Rondje Texel (Veerhaven Texel – Oudeschild – De Cocksdorp – Den Burg – De Koog – veerhaven Texel, 71 km)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
Veerhaven Den Helder – ’t Horntje – Oudeschild – Nieuweschild – Oost – De Cocksdorp – vuurtoren Eierland – de Slufter – Den Burg – De Koog – Den Hoorn – ’t Horntje – veerhaven Den Helder
Met mijn fietsmaat. 71,67 km in 3:52:57; AvS: 18,46 km/u.
Zonnig. 24o. ZW kracht 3.

Knooppunten (vertrek- en aankomst: veerhaven Den Helder, knooppunt 01)
01 – 25 – 39 – 38 – 37 – 36 – 35 – 32 – 31 – 28 – 27 – 22 – 23 – 66 – 65 – 49 – 48 – 50 – 76  (knooppuntloos gedeelte) – 17 – 16 – 15 – 05 – 11 – 10 – 09 – 08 – 06 – 01
GPS-download op route.nl.
Laatst bijgewerkt: januari 2016. Controleer met route.nl of er wijzigingen zijn!

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Verjaardagscadeau

Verjaardagscadeau

Verjaardagscadeau
Als het even kan, fiets ik op mijn verjaardag met mijn fietsmaat een rondje. Dit jaar ging dat niet, omdat ze met haar partner op vakantie was. Het werd dan ook een solorit, waarin ik de ANWB Lopikerwaard skateroute fietste.
In de ochtend van mijn verjaardag stuurde mijn fietsmaat een email, waarin ze een geheel verzorgde trip naar Texel aanbood om daar een door haar uitgeknoopt rondje te fietsen. Wie weet zouden we oog in oog komen met zeehonden. Wat een leuk cadeau! En wat een verrassing, temeer omdat ik nog nooit op Texel geweest was, ook niet in mijn eerste fietsperiode in de jaren ’90.
Op 31 juli zou het moeten gebeuren. In de voorafgaande dagen waren de weersomstandigheden nogal wisselend: warm tot zeer warm, met op gezette tijden plaatselijke regen- en onweersbuien, niet zelden zeer hevig, met wateroverlast als gevolg, in Midden-Nederland in Kockengen bijvoorbeeld, waar zes noodpompen moesten worden geplaatst om het water in de straten af te voeren. Kockengen, zo lazen we in de trein in een krantenartikel, ligt op het laagste punt tussen Maarssen en Woerden. De ontstane wateroverlast vindt zijn oorzaak in de voortdurend inklinkende bodem, waardoor Kockengen steeds lager komt te liggen, iets dat voor grote delen van West-Nederland geldt. Onwillekeurig dacht ik aan de laagliggende polders waarlangs ik gefietst had tijdens het fietsen van de ANWB Veenweide fietsroute en aan de uitleg op http://www.veenweidegebieden-oras.nl dat de strijd in Nederland tegen het water aan twee fronten wordt gevoerd: aan de dijken (de strijd tegen de stijgende zeespiegel) en in het door dijken omgeven land (de strijd tegen de verder gaande inklinking van de bodem).

Nederlandse Spoorwegen

Spitsuren, vakantieperioden en andere reisperikelen
Om tien over acht, nadat mijn fietsmaat naar boven en naar beneden was gerend om op de traverse van Utrecht Centraal koffie te halen, vertrokken we met de Intercity naar Den Helder. De reis zou iets minder dan twee uur in beslag nemen. In Den Helder zouden we tijd genoeg hebben om naar de haven te fietsen, waar de veerboot klaar zou liggen.
In de zomervakantieperiode, die bij NS van 1 juli tot 31 augustus loopt, mogen fietsen de gehele dag vervoerd worden in de trein, ook tijdens de spitsuren. Voor een vrouw die om kwart voor negen in Amsterdam Centraal instapte en wier chagrijnige stemming haar lichaamsomvang evenaarde, waren onze fietsen in het fietscompartiment (waarin fietsen voorrang hebben boven reizigers) een ergernis van jewelste. Om op een klapstoeltje te kunnen zitten, wat maar ternauwernood ging, probeerde ze onze stalen rossen opzij te duwen. Ze beet ons toe dat we mazzel hadden; volgens haar mochten op dit tijdstip geen fietsen worden vervoerd. In korte bewoordingen uitgelegd hoe de vork in de steel zat. Het kon haar goedkeuring niet wegdragen. Toen de Intercity in Amsterdam Sloterdijk tot stilstand was gekomen, stapte ze uit. Haar ergernis was van korte duur. We hielden het er maar op dat ze rond deze tijd altijd in dit compartiment zit en haar kennelijk vaste plaats verspeeld heeft gezien aan fietsen, die anders nooit aanwezig zijn.
Wat voor fietsen geldt in de zomervakantieperiode, geldt niet voor reizigers. De dagkaarten, in ons geval e-tickets waarmee we naar Den Helder zouden reizen en ’s avonds weer terug, konden niet worden gebruikt tijdens de spitsuren, ook niet in het zomervakantieseizoen. Met deze wetenschap in het achterhoofd had mijn fietsmaat het plan gemaakt om bij aankomst in Castricum de trein uit te springen om onze OV-chipkaarten uit te checken, zodat we verder konden reizen op de dagkaarten. De conducteur die ons tussen Utrecht en Amsterdam controleerde, waarschuwde ons dat het treinstel waarin we zaten, in Amsterdam zou worden afgekoppeld. Op het digitale koersbord aan de buitenkant van de trein had ik “Amsterdam Centraal” zien staan. In de reisinformatie op de vertrekmonitoren op het perron van Utrecht Centraal stond niet vermeld dat de Intercity in Amsterdam in twee delen zou worden gesplitst. Ook in de reisinformatie op de monitoren in de Intercity was hierover niets meegedeeld, wat ons ervan uit deed gaan dat het digitale koersbord niet was bijgewerkt, zoals zo vaak het geval is. In Amsterdam Centraal stapten we op het voorste treinstel over. De conductrice van dat treinstel gaf het advies uit te checken in Alkmaar Noord. Ze beloofde erop toe te zien dat mijn fietsmaat de trein niet zou missen. Het uitchecken lukte en we konden de reis naar Den Helder ongestoord voortzetten. Mijn fietsmaat vroeg zich ondertussen af hoe het mogelijk was dat zij in Utrecht met samenreiskorting had kunnen inchecken terwijl ik, met mijn voordeelurenabonnement, tegen vol tarief had moeten inchecken. De wegen van de NS zijn ondoorgrondelijk.

2014-07-31 Rondje Texel 01

Den Helder: in afwachting van de veerpont

2014-07-31 Rondje Texel 02

Bedelmeeuwen, reikhalzend naar voedsel

De overtocht naar Texel
Tijdens de reis naar Den Helder was het tamelijk bewolkt en grijs. Aangekomen in Den Helder, begon het snel op te klaren. In een rustig tempo reden we op geleide van ANWB wegwijzers langs de rand van het oude centrum naar de haven, langs de marinehaven. Bij bij het marinemuseum lag een zwarte onderzeeër pontificaal op dok.
In de veerhaven was het erg druk. Een lange rij fietsers stond op het binnenterrein voor de poort, in afwachting van de komst van de veerboot. Om ons heen kijkend, zagen we tal van soorten fietsen: hybridefietsen, mountainbikes, racefietsen, stadsfietsen, tandems en elektrische fietsen, die meer en meer in zwang komen. De eigenaar van een tandem naast ons keek eens naar onze fietsen en zei “die van u gaat ook al een tijdje mee, zie ik.” “Zo’n twintig jaar” was mijn antwoord. “Tjonge”, zei mijn fietsmaat even later,  “jouw Gazelle trekt toch altijd veel bekijks.”
Nog niet koud buitengaats of geelpootmeeuwen en kokmeeuwen scheerden in grote getale langs de veerboot, voortdurend bedelend en loerend of ze eten toegegooid kregen. Het was een spectaculair gezicht. Sommige passagiers probeerden de meeuwen te lokken met een stukje brood. Anderen gooiden eten in het zeewater. Weer anderen probeerden met hun smartphone foto’s van de vogels te maken.
Eenmaal aangekomen in de Veerhaven van Texel, stroomde de veerboot in een mum van tijd leeg. Binnen enkele minuten was er van de vele fietsers die de overtocht gemaakt hadden, vrijwel niemand meer te bekennen.

Polder langs de Rede

Polder langs de Rede

Weilanden en forten
“Hoeveel kilometer zou de route zijn?” had mijn fietsmaat mij gevraagd in de trein. Naar mijn idee, de wegenkaartjes ziende waarop ze de route had gemarkeerd, zou de lengte ongeveer 80 kilometer kunnen zijn.
Met de frisse zuidwestenwind in de rug fietsten we met hoge snelheid langs de oostkust van Texel, over De Rede en het Bolwerk, kloeke, geasfalteerde dijken met hobbelig wegdek, waardoor de snelheid enigszins geremd werd. Dat was maar goed ook. We zouden anders binnen de kortste keren het eiland rondgereden zijn en dat was niet de bedoeling.
Na een paar kilometer stopten we om te genieten van het uitzicht over weids polderland, dat aan de rechterkant begrensd werd door een dijk die uitkwam op de zeedijk. Een kleine kudde schapen graasde in het weiland. Aan de horizon waren boerderijen zichtbaar. Een enorm verschil met bijvoorbeeld de polders in Utrecht en Zuid-Holland.
Het fietsen over de dijk langs de Waddenzee is een sensatie apart. Af en toe is er een scherpe bocht naar links, waardoor het lijkt alsof het einde van de wereld in zicht is en je de zee in gaat fietsen.
Over de Redoute fietsend, zagen we de wallen van het in opdracht van Willem van Oranje in 1574 gebouwd fort De Schans. Natuurmonumenten herstelt dit fort en de aangrenzende forten in hun oude luister.
Met grote regelmaat zagen we blokken met groene algen langs de kustlijn drijven.

Oudeschild: molen "De Traanroeier

Oudeschild: molen “De Traanroeier”

Een verplaatste molen
Na nog geen zeven kilometer fietsten we Oudeschild binnen, de thuishaven van de Texelse vissersvloot. In de haven was er vrijwel geen schip te bekennen. Van het handjevol schepen dat er afgemeerd lag, waren er een paar in onderhoud.
Foto’s gemaakt van molen De Traanroeier, een pelmolen, afkomstig uit Zaandam, die in 1902 in Oudeschild werd neergezet en tegenwoordig de functie van korenmolen heeft. De molen heeft wieken die van jaloezieën zijn voorzien, zelfzwichtende wieken, zoals dat in vaktermen heet. Hierdoor hoeft de molenaar geen zeilen op te leggen om wind te vangen. De windvang wordt vergroot door het aluminium “Dekker” systeem dat op de wieken is aangebracht. In de jaren ’60 is geprobeerd elektriciteit op te wekken met de molen. Wegens uitblijven van succes werd dat experiment na korte tijd gestaakt.
Aan de haven, terwijl het terras plotseling vol liep met toeristen, deden we ons tegoed aan koffie en appelgebak met slagroom. Musjes hipten over tafeltjes, borden en stoelen, op zoek naar kruim en ander voedzaams.

De Waddenzee

2014-07-31 Rondje Texel 06

Uitzicht over de Schorren

De Schorren
Na twintig kilometer, voorbij knooppunt 37, belandden we bij de Schorren, een buitendijks natuurgebied, waarin alleen na afspraak en onder begeleiding wandelingen kunnen worden gemaakt. Wij moesten ons tevreden stellen met het uitzicht vanaf de dijk en door het toegangshek heen. Dat uitzicht was de moeite waard: golvend gras en meertjes wisselden elkaar af; kuddes schapen graasden zich vol. De golven van de Waddenzee, met schuimkoppen en al, spiegelden in de zon.
Volgens het informatiepaneel bij het toegangshek van de Schorren nestelen hier veel lepelaars. Wij konden ze niet ontwaren, ook mijn fietsmaat niet die een kleine verrekijker had meegenomen, in de hoop tijdens onze tocht zeehonden te zien. Helaas onttrokken ze zich aan ons oog, ook verderop in de rit.

Vuurtoren “De Eierland”

Vuurtoren “De Eierland”
Na ongeveer dertig kilometer, even voorbij De Cocksdorp, reden we het duingebied van Texel binnen. Aan de horizon prijkte een rode vuurtoren, “De Eierland” genaamd, gebouwd in 1863. De naam Eierland is de naam van het vroegere eiland waarop de vuurtoren staat.
De vuurtoren kan worden bezichtigd. Wij volstonden met het maken van een paar foto’s en begaven ons vervolgens naar het strand achter de toren. Mijn fietsmaat speurde met haar verrekijker de horizon af, op zoek naar zeehonden. De wind woei fijne zandkorreltjes tegen onze benen die zich als venijnige speldenprikjes lieten voelen.

Uitzicht over de Slufter

Uitzicht over de Slufter

De Slufter
De vele toeristen bij de vuurtoren achter ons latend, bogen we af naar het westen en begaven we ons in het duingebied. Dit gebied verschilt aanmerkelijk van het duingebied bij bijvoorbeeld Zandvoort of Noordwijk. Weinig tot geen bomen. Daarentegen alom bloeiende, paarse heide. Het fietspad waarover wij fietsten, is tamelijk breed, deinend en goed begaanbaar. De uitzichten over het gebied aan de landzijde zijn ronduit prachtig.
Bij knooppunt 27, ter hoogte van De Slufter, pauzeerden we. Het was tijd voor de lunch. Mijn fietsmaat bestelde frites met kroket. Ik hield het bij een stokbrood Texelse kaas. Eenvoudige doch voedzame maaltijden en cola om de dorst te lessen.
Voldaan en wel klommen we een trap op om te genieten van het uitzicht over de Slufter. De naam “slufter” wijst op een gebied dat in open verbinding staat met de zee. Pogingen om van de Slufter een landbouwgebied van te maken, werden in het begin van de vorige eeuw opgegeven. Het noordelijk deel van de Slufter is een vogelreservaat en is niet toegankelijk. Het zuidelijk deel wel. Vanaf het uitzichtpunt konden we een paar kreekjes zien.

Waal en Burger dijk: paarden

Waal en Burger dijk: schapen op de vlucht

De Waal en Burger dijk
Vanaf knooppunt 23 verlieten we het duingebied en fietsten we over de smalle, slingerende Waal en Burger dijk, die ook weer door een natuurgebied loopt. Mijn fietsmaat vertelde deze dijk in de route te hebben opgenomen omdat die door de VVV bij een eerder bezoek aan Texel als een regelrechte aanrader was bestempeld. De naam “Waal” verwijst naar plassen die ontstaan zijn na dijkdoorbraken. Elders in Nederland, in Zuid-Holland bijvoorbeeld, spreekt men over “wielen”.
Het was grappig om te zien dat links van de dijk het land zich aan ons oog onttrok door bomen en struiken. Rechts van ons was er een magnifiek uitzicht over het weiland. Een groepje paarden, met veulens, graasde in traag tempo naar het noorden. Overdrijvende wolkenvelden zorgden in combinatie met de zon voor veranderende kleuren van het groene land. Een prachtig schouwspel.
Aan de voet van de dijk liep een kudde schapen. Zou het lukken een foto te maken van mij temidden van die kudde?, was de vraag. Tien jaar geleden, toen ik op mijn bromfiets van mijn werk naar huis reed, raakte ik vlakbij De Meern verstrikt in een uitgebroken, overstekend groepje lammetjes waarvan twee de aanrijding niet overleefden. Op mijn werk is dit na al die jaren nog steeds een spraakmakende gebeurtenis. Vandaag zou ik mijn collega’s kunnen bewijzen dat mijn verstandhouding met schapen niets meer te wensen over laat. De Gazelle in de berm en voorzichtig de dijk op, om ze niet af te schrikken. Stuk voor stuk kozen ze het hazepad en liepen ze het weiland in, de paarden achterna. In Den Burg werd dit debacle enigszins goed gemaakt door zes vierkante glazen, met schaapsfiguren gesierde onderzettertjes die in de achterzak mee gingen op de terugweg naar huis, als herinnering aan deze tocht.

De Koog: mijn fietsmaat op het strand

Aan het strand
De tocht was allesbehalve vermoeiend en het was heerlijk fietsweer. Na in Den Burg de souvenirwinkels van binnen en van buiten te hebben bekeken, bestegen we onze fietsen weer om de rit te vervolgen naar het strand van De Koog. We reden voorbij een camping waar volgens mijn fietsmaat iedereen zijn/haar eigen duinpan had. Lukraak verspreid stonden tal van tentjes.
Door het rulle duinzand daalden we af naar het strand. Het was in de namiddag; de meeste strandgasten waren naar hun onderkomen teruggekeerd. We lesten onze dorst met cola, waarna mijn fietsmaat heen en weer naar de vloedlijn ging, op de terugweg een paar erotische zandkastelen passserend. De wind overstemde het geluid van de golven.

Stolpboerderij richting Den Hoorn

De veerboot naar Den Helder

De laatste loodjes
We vervolgden onze rit door het duinbos bij De Koog. Hoge naaldbomen, goed begaanbare, slingerende fietspaden. Na knooppunt 16 verlieten we het duingebied, om weer in landbouwgebied terecht te komen, richting Den Hoorn, het meest zuidelijk gelegen dorpje van Texel met een markante, slanke, witte kerktoren. Ten lange leste kon ik een foto maken van een stolpboerderij, karakteristiek voor Texel (en voor Noord-Holland). Bij dit boerderijtype zijn het woon- en bedrijfsgedeelte ondergebracht in één vierkant gebouw, dat voorzien is van een piramidevormig dak.
Langs maïsvelden en vlak land kwamen we even na zes uur aan bij de veerboot. Tijd voor een biertje! Een half uur later voer de veerboot, begeleid door de nodige meeuwen, naar Den Helder. Tijd voor avondeten. Op tochten als deze, wanneer we van de trein gebruik maken, halen we bij AH ToGo een maaltijdsalade, ook omdat de restauratieve voorzieningen op stations hetzij schaars gezaaid zijn, hetzij gesloten. In de directe nabijheid van het station in Den Helder was er echter geen AH ToGo. In een nabijgelegen cafetaria bestelden we een eenvoudige vismaaltijd, die we  op een zonovergoten terras verorberden. En zo kwam een einde aan een fietstocht, die mij bijblijft als de meest prachtige fietstocht van dit jaar tot nu toe.

De Meern, 31 juli 2014
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje
Gedetailleerde kaart en GPS-download op route.nl
Deze rit sluit aan op:

Routekaartje "Rondje Texel"

Routekaartje “Rondje Texel” © http://www.openstreetmap.org/copyright

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van beelden, boerderijen, landschappen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Rondje Texel (Veerhaven Texel – Oudeschild – De Cocksdorp – Den Burg – De Koog – veerhaven Texel, 71 km)

  1. Pingback: Gek op Texel hoe komt dat nou? | ELLY-ELtje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s