kunt hier uw zorgen achterlaten, maar moet uw rommel meenemen. Eigenlijk zou het vanzelfsprekend moeten zijn dat men bij ontbreken van een afvalbak zijn rommel meeneemt in plaats van achterlaat.

Loosdrecht: eetcafé De Eend

Oud Loosdrecht: eetcafé De Eend

De Eend
Aan het einde van het Dirck A. Lambertszpad rechtsaf, het fietspad langs de Horndijk op. Na enige tijd stelde mijn zus voor koffie te gaan drinken in eetcafé De Eend, een etablissement die zijn naam eer aandoet. De wanden hangen vol met eendenschilderijen. Vitrinekasten zijn gevuld met beeldjes van eenden, speelgoedeendjes, servies met afbeeldingen van eenden, enz. Bij warm weer is het heerlijk toeven op het grote terras aan het water. Vandaag genoten we van het uitzicht vanuit het restaurant. Op het water was geen plezierjacht te zien. Het vaarseizoen moet nog beginnen.

Ongehavend huiswaarts
Na nog even een boterham te hebben gegeten, de gang naar Maarssenbroek ingezet, de Horndijk af en daarna over het fietspad langs de N403 (Veendijk, Bloklaan) naar Loenen. In de buurt van de brug over de Vecht was een man uit een in de berm staande auto gestapt. Hij begaf zich naar een toegangshek links van het fietspad. De chauffeur van de auto had ons blijkbaar niet in de gaten. Hij gaf plotseling gas om het fietspad over te steken en moest stevig remmen om te voorkomen dat hij mij ondersteboven zou rijden. “Die man zal je vriend niet worden, Theo” zei mijn zus, die het op enige meters afstand zag gebeuren.
In Loenen de Vecht overgestoken en linksaf, naar Nieuwersluis, op zoek naar het pontje van Rijkswaterstaat over het Amsterdam-Rijnkanaal. De zon was goed doorgebroken en dat zou de rest van de rit ook zo blijven. In Nieuwersluis de Stationsstraat in en aan het einde rechtsaf, op zoek naar het pontje. Niets wees op de aanwezigheid ervan. Dus rechtsomkeert en langs het kanaal richting Breukelen, onderweg de fietsen over een steile kwakel zeulend. Links van ons uitzicht over een bosgebied dat deel uitmaakt van een landgoed.
Het kanaal was niet druk bevaren. Bij het afmeerpunt van het pontje aan de rand van Breukelen flink aan de bel gerammeld; het pontje lag aan de overkant. In een rustig tempo naar Maarssenbroek gefietst, alwaar een heerlijke lasagne klaarstond om in de oven gezet te worden.

De Meern, 23 maart 2014
Theo van Berkel

Fotoalbum →

* Foto vogelkijkhut © Pim Julsing (via Vogelkijkhut.nl)

Routekaartje
Gedetailleerde kaart op https://www.strava.com/activities/123350977
GPS-download: voer de URL van de kaart in op http://strava-tools.raceshape.com/vpu

Routekaartje "Je ziet ze vliegen"

Routekaartje “Je ziet ze vliegen”

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van beelden, boerderijen, landschappen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s