Achter de wolken… (zonsverduisteringsrondje omgeving De Meern, 35 km)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
De Meern – Máximapark – Vleuten – Themaat – Ockhuizen – Laag Nieuwkoop – Gerverscop – Geestdorp – Breeveld – Woerden – Cattenbroek – Montfoort – Mastwijk – Achthoven West – Achthoven Oost – De Meern
Solo. 35,55 km in 1:44:15; AvS: 20,46 km/u.
Bewolkt. 3,6 – 5,7º. N kracht 1 – NW kracht 2.

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Zichtbaarheid van de eclips in Nederland bron: http://nos.nl/artikel/2025774-zonsverduistering-het-begint-te-kriebelen.html

Zichtbaarheid van de zonsverduistering in Nederland
bron: http://nos.nl/artikel/2025774-zonsverduistering-het-begint-te-kriebelen.html

Bijzondere omstandigheden
De rit van vandaag zou de rit van het jaar worden! Vandaag zou er een totale zonsverduistering plaatsvinden, de grootste zonsverduistering sinds augustus 1999. Hij zou een baan over het noordelijk halfrond trekken en vanaf Spitsbergen en de Faeröer eilanden het best zichtbaar zijn.
Vanaf Nederlandse bodem zou de zonsverduistering niet als een totale zonsverduistering te zien zijn maar als een gedeeltelijke zonsverduistering, die zich tussen 09:30 en 11:50 uur zou afspelen. De maximale verduistering zou om 10:37 uur plaatsvinden. Volgens de meteorologen zou bewolking boven het noordwesten en oosten van Nederland het zicht op de verduisterde zon belemmeren maar vanuit Zeeland, Zuid-Holland, Utrecht, Flevoland en Friesland zou de zonsverduistering goed te zien zijn. Bofte ik even!
Ik heb in de warmte gefietst, de kou, door weer en wind, hagel en regen en een enkele keer een onweersbui getrotseerd. Fietsen gedurende een zonsverduistering stond nog niet op mijn erelijst. Vandaag zou het er dus van komen.

Hardnekkig wolkendek
Vanochtend had ik vanuit mijn slaapkamer uitzicht op een licht geschakeerde, grijze hemel. Dat beloofde niet veel goeds. De temperatuur loog er ook niet om: 3 graden. Dat kon niet anders dan een gevolg zijn van de verduisterde zon, die geen warmte kon uitstralen.
Een pakje appelsap in de achterzak, de camera in de stuurtas en in westelijke richting vertrokken. Ondanks de lage temperatuur was het niet koud. Het was dan ook vrijwel windstil en dat scheelt enorm.
Overal langs de wegen stonden nog de billboards en de spandoeken van de Provinciale Statenverkiezingen van twee dagen geleden. Vroeg me af wanneer die zouden worden opgeruimd.
Bij de sporadische fietsers en de vele hardlopers die ik onderweg tegenkwam, was van een zonsverduisteringskoorts niets te merken. Van de zonsverduistering was ook niets te merken. Het wolkendek bleef hermetisch gesloten. Heel even, boven de Gerverscop, brak de bewolking en zag ik een bleke zonneschijf waarop de maan een schaduw wierp. Tegen de tijd dat ik gestopt was, was de zon door de grijze wolken weer aan het oog onttrokken en liet hij zich gedurende de rest van de rit niet zien. Op de Faeröer eilanden was het niet veel beter. Eigenlijk waren vliegtuigpassagiers de enigen die van het fraaie schouwspel konden genieten. Hoe was dat lied ook alweer? “De een heeft een stuiver en de ander een ton, maar achter de wolken schijnt toch altijd de zon.” Ook al is hij twee keer per jaar geheel of gedeeltelijk verduisterd.

Laag Nieuwkoop

Laag Nieuwkoop

Laag Nieuwkoop scharrelkippen

Laag Nieuwkoop: scharrelkippen

Laag Nieuwkoop lammetjes

Laag Nieuwkoop: lammetjes

Laag Nieuwkoop paashaas

Laag Nieuwkoop: de paashaas

Frisse lentekriebels
Zonsverduistering of niet, onderweg viel er genoeg te zien en te genieten. Door het Máximapark, waar veel narcissen bloeiden,  naar de buitenwijken van Vleuten, met veel waterpartijen en moderne architectuur. Tot mijn verbazing zag ik aan de rand van het Máximapark een in aanbouw zijnde woonwijk. Een paar maanden geleden was er nog geen enkele bouwactiviteit en nu stonden er een stuk of twintig casco’s, in afwachting van dakbedekking en metselwerk. Hoe snel kan het gaan!
Aan de rand van Haarzuilens rechtsaf, het fietspad op dat tegenover de Joostenlaan ligt. Aan het einde links en dan weer links, richting het vroegere buurtschap Ockhuizen, om een groot weidegebied heen waar de houtwallen nog te zien zijn. Aan het einde van het fietspad staat een grote boerderij. Van ver ziet hij er fraai uit en is hij een sieraad aan de horizon. Erlangs fietsend, zag ik dat in vrijwel geen enkel raam in het staldeel van de boerderij glas zat. Veel ramen waren van binnenuit dichtgetimmerd; sommige niet, ook niet de ramen op de zolder.
In Laag Nieuwkoop onder de indruk geraakt van het nevelige landschap. Aan de linkerkant waren de wilgen met de grond gelijk gemaakt. De takkenbossen lagen hoog opgestapeld in de berm. De stilte werd verbroken door getingel van de bel van de in een dunne nevel verhulde spoorwegovergang. Een Sprinter suisde voorbij, richting Woerden.
Rechts van mij was er een boerderij. Ver achter het hek scharrelde een groepje kippen. Geen gekakel, geen gekraai, alsof ze op een of andere manier voelden dat het met het daglicht anders gesteld was dan anders.
De takken van de bomen droegen knoppen. Een teken dat de lente in aantocht was.
Mijn oog viel op een grote groep dartele, zwarte lammetjes.Ze renden van voor naar achteren in het weiland en besprongen elkaar af en toe. Hun moeders lagen in het gras. Twee weken geleden was ik tijdens een rondje Nieuwersluis naarstig op zoek naar een zwart lammetje. Vandaag stikte het ervan.
Even verderop zag ik een haas door het weiland rennen. Zou het de paashaas zijn? vroeg ik me af, de Zwarte Reus aan de kant zettend in afwachting van een mooie gelegenheid een foto te nemen. Vanaf de Rijndijk kwam nog een haas aangerend en samen snelden ze zich westwaarts.

Cattenbroek: ooievaar

Cattenbroek: ooievaar

Hoogtepunt
Om tien over half elf zou de zonsverduistering maximaal zijn en dus vrijwel geen licht afgeven. Door het dichte wolkendek was daar niets van te merken.
Op het moment dat de verduistering maximaal zou zijn, zag ik, fietsend over de Cattenbroekerdijk, links van mij een ooievaar in het weiland, op zoek naar voedsel. Hij was niet al te ver van mij verwijderd en leek zich niet bewust van mijn aanwezigheid, zodat ik rustig de tijd kon nemen hem te bekijken. Een onverwacht hoogtepunt van deze rit, dat samenviel met het maximaal zijn van de zonsverduistering. Toeval?

Mastwijk: Romeo en Julia

Mastwijk: Romeo en Julia

Romeo en Julia
Aan het einde van de Cattenbroekerdijk linksaf, de Lindeboomsweg op en door het vroegere buurtschap Mastwijk in een poging de Schotse hooglanders die in een in aanleg zijnd natuurgebied grazen, te fotograferen. Dat leek me een leuke afsluiting van deze rit.
In een tuintje voor een van de huizen aan de Mastwijkerdijk stonden twee fraai geverfde olievaten. Een liefdespaar, zo te zien. Romeo was niet in een zwart jacquet gehuld. Julia, zijn geliefde, Julia droeg geen witte bruidsjurk. Gehuld in paars en felroze fleurden ze de grauwgrijze omgeving flink op.
Enkele honderden meters verder ontwaarde ik ver landinwaarts de twee Schotse hooglanders en hun kalf. Aan het begin van het pad dat naar hen toe leidde, stond een klein bordje met het opschrift “verboden toegang”. Even verderop stond een boerderij. Ik besloot huiswaarts te gaan en de Schotse hooglanders niet met een bezoek te vereren. Het was namelijk niet denkbeeldig dat de waakhond van de boerderij het verbodsbord met blaffen en bijten kracht zou bijzetten.

Een stukje astrologie
Zons- en maansverduisteringen hebben in de volksmond en de literatuur een slechte reputatie. Ze zouden de voorboden zijn van rampen en onheil. In de tijd dat ik me astrologie bezig hield, heb ik daarover een kritisch artikel geschreven, dat gepubliceerd is in het vijfde nummer van de jaargang 1989 van het astrologisch tijdschrift Sagittarius. Een kopie van dit artikel is gepubliceerd op  www.nostradamusresearch.org.
De astrologische lente begint dit jaar vanavond om 22:45:30 Greenwich Tijd (23:45:30 Midden Europese Tijd, die voor Nederland geldt). Op dat moment betreedt de Zon het dierenriemteken Ram. De zonsverduistering van vandaag voltrok zich op de laatste graad van het teken Vissen. De eerstvolgende gedeeltelijke zonsverduistering die vanaf Nederlandse bodem te zien is, voltrekt zich op 10 juni 2021. De zon zal dan voor 30% verduisterd zijn. De eerstvolgende totale zonsverduistering die vanaf Nederlandse bodem te zien is, om precies te zijn vanaf Groningen, voltrekt zich op 7 oktober 2135.

De Meern, 20 maart 2015
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje
Gedetailleerde kaart op https://www.strava.com/activities/271106329
GPS-download: voer de URL van de kaart in op http://strava-tools.raceshape.com/vpu

Routekaartje "Achter de wolken..."

Routekaartje “Achter de wolken…”

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van beelden, boerderijen, landschappen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s