Driemaal is scheepsrecht! (Zwolle – Blokzijl – Joure – Leeuwarden, 132 km)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
Zwolle – Afsched – Kamperzeedijk-Oost – Genemuiden – Hasselt – Zwartewatersklooster – Zwartsluis – Poepershoek – Sint Jansklooster – Blokzijl – Muggenbeet – Wetering – Kalenberg – Ossenzijl – Spanga – Scherpenzeel – Munnekeburen – Rotstergaast – Rotsterhaule – Haskerhorne – Joure – Nieuwe Schouw – Akkrum – Oude Schouw – Irnsum – Friens – Reduzum – Wytgaard – Leeuwarden
Met mijn fietsmaat. 132,53 km in 6:19:44; AvS: 20,94 km/u.
In Overijssel nevelig en bewolkt; in Friesland lange tijd zonnig. 14º. ZW kracht 2 – ZO kracht 3.

Knooppunten (vertrek: Zwolle NS, knooppunt 65; aankomst: Leeuwarden NS, knooppunt 62)
65 – 64 – 63 – 62 – 61 – 29 – 26 – 27 – 36 – 37 – 38 – 39 – 30 – 93 – 84 – 82 – 81 – 75 – 74 – 44 – 43 – 41 – 42 – 50 – 13 – 14 – 10 – 05 – 32  – 30 – 28 – 34 – 02 – 81 – 74 – 75 – 88 – 89 – 82 – 80 – 81 – 83 – 82 – 63 – 79 – 80 – 64 – 73 – 71 – 70 – 23 – 22 – 21 – 20 – 28 – 29 – 26 – 11 – 10 – 25 – 07 –  06 – 34 – 93 – 55 – station Leeuwarden
GPS-download op route.nl.
Laatst bijgewerkt: januari 2016. Controleer met route.nl of er wijzigingen zijn!

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

“Nog steeds in voor een tochtje?” vroeg mijn fietsmaat twee dagen geleden in een email. Met het oog op haar naderende fietsreis in India had haar Santos een grote onderhoudsbeurt gekregen. Tijd om hem in te rijden! Met de twee NS-dagkaarten die ik had, konden we een eind weg reizen, bijvoorbeeld naar een station in de buurt van de grens met Vlaanderen om  daarvandaan in voor ons onbekend gebied te gaan rijden.
Gisteren werden mooie weersvooruitzichten weggevaagd door aankondigingen van regenzones die in de namiddag vanuit het zuiden over Nederland zouden trekken. In de loop van de avond stuurde mijn fietsmaat mij een door Noord-Nederland lopende fietsroute die ze met route.nl had uitgeknoopt. Het NS station van Zwolle was het startpunt van de route, dat van Leeuwarden het eindpunt. Onderweg zouden we de Weerribben aandoen en langs een groot aantal meren en plassen rijden; “water naast ons en regen achter ons”, zoals mijn fietsmaat schreef. Als de resterende tijd, het weer en onze conditie het toelieten zouden we bij Akkrum rechtsom, om het natuurgebied De Alde Feanen heen, naar Leeuwarden fietsen. Bij tegenslag zouden we van Akkrum linksom naar Leeuwarden fietsen, “rechtdoor, naar school en kantoor”.

2014-10-12 (4)

Nieuwe Wetering: kempzwanen

Kempzwanen
“In de vroege ochtend mist, gevolgd door zonnige perioden en in de namiddag vanuit het zuiden enkele buien” luidde het weerbericht voor vandaag. Buiten was het kil; lange kleding was geen overbodige luxe.
De treinreis naar Zwolle duurde ongeveer een uur. De lucht was een en al grauwigheid en de zon liet zich niet zien of voelen.
Door het centrum van Zwolle langs de oude stadsgrachten fietsend, Zwolle achter ons gelaten en ons vergaapt aan de grijze hemel en de nevel boven het Zwarte Water. We fietsten langs uitgestrekte weilanden met her en der boerderijen, soms oud, soms eigentijds. In de Nieuwe Wetering zwom een grote groep jonge en oude zwanen. Een aantal ervan joeg elkaar fel op; het duurde een minuut of vijf voordat de rust in de groep was weergekeerd. Bij Kamperzeedijk Oost, dat we ons nog herinnerden van onze eerste IJsselmeertocht in de negentiger jaren, sloegen we linksaf en reden we langs een oud, indrukwekkend stoomgemaal. Kort erna reden we weer langs weilanden.

Veer Genemuiden

Veerweg, veer weg en weg weg
Door de oude stad van het kleine, stille Genemuiden koersten we over – hoe kan het ook anders – de Veerweg aan op de pont die ons naar de overkant van het Zwarte Water zou brengen. Aan het einde van de Veerweg knipperde een rood licht. Wij legden dat uit als een signaal dat de pont aan de overkant lag. Een  automobilist die ons tegemoet reed, maakte uit zijn raam heftige handgebaren. “Hij vaart niet!” riep hij. We waren verbaasd. Nergens op de routebeschrijving was hiervoor gewaarschuwd. We reden door naar de oever van het Zwarte Water. Een groot informatiepaneel maakte duidelijk dat de pont tussen oktober en maart niet op zondag vaart. Onbemand lag hij prinsheerlijk aan de overkant.
“Veerweg: veer weg” zei ik tegen mijn fietsmaat in een poging grappig te zijn. Ondertussen was de situatie allerminst grappig. De dichtstbijzijnde oversteekmogelijkheid lag kilometers verderop in Hasselt en dan moesten we aan de overkant van het Zwarte Water weer terug om de route op te pakken.
Onder een langzaam doorbrekend zonnetje fietsten we door het industrieterrein naar de dijk, waar op een smal fietspad twee aangelijnde honden het met elkaar aan de stok hadden. Hun eigenaren konden ze slechts met grote moeite uit elkaar houden. Toen ik de honden voorbij wilde rijden, sprong een ervan op en zette zijn tanden in het stuur van mijn Gazelle. Een valpartij bleef gelukkig uit.
Door Hasselt heen linksaf, terug langs het Zwarte Water naar knooppunt 84, waarvandaan we de route zouden vervolgen richting Vollenhoven. We troffen het niet. De weg was opgebroken en het fietspad lag er haveloos, onbegaanbaar en doodlopend bij. Op gele omleidingsborden stonden nabijgelegen knooppunten vermeld (een prima service van de wegbeheerder!) maar die hielpen ons niet verder. We besloten af te buigen richting Sint Jansklooster om daarvandaan de Weerribben op te zoeken en weer op de uitgeknoopte route in te haken.

De Wieden en de Weerribben
Voorbij Sint Jansklooster fietsten we langs de rand van Nationaal Park Weerribben-Wieden, om precies te zijn langs de rand van de Wieden. Het geluid van ganzen op trektocht klonk alom. Uitgestrekte graslanden, niet spectaculair naar mijn mening. Het uitzicht beantwoordde niet aan het idee dat ik over dit gebied had naar aanleiding van beelden in een van de afleveringen in de eerste serie van  Nederland van Boven.
Vlakbij het centrum van Blokzijl hielden we een korte pauze. Koffie en appelgebak smaakten heerlijk. Daarna fietsten we, onder toenemende bewolking, naar de Weerribben. Ongewild joegen we, voortsnellend over een smal fietspad even buiten Blokzijl, een kleine kat de stuipen op het lijf. Het dier haastte zich onder de fiets van mijn fietsmaat door naar de berm aan de andere kant. Een snerpend gemauw deed vermoeden dat hij in zijn vlucht door een van de wielen was geraakt. Bij stilstand was er geen spoor meer van hem te bekennen. “Je zal wel over zijn staart zijn gereden” probeerde ik mijn fietsmaat gerust te stellen, die dacht dat ze een van zijn pootjes had geraakt.

Fietspad richting Ossenzijl

Fietspad richting Ossenzijl

Na door het gehucht Muggenbeet te zijn gereden, sloegen we linksaf naar Kalenberg om daarna langs een stil kanaal naar Ossenzijl te fietsen over een smal fietspad met regelmatig bruggetjes met steile, oneffen op- en afritten. Voor mijn fietsmaat was dat een kolfje naar haar hand; haar Santos is berekend op dit soort weggetjes. Ik had al mijn stuurmanskunst nodig om mijn lichte Gazelle in toom te houden en had mijn ogen meer op het wegdek gericht dan op de omgeving. Eén van de bruggetjes was een draaibruggetje. Terwijl mijn fietsmaat voortsnelde moest ik wachten. Het bruggetje werd geopend om doorgang te verlenen aan een gemotoriseerde punt. “Hé, die meneer wacht op ons!” riep een klein jongetje op de punt in het voorbijvaren.  “Leuk hè?” zei zijn vader. Toen ik weer verder kon fietsen, moest ik er flink de vaart inzetten om bij mijn fietsmaat aan te klampen, wat niet meeviel vanwege alle tegemoetkomende fietsers. “Weer zo’n prachtig fietspad” verzuchtte ik, na een grote weg overgestoken te zijn.  “Waar zijn nou de Weerribben?” “We zijn er net doorheen gefietst” was het antwoord van mijn fietsmaat.

2014-10-12 (9)

Spanga: kerkhofje met klokkestoel

2014-10-12 (10)

Zicht op Spanga

2014-10-12 (8)

Kabelpontje over de Tsjonge

Zelfwerkzaamheid bij de overtocht
Even voorbij Ossenzijl belandden we in Friesland. Van nu af waren de boerderijen gesierd met uleborden. Bij buurtschap Spanga stond een prachtige klokkestoel bij een klein kerkhofje met veel familiegraven. Dit soort kerkhofjes zijn net zo karakteristiek voor Friesland  als de om kerkjes heen liggende kerkhofjes die ik tijdens  mijn tocht door zuidwest-Friesland heb gezien.
Vanaf het kerkhof was er een mooi uitzicht over het Friese land.
Na ons verdiept te hebben in de teksten op de grafstenen, vervolgden we onze route. Het gebied waarin we fietsten, was onmetelijk weids en kaal. We waren blij de wind in de rug te hebben.
Bij knooppunt 81 moesten we de Tsjonge oversteken met behulp van een kabelpontje. Mijn fietsmaat, die hier al eerder fietstochten had gemaakt, wist van het bestaan ervan. Op de routebeschrijving stond er niets over vermeld. Het pontje kwam vanaf de andere kant overvaren. In afwachting van de aankomst konden wij ons op een bankje tegoed doen aan stroopwafels en hoefden ons niet in te spannen om hem naar ons toe te halen, terwijl de fietsers die met de overtocht bezig waren, zich een slag in de rondte draaiden. Halverwege tijdens onze overtocht kreeg ik de indruk dat we geen meter opschoten, maar dat was schijn.

Joure: Penninga's molen

Joure: Penninga’s molen

Eén van de twee
Het werd zonniger en zonniger. We boften geweldig met het weer. Door de heldere lucht en de vrijwel onbewolkte hemel lag het land er prachtig bij. Enkele kilometers voor Joure, bij Haskerhorne, hielden we pauze bij een friteskraam. De broodjes kaas die op de menulijst stonden, werden zonder boter geserveerd zodat ik tot schrik van mijn fietsmaat frites met mayonaise bestelde. “Als dat maar niet opbreekt!” zei ze. Dat viel gelukkig mee en de frites waren van verrassend goede, knapperige kwaliteit.
Alle stoeltjes rond de kraam waren bezet en fietsers kwamen af en aan rijden. Iedereen genoot van het mooie herfstweer. Wie wilde, kon bij de kraam waterkokers en thermoskannen kopen.
Verzadigd en wel zetten we koers naar Joure. Joure heeft twee molens. Ik hoopte een foto te kunnen maken van de Groene Molen, een spinnekop-stellingmolen die ik me nog van jaren geleden herinnerde. We hebben deze molen niet gezien, wel de mooie Penninga’s molen even buiten het centrum van Joure.

Akkrum: Mellemolen v/h Polsllootpoldermolen

Akkrum: Mellemolen v/h Polslootpoldermolen

Schipper, mag ik overvaren?
Vanuit Joure koersten we aan op Akkrum. Het oorspronkelijk plan om vanuit Akkrum via de Alde Feanen naar Leeuwarden te fietsen, was niet meer haalbaar. Het gebied had echter genoeg moois te bieden: weids weiland, stilte.
Onder het verwijsbord naar knooppunt 71 hing een bord met in het groen het symbool van een veerpont. Daaronder de plaatsnaam Akkrum en dááronder de vermelding “zie dienstregeling”. Ook over dit veer was op de routebeschrijving niets vermeld. Zou het wel in de vaart zijn? vroegen we ons af, het debacle bij Genemuiden herinnerend. Zo niet, dan waren we in een fuik beland en zouden we terug moeten naar Joure om daarvandaan langs provinciale wegen op Leeuwarden aan te koersen. Geen prettig vooruitzicht.
We hadden dringend informatie nodig. Telefonische navraag bij de partner van mijn fietsmaat wees uit dat de pont tot aanstaande woensdag in bedrijf was. De weg naar de pont, dat een gemotoriseerd voetveer bleek te zijn, was een weg door niemandsland. We geloofden onze eigen ogen niet toen we het voetveer zagen. Na koffie waagden we ons aan de overtocht, onderweg foto’s makend van een voor Friesland zo kenmerkende spinnekopmolen. Wat een tocht! Eerst een pont die op zondag geen dienst deed, daarna een pontje dat we zelf moesten bedienen en nu eindelijk een pontje dat ons naar de overkant voer. Driemaal is scheepsrecht!

2014-10-12 (14)

Wytgaard: boerderij

Naar Leeuwarden
Vanaf Akkrum voerde de route ruim om het Sneekermeer heen naar Irnsum, waar een markeringspunt is van de Jabikspaad, een 130 km lange wandel- en fietsroute die vanuit Friesland aansluit op de wandelroute naar Santiago de Compostella. Een slingerend fietspad dat deel uitmaakte van deze route, leidde ons langs kleine kavels naar het gehucht Friens.
In de buurt van Wytgaard zagen we een boerderij met opvallende ornamenten op een dakkapel. Even erna werd het land doorsneden door een rondweg om Leeuwarden. Ruim voor zonsondergang reden we Leeuwarden binnen en gingen we op zoek naar het station.

imagesOpgestaan, plaats vergaan…
Naar huis, maar niet zonder eten. In de prachtige hal van het uit 1860-’70 daterende stationsgebouw van Leeuwarden is een AH ToG0 gevestigd waar onder andere maaltijdsalades worden verkocht. Ideaal voor reizigers als wij die in de avonduren aan een voedzame maaltijd toe zijn.
In de stoelenrij naast ons nam een slanke, oudere fietser plaats. Een pizza etend, vertelde hij onderweg te zijn naar Amsterdam. De conducteur riep om dat door werkzaamheden bij Weesp niet in Amersfoort, maar in Utrecht Centraal moest worden overgestapt voor de trein naar Amsterdam. Aan de hand van informatie op de NS-app liet mijn fietsmaat onze reisgenoot nog eens zien wat er aan de hand was. Kort na aankomst in Amersfoort kwam aan de overzijde van het perron een Duitse trein binnen met Amsterdam als eindbestemming. In de overtuiging dat hij met die trein zonder vertraging in Amsterdam zou aankomen, stapte de man met fiets en al uit, onze waarschuwing dat voor het reizen in een internationale trein een toeslag was verschuldigd en dat daarin geen fietsen mochten worden meegenomen, in de wind slaand. Terwijl hij naar de overzijde van het perron rende, sloten de deuren van de Duitse rijtuigen. De trein vertrok en hij had het nakijken. Direct daarna vertrok de intercity waarin wij zaten. Voorzover wij hebben kunnen zien, kon hij niet instappen en had hij opnieuw het nakijken. Wat er van hem geworden is? We weten het niet.

De Meern, 12 oktober 2014
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje
Gedetailleerde kaart en GPS-download op route.nl
Tussen Kamperzeedijk Oost en Sint Jansklooster valt de route samen met de LF3 (Rietlandroute).
Tussen Blokker en Spangahoek valt de route samen met de LF22 (Zuiderzeeroute).
Deze rit sluit aan op Stroomafwaarts langs de IJssel (Arnhem – Brummen – Zutphen – Deventer – Zwolle, 102 km).

Routekaartje

Routekaartje “Driemaal is scheepsrecht!” © http://www.openstreetmap.org/copyright

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van landschappen, boerderijen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s