Het Kopje over! (De Meern – Haarlem – het Kopje van Bloemendaal – Zandvoort – Haarlem – Amsterdam – De Meern, 167 km)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
De Meern – Máximapark – Vleuten – Maarssenbroek – Maarssen – Breukelen – Mijnden – Nieuwersluis – Loenen a/d Vecht – Loenersloot – Baambrugge – Vinkeveen – Achterbos – Botshol – Nessersluis – Nes a/d Amstel – Amstelveen – Schiphol Oost – Schiphol Noord – Badhoevedorp – Boesingheliede – Haarlem – Bloemendaal + Kopje – Overveen – Bloemendaal aan Zee – Zandvoort – Bentveld – Aerdenhout – Heemstede – Haarlem – Haarlemmerliede – Zwanenburg – Halfweg – Amsterdam – Duivendrecht – Diemen – Amsterdam Zuidoost – Abcoude – Baambrugge – Loenersloot – Breukelen – Kortrijk – Gieltjesdorp – Ockhuizen – Haarzuilens – Vleuten – De Meern
Solo. 167,56 km in 8:06:54; AvS: 20,64 km/u.
Zonnig. 17,7 – 23 – 19,2o. WNW kracht 2 – NW kracht 2.

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Eerste fietsperiode

Terugblik
De eerste keer dat ik het Kopje van Bloemendaal beklom, was op 6 november 1989, samen met mijn fietsmaat. Ik reed toen op een MBK “Grand Touring” randonneur met drie bladen voor en zeven kransjes achter.
MBK is de modern-franstalige afkorting van het aloude, gerenommeerde fietsmerk Motobécane. De “Grand Touring” randonneur had dermate veel problemen (spaakbreuken, kettingbreuk, defecte achterderailleur, een gebroken remkabel, versleten achternaaf) dat de afkorting MBK volgens mij “Moet Beter Kunnen” betekende. Op 3 maart 1991, na 15.156 km in 137 ritten, moest de “Grand Touring” dan ook het veld ruimen voor de Gazelle “Trim Trophy”, die tot de dag van vandaag met 70.000 km nog steeds trouwe dienst doet, met sinds vorig jaar nieuwe wielen.
In mijn eerste fietsperiode (1989-1995) heb ik, meestal samen met mijn fietsmaat, het Kopje van Bloemendaal een keer of vier beklommen, altijd vanaf de steile noordzijde en altijd in een rit die Utrecht als start en finish had. In mijn tweede fietsperiode (2010-heden) was de beklimming van het Kopje van Bloemendaal in 2010 de enige keer. Samen met mijn fietsmaat, in een korte rit met Haarlem als start en finish omdat ik mijn conditie weer moest opbouwen.
Het mooie weer van vandaag bood een uitgelezen mogelijkheid om vanuit De Meern het Kopje van Bloemendaal op te zoeken. Alleen, deze keer, want mijn fietsmaat en haar partner zijn op fietsvakantie in Tsjechië en Duitsland.

Kopje van Bloemendaal - noordzijde bron: http://heuvelsfietsen.nl

Kopje van Bloemendaal – noordzijde
bron: http://heuvelsfietsen.nl

Wetenswaardigheden
Volgens een artikel in het blog Het is koers! betekent de naam “Kopje”: een alleenstaande, hoge heuvel.
Het Kopje van Bloemendaal is 43 meter hoog. Na de Tweede Wereldoorlog ging de bunker die de Duitsers op de top hadden gebouwd, als uitzichttoren fungeren. In 2008 is de uitzichttoren volledig gerestaureerd.
Op het Kopje van Bloemendaal is een restaurant en een pannenkoekenhuis gevestigd. Aan de voet bevindt zich het openluchttheater Caprera. Vanaf het Kopje van Bloemendaal kan worden gewandeld en gefietst in de Kennemerduinen.
De weg naar de noordzijde van het Kopje van Bloemendaal is vanaf het centrum van Bloemendaal bewegwijzerd  met ANWB wegwijzers. De beklimming van de noordzijde begint op de Hoge Duin en Daalseweg. Een korte, bochtige, soms steile klim over – en dat maakt het naar mijn mening zo leuk – klinkerbestrating. Dit vergt wat extra kracht. In mijn eerste fietsperiode voltrok de beklimming van de Defensieweg vanaf Elst zich ook over klinkers. Tegenwoordig is die weg geasfalteerd, waardoor de beklimming ervan voor mijn gevoel minder pittig is.

Maarssen: de Langegracht

Maarssen: de Langegracht

Eén geheel met de fiets
Mijn tourjounaals van vroeger erop nageslagen hebbend ter voorbereiding, leek het me een goed plan om vandaag de route te volgen die ik in maart 1990 met mijn fietsmaat had gefietst. Die route was 150 kilometer lang. Dat zou haalbaar moeten zijn.
Om half tien vertrokken. Vanwege de beklimming de stuurtas met grote camera thuisgelaten en de kleine camera in de achterzak gedaan. Een frisse wind, volgens de weersberichten uit het noordwesten, dus tegen. In de praktijk viel daar weinig van te merken. Iedere pedaalslag was raak en kilometerslang kon ik zonder haperende benen fietsen, alsof de inwendige motor optimaal op stoom was gekomen.
In Maarssen genoten van de aanblik van de oude huizen langs de Vecht aan de Langegracht. Langs de Vecht door naar Breukelen. Met enige regelmaat zag ik zeskante routebordjes van de ANWB Hollandse Waterlinie fietsroute, de laatst overgebleven bewegwijzerde route van de in de jaren ’90 gecreëerde “cultuurhistorische routes in de provincie Utrecht”. Binnenkort eens uitzoeken of deze fietsroute nog volledig bewegwijzerd is.
Bij Nieuwersluis de Vecht overgestoken en langs de westelijke oever naar Loenen. Het was niet druk, onderweg. De buitenplaatsen langs de Vecht koesterden zich in de zon. Goudgroene bossen, weiland met vee. Op een horst zat een ooievaar met jong.

Nes aan de Amstel: restant molen De Hoorn

Nes aan de Amstel: restant molen De Hoorn

Fietsroute Bovenkerkerpolder

Fietsroute Bovenkerkerpolder

De bedoeling was om na Baambrugge langs de Waver te fietsen en dan bij Nes a/d Amstel met de veerpont de Amstel over te steken. In Baambrugge sloeg ik echter te vroeg af, bij de Baambrugse Zuwe, zodat ik in Vinkeveen belandde en vervolgens in Botshol. Bij Nessersluis de Amstel overgestoken om via de Bovenkerkerpolder uit te komen in Amstelveen. Deze polder werd vroeger door negen molens bemalen, die tegenwoordig op enkele restanten na gesloopt zijn. Het restant van molen De Hoorn, die aan de gedenkstenen te zien in juli 1860 herbouwd was  en een kloeke achtkante molen moet zijn geweest, is tot een woning verbouwd. Een informatiepaneel aan het einde van de dijk laat zien hoe de situatie in de Bovenkerkerpolder vroeger was.

Amstelveen: voormalig station

Amstelveen: voormalig station

In landing naar de Zwanenburgerbaan

Boesingheliede: vliegtuig boven de N232

Oude jongens onder elkaar
Hoewel het na twaalven was, besloot ik niet in Amstelveen te lunchen, maar in Haarlem. Aan de rand van Amstelveen zag ik een voormalig stationsgebouw aan een met gras overwoekerde spoorlijn, die tegenwoordig gebruikt wordt door de Amsterdamse museumtram. Het gebouw ademde de stoomtijd van vroeger.
Aan de rand van Amstelveen op zoek naar fietswegwijzers richting Haarlem. Die stonden op de meest onmogelijke plaatsen, zodat ik ze regelmatig miste. De voormiddag vorderde. Even werd de stemming werd er niet beter op. Bij een stoplicht werd ik op de schouder getikt. “Mooi karretje!” Een oudere, latino-ogende fietser met zwart haar en stoppelbaard keek met met een vrolijk gezicht aan. “Vindt u?” “Jazeker, ik heb nog een oude Champion Mondial uit 1984 en die doet het nog perfect!” De banden waren aan vervanging toe, zei de man, die me uitlegde hoe ik richting Bovenkerk / Haarlem zou kunnen fietsen. Was dat even gezellig! Minder gezellig was het toen ik korte tijd later in een niemandsland van grijze hallen belandde om uiteindelijk uit te komen bij Schiphol Oost. Dat was niet de bedoeling! Alom gebrek aan wegwijzers. Een voorbijganger, net terug van zijn lunch, gaf me het advies door te rijden naar Schiphol en dan langs een grote weg te fietsen. Haarlem zou nog zo’n 15 kilometer ver weg zijn. Die aanwijzing bleek uiteindelijk te kloppen. Na enige tijd kwam ik bij de N232 en was ik zowaar bij  de route die ik in gedachten had. Even voor Boesingheliede vloog om de twee minuten een vliegtuig over, dat de landing op Schiphol had ingezet. Met enige moeite een ervan kunnen fotograferen. Mijn kleine Samsung camera viel in het niet bij de met forse telelenzen uitgeruste spiegelreflexcamera’s van vliegtuigspotters langs de weg, hoewel, één van hen gebruikte een smartphone om overvliegende vliegtuigen vast te leggen.

Haarlem: huizen met vegetatiedak

Haarlem: huizen met vegetatiedak

Haarlem: het Teylers museum aan het Spaarne

Haarlem: het Teylers museum aan het Spaarne

Haarlem: oude stad met toren Bakenesserkerk

Haarlem: oude stad met toren Bakenesserkerk

Haarlem: Grote of St. Bavokerk

Haarlem: Grote of St. Bavokerk

Lunch in Haarlem
In de buurt van Haarlem kwamen herinneringen boven aan de tocht die mijn fietsmaat en ik in maart 1990 hadden gereden. Ik herkende de rij huizen met vegetatiedaken. Toen we ze in 1990 zagen, was het gras op de daken prachtig groen. Vandaag boden de daken een dorre aanblik.
Koers gezet naar het centrum van Haarlem en langs het Spaarne gefietst. Vanaf de Gravestenenbrug genoten van het uitzicht over het Spaarne, met langs de kade het imposante Teylers museum. De witte toren van de Bakenesserkerk schitterde in de zon en vormde een mooi contrast met de omliggende oude huizen en met de strakblauwe hemel.
Naar de Grote Markt voor de lunch, aan de voet van de Grote of St. Bavokerk, een kruiskerk, gebouwd tussen 1370 en 1520. De toren van de Bakenesserkerk is vrijwel identiek aan die van de St. Bavo.
De Grote Markt bood door de vlaggen, vaandels en de met parasols overdekte terrasjes een kleurrijke, zomerse aanblik. Het was er een gezellige drukte van wandelaars en winkelende mensen. Op het terras van Grand Café Brinkmann plaatsgenomen en een Italiaans broodje met mozzarella, tomaat en pesto besteld. Een eenvoudige, doch voedzame maaltijd en dat voor een niet al te groot broodje. De dorst gelest met cola; voor het eerst vandaag maar niet voor het laatst. “Was de sla teveel van het goede?” vroeg de serveerster bij afrekenen. Nee, het was rucola sla en die vond ik te bitter.
Terwijl ik uitrustte van de 70 kilometer die ik tot nu toe had afgelegd, vlogen kauwtjes en duiven af en aan, op zoek naar kruimels en andere voedselrestanten.
Na de lunch nog even door een klein deel van het oude centrum gefietst richting de St. Bavo. De straten en grachten boden een mooie aanblik, een mens proeft de sfeer van vroeger tijden. Zeker de moeite waard om hier eens een dagje door te brengen, ook vanwege de vele musea die er zijn.
Tot mijn verbazing zag ik een witte ANWB-wegwijzer die met groene opdruk naar de Santiago de Compostella pelgrimsroute verwees, alsof het om een bewegwijzerde fietsroute zou gaan.

Haarlem: molen De Adriaan

Haarlem: molen De Adriaan

Een foto van stellingmolen De Adriaan aan het Spaarne kon niet uitblijven. De oorspronkelijke molen, gebouwd in 1779 (toen nog aan de rand van Haarlem!) raakte in 1930 in verval door storm en brandde in 1932 volledig af. In 1999 werd met de herbouw begonnen. In 2002 werd de molen opgeleverd.
Tegenwoordig fungeert molen De Adriaan als trouwlocatie en is er een molenmuseum in gevestigd.

De beklimming van het Kopje
Koers gezet naar Bloemendaal dat tot mijn verrassing slechts 6 kilometer van Haarlem verwijderd was. Dankzij de bewegwijzering het Kopje van Bloemendaal snel gevonden. Voorafgaand aan vertrek uit De Meern had ik ketting en achterderailleur van een flinke hoeveelheid Teflon spray voorzien om alles zo soepel mogelijk te maken. Als een puffend polderpaard met de kleinste versnelling over de bochtige, beklinkerde Hoge Duin en Daalseweg. Aan weerszijden van de weg bomen, waarvan de kruinen in het begin de weg overkluisden. Pas hogerop weken ze terug en ontstond er beter zicht. Afstappen was geen optie en was gelukkig ook niet nodig. Zonder over mijn adem heen te slaan, kwam ik aan op de top om daarna zwierend en zwaaiend af te dalen naar Overveen, maar niet met volle snelheid, want er waren schoolkinderen onderweg naar huis en her en der kan nog wel eens een tak of een partijtje grind voor kommer en kwel zorgen.

Bloemendaal aan Zee: strand

Bloemendaal aan Zee: strand

Bloemendaal aan Zee: duinlandschap landinwaarts

Bloemendaal aan Zee: duinlandschap landinwaarts

De duinen en de zee
Na de afdaling richting Bloemendaal aan Zee en Zandvoort langs de Kennemerduinen. Zowel aan de kust als landinwaarts mooie uitzichten, even mooi als in vroeger jaren. Deinend over het fietspad langs de N200 genoot ik van de uitbundige bomen-,  planten- en struikengroei. In Bloemendaal aan Zee waren er de nodige strandpaviljoens gebouwd, die door hun grote golfplaten daken het uitzicht domineerden.
De zee oogde kalm. De wind was fris, maar niet al te pittig. Heerlijk uitwaaien en genieten aan de rand van Nederland.
Bij een uitzichtpunt landinwaarts in gesprek geraakt met een Duitser, die gisteren met het vliegtuig was aangekomen en zich aan het duinlandschap vergaapte. Zijn camera maakte overuren. Hij vertelde hier vrij regelmatig te komen, dit jaar tamelijk vroeg, en zou hier een week of twee doorbrengen.

Valpartijtje
In Zandvoort besloot ik niet te pauzeren maar door te rijden naar Aerdenhout / Heemstede om vandaaruit, net als in maart 1990, via de N201 naar huis te fietsen. Het landschap veranderde van duinlandschap in villawijken in een bosrijke omgeving.
Tot aan Heemstede ging alles goed. In Heemstede liet de bewegwijzering het afweten, waardoor ik ging dwalen. Ik raakte van de N201 af en kon die een tijd lang niet meer terugvinden. Fietswegwijzers waren er of helemaal niet of ze stonden in onmogelijke hoeken zodat ik, achterover hangend om een opschrift van eentje ervan te lezen, met fiets en al zijwaarts klapte. Een voorbijrijdende hybridefietser kneep in de remmen, gooide zijn fiets aan de kant en rende naar mij toe met de vraag of het goed ging. Gelukkig wel. Met enige moeite kon ik mijn linkervoet uit de toeclip halen. Een schaafwondje opgelopen, slechts, en geen schade aan de fiets maar eigenlijk was deze duikeling een teken van vermoeidheid. Achteraf gezien had ik er beter aan gedaan in Zandvoort een beetje uit te rusten in plaats van door te stomen.
Na enkele kilometers belandde ik weer in Haarlem, bij het Kennemergasthuis. De N201 bleef uit het zicht. Om die reden besloten naar Amsterdam te fietsen, dat 15 kilometer verderop lag, en vandaaruit naar huis. In totaal zou dat hooguit 50 kilometer zijn. Met het vooruitzicht door Amsterdam te moeten fietsen, was ik niet zo gelukkig. Tegen de tijd dat ik in Amsterdam zou aankomen, zou het avondspits zijn en zou Amsterdam een mierennest van fietsers zijn die onder-, over-, voor- en achterlangs zouden schieten. Ik was dan ook blij de doortocht door Amsterdam zonder kleerscheuren voltooid te hebben.

Indruk gemaakt
Door een paar wegomleggingen fietste ik niet rechtstreeks naar Amsterdam Zuidoost (vroeger: Bijlmer) maar via Duivendrecht en Diemen. Bij een cafetaria aan de rand van Diemen aangelegd voor cola. “Komt u uit Utrecht vandaan? Dan hebt u een aardig fietstochtje erop zitten!” vroeg de vrouw die achter de toonbank stond. “Dat klopt” zei ik. “Uit Utrecht toch? Dat staat op uw shirt.” Dat was zo en ik beschreef hoe ik vandaag gefietst had en via welke route ik weer naar huis zou gaan. “Dan gaat u op de 150 kilometer af! Respect!” zei ze.

Abcoude: maltbiertje bij De Eendracht

Abcoude: maltbiertje bij De Eendracht

Ouderwets maltbiertje
Aan het einde van Amsterdam Zuidoost de Hoge Dijk gekozen en door het nu stille natuurgebied en langs de plassen naar Abcoude. Ziende dat het naar Utrecht nog 28 kilometer was, nog even aangelegd op het terras van restaurant De Eendracht, deze keer niet voor cola, maar voor een Amstel maltbiertje, ook een goede, verfrissende bron van calorieën. De smaak van dit biertje is als die van in de jaren ’90 Buckler, waarvan ik nog de fietsshirts en het winterjack heb en die af en toe nog steeds draag, Youp van ’t Hek ten spijt.
Ter hoogte van Loenersloot besloten langs het Amsterdam Rijnkanaal aan te koersen op Breukelen / Kortrijk. Af en toe fietste ik een rijnaak voorbij, het leek wel alsof voor de binnenvaart het vakantieseizoen was begonnen.
Op het terras bij cafetaria Ed Kroket bij het station in Breukelen voor de laatste keer vandaag cola gedronken. Daarna door naar huis. Bij thuiskomst: niet moe, geen loden benen. Dat is wel eens anders geweest.

De Meern, 11 juni 2014
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje
Gedetailleerde kaart op https://www.strava.com/activities/152301869
GPS-download: voer de URL van de kaart in op http://strava-tools.raceshape.com/vpu

Routekaartje "Het Kopje over!"

Routekaartje “Het Kopje over!”

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van landschappen, boerderijen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s