Herfsttinten in het Groene Hart (De Meern – Oudewater – Reeuwijkse Plassen – Woerden – De Meern, 69 km)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
De Meern – jachthaven Marnemoende – Achtersloot – Knollemanshoek – Achthoven West – Mastwijk – Montfoort – Cattenbroek – Linschoten – Lange Linschoten – Snelrewaard – Oudewater – Tappersheul – Ruige Weide – Poppelendam – Hogebrug – Reeuwijkse Plassen – Driebruggen – Waarder – Woerden – Breeveld – De Putkop – Breudijk – De Meern
Solo. 69,31 km in 3:49:15; AvS: 18,14 km/u.
Zonnig. 12,6 – 17 – 15,8º. ZO kracht 3 – ZO kracht 2.

Knooppunten (vertrek en aankomst: De Meern, knooppunt 76)
76 – 77 – 79 – 89 – 98 – 99 – 69 – 93 – 94 – 95 – 22 – 23 – 37 – 50 – 47 – 48 – 49 – 36 – 32 – 34 – 35 – 68 – 70 – 71 – 72 – 73 – 74 – 75 – 56 – 76
GPS-download op route.nl.
Laatst bijgewerkt: januari 2016. Controleer op route.nl of er wijzigingen zijn!

Fotoalbum

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Afgelopen zondag ging de wintertijd in, vergezeld van zoals in alle kranten werd gekopt, zachte weersomstandigheden. Vandaag zou het ook mooi weer zijn met een voor Midden-Nederland verwachte middagtemperatuur van maar liefst 17 graden. Tijd om de Zwarte Reus van stal te halen.

De Meern: vertrek

De Meern: vertrek

De herfst is een mooi jaargetijde om in te fietsen. De verdorrende bladeren vormen een prachtig kleurenpalet, zowel aan de bomen als op de grond, vooral als de zon schijnt. In de bossen hangt de geur van het verteerd rakende gebladerte; in naaldbossen hangt de geur van rottend naaldhout. Onderweg naar de winter gaan gewassen en struiken op hun retour. Vogels trekken weg of treffen voorbereidingen op de naderende koude. Graan, aardappels, mais en fruit zijn geoogst waardoor het landschap, ook het polderlandschap, ruiger wordt.
Terugdenkend aan de lange, prachtige fietstochten die ik in mijn eerste fietsperiode in de herfst maakte, besloot ik vandaag mijn oude Buckler-outfit aan te trekken dat ik in die tijd zo vaak droeg. Het zou geen lange tocht worden. Ik had ruim drie weken niet gefietst en het leek me geen goed idee het fietsen weer op te pakken door in één rit 100 kilometer weg te trappen. Een route uitgeknoopt die naar de Ruige Weide en de Reeuwijkse Plassen zou voeren, goed voor een variëteit aan landschappen: bos, polder en plassen.

De Meern – Oudewater
(knooppunten 76 – 93)

Hollandsche IJssel, gezien vanaf de Meerlobrug

Hollandsche IJssel, gezien vanaf de Meerlobrug

Met de matige, frisse zuidoostenwind in de rug de Meerndijk opgereden, die buiten De Meern de status van provinciale weg krijgt (N228). Linksaf bij de Noord IJsseldijk. Langs het recreatiegebied De Mare, aangelegd in afwachting van Vinex-bouw, naar jachthaven Marnemoende, waar tegenwoordig ook een TOP (Toeristisch Overstap Punt) is, het startpunt van een paar aantrekkelijke fiets- en wandelroutes. Vanaf de Meerlobrug, die bij de aanleg de langste houten fietsbrug in Nederland was (lengte: 117 meter) is er in westelijke richting een mooi uitzicht op de Hollandsche IJssel. Een rietzoom langs de oever houdt grazend vee tegen.
Na te zijn afgedaald, rechtsaf, de smalle Zuid IJsseldijk op. In de weilanden links van de dijk graasden zwarte en bruine runderen en kalveren van een ras dat me geen Nederlands ras leek. Ik fiets hier regelmatig; vandaag was het voor het eerst dat ik deze runderen hier zag.

Achthoven West: Slotlaan

Achthoven West: Slotlaan

De Zuid IJsseldijk loopt langs het vroegere buurtschap Achtersloot en komt uit bij het vroegere buurtschap Knollemanshoek, dat aan de N228 ligt. Bij de N228 aangekomen, rechtsaf, de Hollandsche IJssel over en vervolgens linksaf, de Slotlaan in. Aan weerszijden staan bomen die door de westenwind oostwaarts hellen en ook door inklinking, getuige de iets minder hellende lantaarnpalen. Een paar maanden geleden is de Slotlaan opnieuw bestraat, waardoor hij beter begaanbaar is. Vandaag speelde de zon een fraai lichtspel met de verdorrende bladeren van de bomen van de Slotlaan.
Aan het einde van de Slotlaan linksaf en door het vroegere buurtschap Achthoven West naar Montfoort. Een kijkje genomen bij Groengebied Mastwijk, een voormalige zandwinput die in de jaren ’70 en ’80 werd volgestort met huisvuil uit de gemeente Utrecht en die sinds 2012 wordt gesaneerd en omgevormd tot een openbaar groengebied. In de verte zag ik de Schotse hooglanders en hun kalfje die hier sinds vorig jaar grazen en zo de groei van nieuwe plantjes bevorderen. Geen idee wanneer de werkzaamheden hier voltooid zijn.
Het verwijsbord naar knooppunt 98 aan het einde van de Mastwijkerdijk leidt naar Montfoort via de Hofdijk, een van de oudste straten van Montfoort. Rechts aan de Hofdijk staat het in 1880 gebouwde Huis Over-IJssel. Montfoort wordt doorsneden door de Hollandsche IJssel en sinds kort kan van oost naar west langs deze rivier worden gefietst. Bij knooppunt 98 rechtsaf, de Doeldijk op en Montfoort verlaten om op de Cattenbroekerdijk terecht te komen met links de Montfoortse Vaart. Bij het vroegere buurtschap Cattenbroek linksaf naar Linschoten. Het oude, witte gemaal bij de Polderkade is nu omringd door statige nieuwbouwhuizen.

Linschoten: Haardijk

Linschoten: Haardijk

Na door het centrum van Linschoten te zijn gefietst, de N204 overgestoken en via Korte Linschoten Oostzijde naar de Haardijk. Het gebladerte van de bomen aan weerszijden van de Haardijk hield het zonlicht tegen. Verderop schitterden bladeren van hoge bomen tegen een helblauwe licht. Boven het weiland bij de bocht van de Haardijk hing een waas, waardoor bomen aan de horizon nauwelijks zichtbaar waren. Op een bankje in de bocht van de dijk genoten een man en een vrouw van de herfstrust. Ruim de tijd genomen om dit tafereel te fotograferen. Thuis was ik verrast door het resultaat: de foto liet in alle opzichten zien wat ik met eigen ogen had gezien. Nabewerking was niet nodig.
Langs de slingerende Lange Linschoten naar Oudewater, onderweg bordjes tegenkomend van de ANWB Linschoten skateroute.

Oudewater – Reeuwijkse Plassen
(knooppunten 93 – 36)
Van oktober vorig jaar tot september van dit jaar vierde Oudewater dat het 750 jaar stadsrechten had. Rode vlaggen die voor deze gelegenheid waren gemaakt, met in het wit de toren van de Grote of Sint Michaëlskerk en oude grachtenhuizen, waren nog niet gestreken. In het centrum hingen aan diverse huizen replica’s op ware grootte van schilderijen van Gerard David die rond 1455 in Oudewater geboren was, als jong schildersgezel naar Haarlem verhuisde en zich in 1484 als meesterschilder in Brugge vestigde, alwaar hij in 1523 overleed. David was de laatste van de Vlaamse Primitieven, een groep kunstschilders waartoe ook Hubert en Jan van Eyck en Hans Memling hoorden. Op veel van Davids schilderijen staan religieuze taferelen.
Oudewater was opgesierd met vergrotingen van ansichtkaarten met stadsgezichten in de jaren 1920-’30 en vergrotingen van foto’s van stadsgezichten van Oudewater, gemaakt rond 1860 door de aldaar gevestigde boekhandelaar E.C. Rahms. Deze vergrotingen hingen op de plaatsen waar de oorspronkelijke foto’s waren gemaakt, zodat met eigen ogen kon worden aanschouwd hoe de tijd in Oudewater in de loop der jaren had voortgeschreden.
Zelf was ik nogal wat tijd kwijt aan het vinden van een eettafeltje. De weinige restaurants die open waren, waren afgeladen vol en buiten waren alle tafeltjes bezet. Na een half uur rondgeslenterd te hebben, zag ik dat er op het terras van eetcafé Lumiere een tafeltje was vrijgekomen. De ober attendeerde me op huisgemaakte erwtensoep met volkorenbrood met spek. Weer eens wat anders dan een boerenomelet. Ik liet het me goed smaken.

Tapperslheul / Ruige Weide: heksenvlot

Tappersheul / Ruige Weide: heksenvlot

Vanuit Oudewater via buurtschap Tappersheul naar de Ruige Weide, waar de route samenvalt met de bewegwijzerde ANWB Ruige Weide fietsroute. Op de grens van Tappersheul en Ruige Weide lag in een sloot een vlot met daarop een huis, gesierd met de Oudewaterse feestvlag. Op het balkon stond een heksenpop die met haar bezem de vloer aanveegde. Overbodig om te zeggen dat Oudewater bekend is om haar middeleeuwse heksenprocessen.
De naam Ruige Weide stamt uit de middeleeuwen. Het is de naam van een ontginningsgebied dat, vergeleken met andere gebieden, niet zo egaal was. Ruig, zogezegd. In westelijke richting rijdend is er links fraai uitzicht op de weilanden. Rechts staan boerderijen. Vanaf de overgang naar de Poppelendam loopt de weg evenwijdig aan de spoorlijn Utrecht – Gouda.
Voor het spoorwegviaduct werd ik staande gehouden door een grote, in het zwart geklede man met een zwarte wollen muts die zo uit een schippersfilm gestapt zou kunnen zijn. “Als ik daar rechtsaf ga, kom ik niet in Reeuwijk, toch?” vroeg hij, wijzend naar een zijweg rechts voorbij het viaduct. “Nee, dat gaat richting Oudewater en Woerden. In ieder geval rechtdoor en er zijn vast wegwijzers naar Reeuwijk” antwoordde ik. Die wegwijzer was er in de vorm van een paddenstoel voorbij het viaduct. Voortrijdend, gebaarde ik hem met een armzwaai de aanwijzing op de paddenstoel te volgen. Met een kilometer of vijf zou hij in Reeuwijk kunnen zijn. Ruim een uur later reed ik hem op een van de Reeuwijkse kaden tegemoet. Aan zijn snelheid te zien was hij weer ergens anders naar op weg.

Help, de kerk verzakt!

Help, de kerk verzakt!

Stil leven Reeuwijkse Plassen

Stil leven Reeuwijkse Plassen

Reeuwijkse Plassen knooppunt 49

Reeuwijkse Plassen knooppunt 49

Over de smalle kades tussen de Reeuwijkse Plassen door. Hier loopt ook de bewegwijzerde ANWB Reeuwijkse Plassen fietsroute. Vaak onttrekken de plassen zich door bebouwing en beplanting (villa’s, tuinen) aan het oog maar op kruispunten zijn er mooie vergezichten.
Het is hier niet alleen rozegeur en maneschijn. De kerk in Sluipwijk heeft hinder van bacteriën die de grenenhouten funderingspalen aantasten, waardoor die palen wegrotten. De kerk verzakt en de kosten om dit te bestrijden, zijn niet gering. Op vele manieren tracht de Stichting Behoud Kerkgebouw Sluipwijk aan geld te komen. Langs het Ree, een van de kades van de Reeuwijkse Plassen, staat een felrood kader waardoorheen de toren van de kerk van Sluipwijk te zien is, met aan de onderzijde een oproep het behoud van het kerkgebouw financieel te ondersteunen.
In de Reeuwijkse Plassen wordt het nodige aan waterkwaliteit en natuurbeheer gedaan. Oevers worden op een speciale wijze ingericht om natuurlijke oevers te creëren waarin tal van dieren en planten hun onderkomen vinden. Zo zag ik in een afgedijkt deel van een van de plassen een knobbelzwaan zwemmen met aan de oever een blauwe reiger op een oud meerkoetennest. Een mooi, rustvol tafereel.
Bij knooppunt 49 is op een informatiepaneel tekst en uitleg gegeven over het beheer van water, flora en fauna hier. Een mooie plek om een foto te maken van de plas maar eerst moest het nodige riet uit het gezichtsveld worden gehaald. De bodem waarop ik stond, veerde. Trilveen? Aan een picknicktafel verderop keek een dame belangstellend toe hoe ik probeerde de weg vrij te maken voor de lens van mijn camera. Even later ging ze zelf foto’s maken. Op deze plas was geen zeilboot te bekennen. Even terug wemelde het van de witte zeilen.
Tot tweemaal toe moest ik afstappen vanwege wegwerkzaamheden. Die werkzaamheden waren ten koste gegaan van de verwijsbordjes, zodat ik één keer van de route af dreigde te raken. De route-app van route.nl bracht uitkomst. Voor vertrek had ik de route opgeslagen op mijn smartphone. Tijdens de rit kan zo’n opgeslagen route off-line geopend worden en met GPS-activatie kan worden opgezocht waar men zich bevindt en waar de route in kwestie loopt. Dat kwam me goed van pas. Het bleek dat ik rechtsaf was gegaan waar ik linksaf had gemoeten. Terug en weer op weg.

Reeuwijkse Plassen – De Meern
(knooppunten 36 – 76)
Van knooppunt 36 in Driebruggen kan direct worden doorgefietst naar knooppunt 34. Ik had echter gekozen voor een lus via knooppunt 32 over het Laageind met links mooie boerderijen en rechts zicht op de polder.
De Appelsien die ik in de bidon had gedaan, bleek niet te combineren met de erwtensoep. Maagzuur, maagzuur en nog eens maagzuur. Tot overmaat van ramp kreeg de koude zuidoostenwind vat op me en raakte ik enigszins verkleumd. Het was puffen voor elke kilometer en de warmte van de zon was absoluut niet voelbaar.

Breudijk: paddenstoelen in de berm

Breudijk: paddenstoelen in de berm

De Breudijk voorbij Woerden bleek een leuke verrassing in petto te hebben. Even voor het Vijverbos stonden in de berm tussen de rijweg en het fietspad plukjes paddenstoelen goudbruin te stralen in de zon. Als dat geen hersft was! Vergeten was het maagzuur en de wind, er moest gefotografeerd worden!
En zo kwam er een einde aan een mooie tocht op een zonovergoten najaarsdag. Een tocht die volgens mij ook in andere seizoenen veel moois te bieden heeft. Ik wens u veel plezier bij het rijden ervan!

De Meern, 27 oktober 2015
Theo van Berkel

Fotoalbum

Routekaartje
(gedetailleerde kaart en GPS-download op route.nl)

Routekaartje "Herfsttinten in het Groene Hart"

Routekaartje “Herfsttinten in het Groene Hart” © http://www.openstreetmap.org/copyright

 

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van beelden, boerderijen, landschappen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s