De Classico Giro Utrecht 2014, 75 km versie

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
Utrecht De Uithof – De Bilt – Bosch en Duin – Den Dolder – Bilthoven – Lage Vuursche – Baarn – Soest – Amersfoort – Soesterberg – Austerlitz – Zeist – Bunnik – Utrecht De Uithof
Met een oud-collega. 73,6 km in 3:44:22; AvS: 19,7 km/u.
Zonnig. 22,7o. NO kracht 2.

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Classico Giro Utrecht logo 2014

Classico Giro Utrecht
logo 2014

Eerste lustrum Classico Giro Utrecht
De eerste keer dat de Classico Giro Utrecht werd georganiseerd, was in 2010. Op 8 mei van dat jaar begon de Giro d’Italia in Amsterdam. De tweede etappe werd op 9 mei verreden, een zondag, Moederdag om precies te zijn. De finish was in Utrecht. De dag ervoor, 8 mei, kon men deelnemen aan de Toerversie Giro Utrecht 2010: een 130 km lange pelotonstocht over de Utrechtse Heuvelrug (waarin een deel van het parcours van de tweede etappe van de Giro d’Italia was opgenomen) en vrije toertochten met een lengte van 40 en 70 km. De deelnemers konden een voor deze gelegenheid vervaardigd roze wielershirt bestellen. Roze is de kleur van het wielershirt waarin de leider van het algemeen klassement van de Giro d’Italia rijdt.
De Toerversie Giro Utrecht 2010 was het resultaat van onder andere een bundeling van krachten van een aantal toerfietsclubs in de provincie Utrecht waaronder RTC De Domstad. De Rabobank, partner van de etappefinish in Utrecht van de Giro d’Italia, had voor alle versies van de Toerversie Giro Utrecht trainingstochten georganiseerd. In 2011 en 2012 was de Rabobank shirtsponsor. Naar aanleiding van het dopingrapport van de USADA, de Amerikaanse dopingautoriteit, gaf de Rabobank te kennen de sponsoring van de professionele wielersport met ingang van 2013 te beëindigen. Aan de amateursport, waaronder de jeugdopleiding en het veldrijden, zou de Rabobank wel als sponsor verbonden blijven. Desondanks was 2012 het laatste jaar waarin de Rabobank shirtsponsor was van de Classico Giro Utrecht.
Vanwege het grote succes van de Toerversie Giro Utrecht 2010 werd besloten er een vervolg aan te geven. Dit werd de Classico Giro Utrecht. Voor ieder opvolgend jaar waarin de Classico Giro Utrecht is georganiseerd, is een nieuw wielershirt ontworpen met daarop het logo van de Classico Giro Utrecht. De pelotonstocht (115 km, gemiddelde snelheid 28 km/u) voerde in de opvolgende jaren over de Utrechtse Heuvelrug. De vrije tochten van 40 en 70 kilometer voltrokken zich tot aan 2014 in West-Utrecht.  Ter gelegenheid van het eerste lustrum zijn alle routes vernieuwd.
Eind 2011 is de organisatie van de Classico Giro Utrecht ondergebracht in de Stichting Toerfietsevenementen Utrecht, die nauw samenwerkt met de gemeente Utrecht en een aantal toerfietsclubs (anno 2014 zijn dit RTC De Domstad, De Fietskoerier Utrecht, Toerfiets Leusden, RTC Duurstede en WTC Nieuwegein) en met (lokale) bedrijven waaronder anno 2014 Brokking bakkers, Cycletours fietsvakanties, Don Mario, Ekeris fietsenwinkels, Giant fietsen, rijwielpaleis Bilthoven, RTV Utrecht, Skoda en Het Stadsblad. Talloze vrijwilligers, herkenbaar aan hun roze shirts met de naam SQUADRA, voorzien de deelnemers bij de start van bananen, bidons, informatie, isotone tabletten, kruidkoek, routebeschrijvingen en wat al niet meer. Ook bij de finish staan ze klaar: controlekaarten afstempelen, medailles uitreiken, shirts verkopen, drank serveren en na afloop de rommel en de stands opruimen.
Volgend jaar fungeert Utrecht als startplaats van de Tour de France, die “andere” grote ronde. Speelt de Stichting Toerfietsevenementen Utrecht hierop in en zo ja, hoe? Is er volgend jaar een Classico Giro Utrecht? De tijd zal het leren; een besluit hierover is nog niet genomen.

Vogeltjes die te vroeg zingen…
Voorafgaand aan een fietsevenement gaat slapen me altijd moeilijk af. Meestal val ik pas laat in slaap. Vanochtend was ik om half zes klaarwakker en kon ik de slaap niet meer vatten. Ik vroeg me af of dit tijdens de tocht van vandaag van negatieve invloed zou zijn op mijn conditie.
Om half negen drongen zich andere zorgen op. Mijn scheerapparaat bleef oorverdovend stil. Het hele huis zat zonder stroom. Navraag bij de buren wees uit dat ook bij hen de elektriciteit was uitgevallen. Een stroomstoring in De Meern die volgde op een stroomstoring gisterenavond waardoor de straatverlichting in Utrecht-Oost, Benschop, Lopik, Nieuwegein, IJsselstein en een deel van Woerden tot in de nacht niet brandde en waardoor volgens sommigen ook de verkeerslichten waren uitgevallen. Hopen en bidden dat er weer snel elektriciteit zou zijn, anders kon bij thuiskomst vandaag de inhoud van de vriezer in de kliko worden gedumpt.
Een vervelende bijkomstigheid van de stroomstoring was dat ik geen koffie kon zetten. Er zat niets anders op dan ongeschoren, zonder koffie, naar de start te gaan.

De gevolgen van een stormloop
Gisteren had de organisatie van de Classico Giro Utrecht via Facebook en mails laten weten dat er wegens het onverwacht grote aantal inschrijvingen in de voorgaande week geen bidons waren voor wie zich had ingeschreven voor de 35- en 75 km versie van de Classico Giro Utrecht. Degenen die de bidon mis zouden lopen, werd aangeraden hun voucher te bewaren, zodat zij op een later moment in Utrecht de bidon alsnog konden ophalen.
Een twintigtal deelnemers gaf op Facebook uiting aan hun ergernis. Men had op tijd ingeschreven en dan gebeurt er dit! Je zal maar in Zuid-Limburg wonen, schreef een deelnemer, en dan naar Utrecht moeten voor een bidon. Anderen gaven aan dat het pakket met startbescheiden incompleet was. Er ontbraken bijvoorbeeld stempelkaarten. Weer anderen merkten op dat in de legenda van de routekaart de kleuren van de 35- en 75 km route verwisseld waren. Dit alles is niet zo fijn voor een lustrumeditie. Ik vroeg me af in welke stemming het peloton bij de start zou verkeren. Dat viel alleszins mee. Niets gemerkt van ergernis.

Cabauw, Middelste molen Nationale Molendag, 8 mei 2010

Cabauw, Middelste Molen
Nationale Molendag, 8 mei 2010

Op de koffie
Op 8 mei 2010 had ik, molenliefhebber zijnde, geen acte de présence gegeven bij de Classico Giro Utrecht. Het was toen Nationale Molendag. Met mijn fietsmaat reed ik vanuit De Meern een rondje van een kilometer of 40 over Cabauw, onder een grijze hemel. De Middelste Molen, even buiten Cabauw, zou voor de gelegenheid haar deuren openen. De bezoekers zouden de beginselen van het lichten van de vang worden bijgebracht en er zou koffie en appeltaart zijn, waar iedere toerfietser verzot op is. Bij aankomst was het niet alleen grijs maar ook windstil, zodat er niets te malen of te vangen viel. De molenaar liet zich niet zien. Naar de koffie en de appeltaart konden we fluiten.
Vanwege oproepdienst reed ik in 2011 de 35 km versie van de Classico Giro Utrecht. Op de valreep lukte het me het wielershirt van de versie-2011 te bemachtigen. Het jaar daarop, 2012, reed ik samen met mijn fietsmaat de 75 km versie. In 2013 reed ik die versie alleen, die de omgekeerde uitvoering bleek te zijn van de route van 2012. In de evaluatie-enquête sprak ik de wens uit dat dit in 2014, bij het eerste lustrum, anders zou worden aangepakt. Dat heeft men zich kennelijk ter harte genomen, evenals mijn idee dat het handig zou kunnen zijn als de routebeschrijvingen in PDF gedownload kunnen worden.

Logo Roparun

Logo Roparun

Dit jaar, 2014, zou het voor de vierde keer zijn dat ik aan de Classico Giro Utrecht zou meedoen. Ik had afgesproken met een oud-collega. In 2012 hadden we de 75 km versie samen willen rijden. Een paar maanden voor het evenement had mijn oud-collega een ernstige knieblessure opgelopen, waardoor ze lange tijd uitgeschakeld was. Gelukkig kon ze nu weer in de pedalen. Een goede gelegenheid om conditie op te bouwen voor de editie-2014 van de Roparun, waaraan zij als begeleidend fietser meedoet.
We hadden afgesproken bij het Hijmans van de Berg gebouw, waarin de bedrijventeams met koffie en iets lekkers zouden worden onthaald. Even voor tienen zag ik de racefiets van mijn oud-collega in de rekken bij het Hijmans van de Berg gebouw staan. We waren net op tijd om het grote peloton van 3.000 fietsers uit te zwaaien dat de 115 km versie in gesloten formatie zou rijden onder begeleiding van wegkapiteins, ambulances en materiaalwagens en onder politie-escorte. Wat een organisatie! Chapeau! In een mengeling van Nederlands en Italiaans werden de deelnemers aangespoord tempo te maken. Niet gemakkelijk als je met 3.000 fietsers de Leuvenlaan uit moet zien te komen. Volgens RTV Utrecht was het totaal aantal deelnemers over alle afstanden 4.000.
Nadat de laatste materiaalwagen uit het zicht was verdwenen, liepen we terug naar het Hijmans van de Berg gebouw. Tijd voor koffie! Helaas, de ingang was gesloten. Toen de deuren geopend werden, bleek de koffietap onbemand te zijn. In de informatiebrief die wij als UMC bedrijventeamleden hadden ontvangen, stond toch echt dat we vanaf 8:00 uur welkom waren voor ontvangst met koffie, thee en iets lekkers. We besloten bij de inschrijftafels bananen en kruidkoeken in te slaan en fietsten daarna naar sportcentrum Olympos, waar om 11:00 uur de 35- en 75 km versies van start zouden gaan. Daar zou vast koffie zijn.
Vorig jaar stond ik ook voor een gesloten deur. Bij het schrijven van dit blog zag ik dat linksboven op het in A3 formaat gedrukte programma was vermeld dat van 08:00 tot 09:45 uur de deelnemers zouden worden ontvangen en dat er voor de bedrijventeams een ontbijtbuffet was. Dat zou kunnen verklaren waarom wij voor gesloten deuren stonden en waarom het bij de kraampjes bij het Hijmans van de Berg gebouw zo rustig was.

Logo Stichting Vrienden Wilhelmina Kinderziekenhuis

Logo Stichting Vrienden Wilhelmina Kinderziekenhuis

Een vorstelijke donatie
Ook dit jaar is een deel van het inschrijfgeld naar de Stichting Vrienden Wilhelmina Kinderziekenhuis gegaan, samen met extra donaties. Voorafgaand aan de start van de 35- en 75 km versie overhandigde René Witjens, de nieuwe voorzitter van de Classico Giro Utrecht, een cheque ter waarde van 10.783 Euro; bijna 3.000 Euro meer dan vorig jaar. Het geld zal worden gebruikt voor de aanschaf van speelgoed en tijdschriften voor de poliklinieken van het Wilhelmina Kinderziekenhuis, om de kinderen het wachten iets aangenamer te maken.

Hoogtepunten en dieptepunten
Om klokslag 11:00 uur gingen de deelnemers aan de 35 en 75 km van start, onder de witte poort van Skoda door. Wij voegden vanaf de zijkant in. Het merendeel van de deelnemers, waaronder ook veel opgroeiende kinderen, reed op racefietsen. Er waren ook deelnemers die op hybridefietsen reden. Regelmatig zagen we gehandicapte fietsers die op handbikes reden.
Materiaalpech en valpartijen zijn ons bespaard gebleven en de rit voltrok zich voor ons lekvrij. Dat kon niet iedereen zeggen. Jammer was het dat vrij kort na de start een lid van een groep gehandicapte fietsers in een korte, haakse bocht in de berm belandde en onderuit ging. Een aantal langskomende deelnemers bood hulp.
We zijn niet één keer verkeerd gereden. De bepijling was goed, zij het dat het soms kleine pijlen zijn waarvan je op afstand niet kan zeggen welke kant ze uitwijzen, zodat we een paar keer “links” riepen terwijl het “rechts” was. Dankzij achter ons rijdende deelnemers heeft dat gelukkig niet tot problemen geleid. Slechts één keer moesten we, toen een pijl ontbrak, de routebeschrijving raadplegen.
Over het algemeen werd er niet gejakkerd en gejaagd. Dat was bijzonder prettig, zeker op de smalle paadjes door de bossen. In tegenstelling tot de 115 km versie wordt het parcours van de 35- en 75 km versie niet vrijgehouden, wat betekent dat je rekening moet houden met tegenliggers (misschien wel, je weet maar nooit, met fietsers die aan een tegemoetkomende vrije toertocht deelnemen!) en dagjesmensen die van de natuur willen genieten. Regelmatig klonken over en weer waarschuwingen als “tegen!”, “achter!”, “auto!” en “hond!”. Uit berichten in pers en media komt vaak naar voren dat dagjesmensen zich een hoedje schrikken van al dat geschreeuw. Ik kan me dat voorstellen, zij zien tenslotte van alles en nog wat op hun afkomen en voorbij daveren. Wij hebben geprobeerd rekening met hen te houden door voorbij te rijden op die momenten dat het kon (we wrongen ons er dus niet langs) en door van achteren tijdig te waarschuwen met onze fietsbel. Geen wanklank gehoord.
Na door De Bilt te zijn gefietst, reden we door Bosch en Duin naar Den Dolder. Bosch en Duin deed haar naam eer aan: mooie villa’s in bosrijk gebied. Voorbij Den Dolder voerde de route over het terrein van Stichting Reynaerde, de voormalige Willem Arntsz Hoeve. Door de uitbundige zonneschijn was de aanblik ervan prettiger dan toen ik hier in januari van dit jaar met mijn fietsmaat reed.
Aan het einde van de Dolderseweg sloegen we linksaf en reden we langs de N234. Ter hoogte van de Gerard Doulaan was er een opstopping. Geen valpartij. De N234 moest worden overgestoken terwijl het autoverkeer er in volle vaart overheen raasde. De organisatie had borden neergezet waarop was aangegeven dat het hier een gevaarlijke oversteekplaats betrof maar er waren geen verkeersregelaars, zodat de honderden fietsers onder goed links- en rechts kijken de eerste de beste gelegenheid tot oversteken moesten benutten. Ook op twee of drie andere gevaarlijk ogende kruisingen waren er geen verkeersregelaars. In de noordelijke lus bij Baarn waren ze er wel. In andere jaren was dit beter georganiseerd. Bij het schrijven van dit blog bleek dat de Classico Giro Utrecht in de kalender van de Nederlandse Toer Fiets Unie niet meer als een twee-sterren tocht gekwalificeerd is. Bij een dergelijke kwalificatie is er onder andere sprake van beveiligde oversteekplaatsen.
De bossen van Lage Vuursche boden door de zonneschijn een bijzonder fraaie aanblik. We fietsten langs de hekken van kasteel Drakensteyn. Zou prinses Beatrix genoten hebben van de in bonte kleuren langsdaverende lange stoet race- en toerfietsers? Wie het weet, mag het zeggen.
Deinend over de bospaden kwamen we aan in Baarn. Door Baarn heen onder de A1 door en vervolgens evenwijdig aan de A1 de Eem oversteken. Daarna voerde de tocht over het Zuidereind en de Slaagseweg naar Soest. Prachtig, zoals we rechts van ons uitzicht hadden over de slingerende Eem onder een strakblauwe hemel, met op de dijk schapen en met krulhoorns getooide rammen. Het was voor de eerste keer dat ik hier fietste en net als mijn oud-collega genoot ik volop. Dat is het leuke van zo’n georganiseerde tocht: je komt door gebied waar je anders nooit rijdt. Dit gebied is echt een aanrader; je kan er eindeloos fietsen.
De controlepost liet nog even op zich wachten. Met het oog op een medaille hadden we elk een stempelkaart meegenomen. Of we als bedrijventeamleden een medaille zouden krijgen, was nog maar de vraag. In voorgaande jaren was dat niet zo; als lid van het bedrijventeam heb je immers het wielershirt als herinnering. We zouden wel zien.
Bij het naderen van het viaduct over de spoorbaan bij Soest zette mijn oud-collega stevig aan, zodat ik flink vaart moest maken om haar bij te houden.
Na 42 kilometer werden we op de controlepost in Soest opgewacht door een vriend van mijn oud-collega, die ons onthaalde op koffie en appelgebak. De warmte van de zon was nu goed te voelen maar het was prachtig fietsweer met een zwakke, frisse oostenwind.

De Soester Duinen

De Soester Duinen

Uitgerust en op verhaal gekomen, de fietsen weer bestegen voor het tweede deel van de tocht. Nu was het deinen over de bospaden van Birkhoven en de paden langs de Soester Duinen.
Aan het eind van de Van Weerden Poelmanweg was het flink trappen geblazen op het vals plat van het Soester Hoogt.
Tot onze verrassing voerde de tocht over de vliegbasis Soesterberg. Ondanks het vele asfalt en beton op de start- en landingsbanen bood de vliegbasis een mooie aanblik. Via de Richelleweg reden we achter het Kamp van Zeist langs, waar mijn vader vroeger heeft gewerkt in de tijd dat het nog als luchtmachtkazerne fungeerde. Daarna was het heerlijk fietsen door de bossen van Austerlitz en de omgeving van Zeist.

15:16 uur: doorkomst bij Slot Zeist

15:16 uur: doorkomst bij Slot Zeist

Het felbegeerde eremetaal
Vlak voor de kruising van de N224 ter hoogte van het Beauforthuis kreeg mijn oud-collega last van haar knie. Die zat even op slot. Nadat ze was afgestapt en enkele bewegingen met haar been had gemaakt, ging het weer.
We vervolgden onze rit met in het kielzog een toerfietser uit Rotterdam, die al enige tijd achter ons reed. In een rustig tempo reden we Zeist binnen.
Het fietsen over het terrein voor Slot Zeist was ook weer zo’n leuke verrassing. Aan de zijkant zaten aan weerszijden van de weg fotografen, die de voorbijrijdende deelnemers vereeuwigden.

De medaille

De medaille

Langzamerhand kwamen we in de omgeving van De Uithof. Zonovergoten weiland in de namiddag. Wat een mooi gezicht. Kort na half vier finishten we op het sportterrein van Olympos. Mijn oud-collega werd door twee vrienden flink in de bloemen gezet.
Met de stempelkaarten in de hand liepen we naar de afstempelpost. “Of we een medaille wilden?” werd gevraagd. Reken maar! Het heeft toch altijd iets, een medaille.
Naar de VIP-tent voor de pasta. Bij de start hadden we een rode polsband gekregen zodat het duidelijk was dat wij leden waren van een bedrijventeam. Er zaten niet veel mensen in de tent. Erger: er was geen pasta te bekennen! In het restaurant zagen we twee serveersters met borden pasta. Of er voor ons ook nog was? “U bent wat laat” zei één van de serveersters maar ze was zo vriendelijk de keuken opdracht te geven nog twee pastamaaltijden klaar te maken en gaf ons consumptiebonnen voor een drankje.
Voldaan en wel gingen we ieder ons weegs. Thuis bleek dat de stroomstoring van vanochtend van korte duur was geweest. Er hoefde niets te worden weggegooid. Dat scheelt weer.

De Meern, 18 mei 2014
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje
Gedetailleerde kaart op https://www.strava.com/activities/142673857
GPS-download: voer de URL van de kaart in op http://strava-tools.raceshape.com/vpu

Routekaartje 75 km versie Classico Giro Utrecht 2014

Routekaartje 75 km versie
Classico Giro Utrecht 2014

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van landschappen, boerderijen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s