De Hel van het Zuiden (Eindhoven – Neerkant – Sterksel – Eindhoven, 99 km, waarin opgenomen: de ANWB Groote Peel knooppuntroute)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
Eindhoven – Geldrop – Trimpert – Someren – Asten – Neerkant – Berg – Ospeldijk – Sluis 13 – Someren Heide – Sterksel – Euvelwegen – Leende – Aalst – Eindhoven
Solo. 98,35 km in 4:54:10; AvS: 20,06 km/u.
Toenemende bewolking, in Leende lichte regen. 14,1 – 25,5º. ZZO kracht 2 – ZZW kracht 3.

Knooppunten (vertrek en aankomst: Eindhoven, knooppunt 95)
95 – 94 – 77 – 85 – 86 – 87 – 88 – 96 – 95 – 40 – 48 – 44 – 89 – 45 – 20 – 95 – 08 – 07 – 05 – 94 – 68 – 66 – 62 – 64 – 61 – 51 – 18 – 17 – 21 – 20 – 52 – 79 – 46 – 23 – 71 – 29 – 89 – 94 – 95
GPS-download op route.nl.
Laatst bijgewerkt: januari 2016. Controleer op route.nl of er wijzigingen zijn!

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Toerversie Utrecht (bron: www.ntfu.nl)

Toerversie Utrecht
(bron: http://www.ntfu.nl)

Vandaag, 28 juni 2015, zes dagen voor het Grand Départ in Utrecht van de Tour de France, zouden meer dan 13.000 fietsers een van de vier afstanden (35, 75, 110 en 150 km) van de Toerversie Utrecht 2015 rijden. Mij niet gezien! Een enorme drukte op een parcours dat over smalle polderwegen in West-Utrecht en Zuid-Holland voert en een groot aantal deelnemers die met hoge snelheid rijden. Met mijn gemiddelde van rond de 20/u moet ik voortdurend oppassen en uitwijken voor andere deelnemers. Genieten van de omgeving is er op die manier niet bij.
Al geruime tijd stond het rijden van de ANWB Groote Peel knooppuntroute op mijn verlanglijstje. Enkele maanden geleden had ik op basis van deze in ANWB Klassieke fietsrondjes deel 2 (Den Haag, 2011) gepubliceerde route een lus uitgeknoopt met het NS-station in Eindhoven als vertrek- en aankomstpunt. Gisterenavond de puntjes op de i gezet en bedacht waar ik tijdens de rit foto’s zou willen nemen. Vandaag zou het een uitstekende gelegenheid zijn om deze lus te rijden, ook omdat er slechts een kleine kans was op lichte regen.

Rhijnoordviaduct: op zoek naar de route van de Toerversie Utrecht 2015

Rhijnoordviaduct: op zoek naar de route van de Toerversie Utrecht 2015

Afrit De Meern brug: peloton op drift

Afrit Meernbrug: peloton op drift

Een brug te ver…
Na een stevig ontbijt naar Utrecht, in alle vroegte, langs de Leidse Rijn. In een rustig tempo reden groepjes in gele Toerversie Utrecht 2015 shirts gehulde racefietsers op het viaduct van de Oudenrijnseweg over de Rijksstraatweg. Met zo’n tempo had ik best mee kunnen doen, dacht ik.
Verderop langs de Leidse Rijn reden racefietsers me tegemoet, waarvan sommigen Toerversie Utrecht 2015 shirts droegen. Wat doen zij hier? vroeg ik me af. Bij het Rhijnoordviaduct stonden twee groepjes deelnemers aan de Toerversie Utrecht 2015 die geen idee hadden welke kant ze uit moesten. Ik adviseerde hen naar het centrum van De Meern te rijden en daar linksaf te slaan, de Meerndijk op, richting Montfoort, om zo weer op koers te komen.
Vanaf de Meernbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal kwam een lang lint Toerversie Utrecht 2015 deelnemers naar beneden. Ook zij waren de weg kwijt. Halverwege het fietspad probeerde een medewerker van de organisatie zo goed en zo kwaad als het ging een einde te maken aan de verwarring. Sommige fietsers zochten op eigen gelegenheid een uitweg. Eén van hen riep: “we gaan naar Harmelen en als we dan nog niet goed zitten, houden we het voor gezien!”
De verwarring latend voor wat hij was, linksaf geslagen en langs het Amsterdam-Rijnkanaal naar de Gele Brug, waarover tientallen deelnemers aan de Toerversie Utrecht 2015 richting Leidsche Rijn reden, begeleid door een agent van de motorbrigade. De verdwaalde deelnemers die ik onderweg was tegengekomen, waren aan het einde van de Cartesiusweg blijkbaar niet rechtsaf geslagen naar de Gele Brug, maar rechtdoor gereden, de Lessinglaan in, om uiteindelijk bij de Meernbrug uit te komen, een brug te ver.
Om tien over half negen op Utrecht Centraal. De intercity kwam ruim op tijd binnen. Op de matrix-koersborden van het tweede treinstel stond: Den Haag Centraal. “Gaat dit deel echt naar Den Haag Centraal?” vroeg ik aan de uitgestapte conducteur, wiens lichaamsomvang associaties met Beieren opriep. “Nee, defect” antwoordde hij met een welluidende basstem, naar het koersbord wijzend. Met een gerust hart stalde ik de Zwarte Reus in het fietscompartiment.

Geldrop: richting knooppunt 87

Geldrop: knooppunt 86 richting knooppunt 87

Eindhoven – Asten
(knooppunten 95 – 48)
Het station van Eindhoven aan de zuidzijde verlaten en linksaf richting knooppunt 95 aan de Parklaan. Bij knooppunt 94 weer linksaf en enige tijd langs het doodstille Eindhovensch kanaal gefietst. De industrie rechts van mij ging schuil achter geboomte.
Bij knooppunt 77 rechtsaf. De omgeving werd gestaag landelijker. Ik fietste Geldrop binnen en reed langs statige villa’s en mooie tuinen.
Bij knooppunt 85 was er geen verwijsbordje naar knooppunt 76. Van koers af! Het informatiepaneel bracht geen soelaas. Met een beetje pech zou ik de Strabrechtse Heide missen! Na het nodige gepuzzel besloot ik via de knooppunten 86 en 87 naar de Strabrechtse Heide te fietsen.
Nadat bij knooppunt 86 een quad-rijder met veel lawaai de Wolfsberg was opgereden, zette ik koers naar knooppunt 87. Het lommerrijke bos voelde koel en fris aan. Verharde, goed begaanbare fietspaden. Regelmatig kwam ik oudere fietsers tegen. Een aantal van hen was bezig met een uitgepijlde tocht. Ik bleek mij op de LF7b (Oeverlandroute, Alkmaar – Maastricht) te bevinden. Dit zou zo blijven tot aan Asten.

Strabrechtse heide

Knooppunt 87: Strabrechtse Heide

Strabrechtse heide Scheidingsven

Strabrechtse Heide: het Scheidingsven

Strabrechtse heide Scheidingsven amazone

Strabrechtse Heide: amazone bij het Scheidingsven

Knooppunt 87 ligt aan de rand van de Strabrechtse Heide, een natuurgebied met een omvang van 1500 hectare.  Vanaf het begin liet het gebied zich links van het fietspad waarover ik reed, in al haar schoonheid zien. Glooiend terrein met heide en grassen. Her en der bomen. Aan de horizon een bomenrij, zo leek het. Wat een pracht, wat een rust, wat een uitgestrektheid! Lang geleden was die eindeloze uitgestrektheid aanleiding om de Peel tot een hel te bestempelen, waarin men snel kon verdwalen en geen uitweg kon vinden.
Na van het uitzicht genoten te hebben, verder gefietst. Ingehaald door een amazone op het ruiterpad naast me, die haar paard in galop had gezet. Een eind verderop sloeg ze linksaf, het heidegebied in. Daar bevindt zich een groot ven, het Scheidingsven. De amazone liet haar paard drinken en leidde het door het water, ter verkoeling misschien of om zand af te spoelen. Na verloop van tijd keerde ze naar het ruiterpad terug en vervolgde ze haar weg.
Even verderop linksaf over een goed begaanbaar, verhard fietspad, breed genoeg voor twee fietsers. Naarmate de ochtend vorderde, nam het aantal dagjesmensen dat er met de fiets op uit trok, toe. Er waren ook groepjes fietsers die aan de hand van een routebeschrijving een tocht maakten. Het kilometers lange fietspad, met fantastische uitzichten over het glooiende heideland, voerde langs onder andere het Waschven en de Beuven, het grootste ven van de Strabrechtse Heide. Her en der was het zand vaalgrijs en leek het alsof er brand had gewoed. Dat was niet zo. Op een informatiepaneel was uitgelegd dat men op een aantal plaatsen bos had gekapt om de heide weer te laten groeien.

't Stationneke, Asten: koffie met appelgebak

’t Stationneke, Asten: koffie met appelgebak

Na knooppunt 95 reed ik door bosgebied richting Asten over een smal, bochtig fietspad. Bij knooppunt 40 de knooppunten gelaten voor wat ze waren en op geleide van wegwijzers naar het centrum van Asten gereden, de Zuid-Willemsvaart overstekend. Op het Koningsplein in Asten neergestreken op het terras van café  ’t Stationneke, het voorbeeld volgend van leden van TFC Asten. De bewolking was toegenomen, de wind werd frisser. Koffie met appelgebak besteld en de benen tot rust laten komen. Er hing een rustige, aangename sfeer op het terras. Gezellige praatjes, opklinkend gelach en gemoedelijke obers.

De ANWB Groote Peel knooppuntroute
(knooppunten 48 – 94)
De ANWB Groote Peel knooppuntroute begint bij knooppunt 48 in Asten. Tot aan knooppunt 20 bij Neerkant loopt deze route door gebied met gemengd bedrijf, daarna tot aan knooppunt 94 om het Nationaal Park De Groote Peel om vervolgens door agrarisch gebied met moderne, grootschalige boerenbedrijven via het dorp Behelp weer in Asten uit te komen. In “De Hel van het Zuiden” wordt bij knooppunt 48 ingehaakt op de ANWB Groote Peel knooppuntroute; bij knooppunt 94 wordt deze route weer verlaten, terug naar Eindhoven.
Het Nationaal Park De Groote Peel is niet voor fietsers toegankelijk, wel voor wandelaars. Van het heidelandschap in het Park is vanaf de omringende wegen niet veel te zien. Wat ondanks de ontginning en de grootschaligheid van de boerderijen is gebleven, is de uitgestrektheid van het gebied, dat door smalle wegen en verharde fietspaden wordt doorkliefd.

Neerkant: aardappelveld in bloei

Neerkant: aardappelveld in bloei

Van knooppunt 48 tot aan knooppunt 20 valt de Hel van het Zuiden samen met de LF13 (Schelde – Rheinroute, Middelburg – Venlo). Even buiten Neerkant stonden aardappelvelden volop in bloei. Aan de randen van maisvelden een bonte kleurenpracht van de akkervegetatie, waarbij de rode klaprozen erg opvielen.
Op de weidegronden was vrijwel geen vee te bekennen. Varkens en kippen waren in grote stallen ondergebracht. Slechts een enkele maal kon ik in lichte mate de typische, zure lucht van varkensstallen ruiken. Voor het overige leek het alsof er geen agrarische activiteit was.
“Glas!” riepen tegemoetkomende fietsers me toe terwijl ik me over de laatste meters van de LF13 begaf en inderdaad, de rechter weghelft lag bezaaid met aan diggelen gegane bierflesjes. Hier moet een knalfuifje zijn geweest!

Het veldkruis van de Eerenbeemd

Het Veldkruis aan de Eerenbeemd

Bij knooppunt 95 aan de Eerenbeemd, vlak over de grens met de provincie Limburg, staat een mooi kruisbeeld. Dit is het Veldkruis aan de Eerenbeemd, een replica van een uit de tweede helft van de negentiende eeuw daterend veldkruis, dat in 1912 in opdracht van Willem Gijzen, een boer, gerepareerd werd als dank voor genezing van zijn ernstig zieke broer en in het veld werd geplaatst, als gebeds- en offerplaats.
Het veldkruis was niet tegen weer en wind bestand  en moest veelvuldig gerepareerd worden. In 1955 werd het overgebracht naar de dagkapel van de Sint Nicolaaskerk in Meijel. Voor de gebeds- annex offerplaats werd een nieuw stenen veldkruis gemaakt.
In de jaren ’80 en ’90 is in 1955 vervaardigde veldkruis een aantal malen vernield. Het veldkruis dat nu aan de Eerenbeemd staat, dateert uit 2008 en is een replica van het oude veldkruis in de dagkapel van de Sint Nicolaaskerk.

Rand Nationaal Park Groote Peel paarden bij een poel

Paarden bij een poel

Rand Nationaal Park Groote Peel Schotse hooglanders

Schotse hooglanders

Vesting Vossenberg

Vesting Vossenberg

Vanaf de Astelseweg even na knooppunt 95 is er misschien zicht op het heidegebied van De Groote Peel. De Astelseweg lag echter niet op mijn route.
Om de zuidrand van De Groote Peel heenfietsend, deels over smalle wegen, deels over smalle, verharde fietspaden. Er was een toertocht uitgezet, vernoemd naar het ven “Aan ’t Elfde”. Veel oudere mensen deden eraan mee. Regelmatig hield ik halt in de berm om hen te laten passeren.
Leuke taferelen gezien. Een fotostop gehouden bij een groepje paarden dat aan een poel (of zou het een klein vennetje zijn?) hun dorst leste. Verderop graasde een grote kudde ruigbehaarde Schotse hooglanders onder toezicht van een donkerbruine stier die evenals een van de koeien lange horens droeg.
Een glooiend gebied langs een weg, Vossenberg genaamd, is in de oorlogsjaren een fortificatie geweest, Vesting Vossenberg, die deel uitmaakte van de in 1938-39 aangelegde Peel-Raamstelling die van Grave a/d Maas tot aan de Belgische grens bij Dorplein. In 1940 is rond Vesting Vossenberg gevochten. De Nederlandse militairen die in het fort gelegerd waren, trokken zich terug naar Asten en Meijel. In 1944 is Vesting Vossenberg wisselend door de Duitsers en de Geallieerden gebruikt.  Tegenwoordig is Vesting Vossenberg een Rijksmonunemt. Een informatiepaneel herinnert aan wat zich hier vroeger heeft afgespeeld.
Knooppunt 5 bevindt zich bij het bezoekerscentrum “Mijl op Zeven” waarin allerlei wetenswaardigs over de Peel te zien is. Het ontbrak mij helaas aan tijd het centrum met een bezoek te vereren.

Het Meeuwven

Het Meeuwven

Sluis 13 – Eindhoven
(knooppunten 94 – 95)
Langs grote boerderijen richting Sluis 13 bij de Zuid-Willemsvaart en door afwisselend agrarisch landschap naar Leende, waar het tijd werd voor een korte pauze. De lunch was erbij ingeschoten en uitgebreid tafelen was er vanwege de grauwe lucht en de toenemende spetters regen niet bij. Een beproefd recept van Magnum Classic en cola moest in de caloriebehoefte voorzien – en deed dat gelukkig ook.
Het ging hardnekkig licht regenen. Reden om het regenjack uit de stuurtas te halen. Voor de deelnemers aan de Tour de France mag Parijs ver zijn, zoals Joop Zoetemelk in interviews altijd zei, Eindhoven ligt ook niet om de hoek. Na een minuut of drie hield het op met regenen en kon het jack weer terug in de stuurtas.
Gedurende de rest van de rit liet de zon zich af en toe zien. Na knooppunt 52 voerde de route weer door bos- en heidegebied. In de buurt van Aalst genoten van het uitzicht over het Meeuwven. Langs het fietspad lagen bundels scherpe takken die wandelaars moesten weerhouden van pogingen langs de oever van het ven te lopen. Net als op de Strabrechtse Heide was er ook hier actief natuurbeheer en educatie, deze keer in de vorm van een wandeling die met QR-codes gemaakt kon worden.
Langs een groot heidegebied weer naar Eindhoven, terugkijkend op een mooie tocht.

De Meern, 28 juni 2015
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje
Gedetailleerde kaart en GPS-download op route.nl

Routekaartje "De Hel van het Zuiden"

Routekaartje “De Hel van het Zuiden” © http://www.openstreetmap.org/copyright

 

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van landschappen, boerderijen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s