Brabantse wortels (Den Bosch – kasteel Heeswijk – Vorstenbosch – landgoed Zwanenburg – Schijndel – Den Bosch, 73 km)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
Den Bosch – De Wamberg – Poeldonk – Hoek – kasteel Heeswijk – Kameren – Heibloem – Hommelse Hoeven – Vorstenbosch – Hazelberg – Hoog-Beugt – Dorshout – Veghel – Schijndel – Vossenberg – Oetelaar – Gemonde – Sint-Michielsgestel – Halder – Haanwijk – Den Bosch
Solo. 73,8 km in 50,5 km in 4:21:14; AvS: 16,95 km/u.
Licht bewolkt. 15,9 – 21 – 19,1º. NW kracht 2 – W kracht 2.

Knooppunten (vertrek en aankomst: Den Bosch NS)
Den Bosch NS – 53 – 88 – 84 – 85 – 86 – 81 – 82 – 83 – 37 – 38 – 39 – 60 – 61 – 74 – 82 – 2 – 81 – 71 – 70 – 90 – 42 – 43 – 75 – 65 – 36 – 64 – 63 – 84 – 54 – 53 – Den Bosch NS
GPS-download op route.nl.
Laatst bijgewerkt: juli 2016. Controleer op route.nl  of er wijzigingen zijn!

Fotoalbum →

(aanklikken in dit blog van een foto resulteert in een vergroting)

Deze tocht voert door het oostelijk deel van Nationaal Landschap “Het Groene Woud”, ten zuiden van Den Bosch. U rijdt langs kastelen en landhuizen en komt door kleine dorpjes met oude, verweerde boerderijen die de sfeer van vroeger tijden ademen. Akkers, weilanden en bos wisselen elkaar af. Met enige regelmaat zijn er onverharde, soms matig begaanbare bos- en rijwielpaden.

Schilderijtje "Huize Zwanenburg"

Schilderijtje “Huize Zwanenburg”

Familiegeschiedenis: een aantekening
Enkele dagen geleden kreeg ik van een van mijn schoonzusters een schilderijtje van 31 x 24 cm dat vroeger bij ons thuis hing. Onderaan rechts was in potlood geschreven: B.R.E. Koopie S.J. Volgens een aantekening van mijn inmiddels overleden broer op de achterkant stelde het schilderijtje Huize Zwanenburg (Beugt, gemeente Dinther) voor, zoals het er in 1918 uit had gezien. Verder had mijn broer geschreven dat het schilderijtje op 1 juni 1954 in Amsterdam was vervaardigd door br. Ev. Koopmanschap SJ.
Ook mijn moeder had op de achterkant van het schilderijtje een aantekening gemaakt. Huize Zwanenburg, zo stond er in haar handschrift te lezen, was het ouderhuis geweest van Opa van Berkel, waarmee ze de grootvader van mijn broer en mij bedoelde. Anders gezegd: mijn overgrootouders, de ouders van mijn grootvader, zijn bewoners geweest van Huize Zwanenburg en mijn grootvader heeft daar zijn  jeugd doorgebracht.
Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Hebben mijn overgrootouders in Noord-Brabant een landgoed in bezit gehad, Zwanenburg genaamd? Zou dat landgoed nog bestaan? Zou daar nog familie van mij wonen?
Een zoektocht op Internet wees uit dat landgoed Zwanenburg tot op de dag van vandaag bestaat, in Hoog-Beugt. De huidige staat van het landhuis is anders dan die waarin broeder Koopie het heeft afgebeeld.
In een telefoongesprek dat ik gisteren met de heer Van Bouwdijk Basatiaanse voerde, de eigenaar van landgoed Zwanenburg, vertelde deze dat de familie Van Bouwdijk het landgoed sinds zes generaties bezit. Een Van Berkel zou dan ook nooit een bewoner van het landhuis geweest kunnen zijn. Vreemd. Wat zou mijn moeder met haar aantekening bedoeld kunnen hebben? Met mooi weer in het vooruitzicht knoopte ik een fietsroute uit met Den Bosch NS als vertrek- en aankomstpunt. De route zou langs landgoed Zwanenburg voeren met op nog geen steenworp afstand de Kilsdonkse molen, een voor Nederland unieke watervluchtmolen. Op de terugweg zou ik in Gemonde een oudtante kunnen bezoeken die ik jarenlang niet gezien had. In mijn jonge jaren heb ik bij haar op de boerderij veel zomervakanties doorgebracht. Voeg daarbij nog de kastelen, boederijen en de akkers, weilanden en bossen en alle ingrediënten voor een mooie fietstocht waren aanwezig.

Den Bosch: Jheronimus Bosch rondvaart Binnendieze

Den Bosch: Jheronimus Bosch rondvaart Binnendieze

Den Bosch: giraffe (Jheronimus Bosch: De Tuin der Lusten)

Den Bosch: giraffe (Jheronimus Bosch: De Tuin der Lusten)

Jherominus Bosch
De treinreis naar Den Bosch verliep voorspoedig. In deze vakantiemaanden is het afwachten of er in de trein plaats is voor de fiets. Alle fietscompartimenten stonden vol met fietsen, met uitzondering, gelukkig, van het achterste compartiment.
De binnenstad van Den Bosch gonsde van het feit dat het dit jaar 500 jaar geleden is dat de schilder Jheronimus Bosch is overleden, beroemd om zijn duivelsfiguren en onheilspellende taferelen. In en rond Den Bosch worden dit jaar veel evenementen georganiseerd om dit te gedenken. Bij knooppunt 84 aan de Zuidwal was er uitzicht op een afmeerplaats, waarvandaan over de Binnendieze een historische rondvaart  door de binnenstad van Den Bosch kan worden gemaakt, een “hemel- en hellevaart” in de sfeer van de oude meester. Op palen in de Dieze waren figuren geplaatst die op schilderijen van Bosch waren afgebeeld zoals een blauw wezen, op een blaasinstrument spelend (Het Laatste Oordeel, middenpaneel), een rode vogelbode op schaatsen (Antoniustriptiek, linker luik) en een Ei-monster (Het Laatste Oordeel, middenpaneel). Verderop, in een park langs de Zuidwal, stond een metershoge giraffe, zoals afgebeeld op het linker paneel van De Tuin der Lusten. De kleurstelling van het beeld komt overeen met de kleurstelling van Bosch en evenals de schildering heeft ook het beeld een pluimstaart. Het beeld van de giraffe maakt deel uit van de “Bosch Experience”, een ontdekkingsroute door Den Bosch en omgeving, in het teken van Bosch’ drieluik “De Tuin der Lusten”. De “Bosch Experience” is ontwikkeld in samenwerking met het bekende Brabantse attractiepark De Efteling. De grote tentoonstelling in het Noordbrabants museum was aan mijn neus voorbijgegaan. Vandaag kon ik toch nog iets van de Bosch-sfeer proeven.

Berlicumseweg: landhuis

Berlicumseweg: landhuis

Kasteel De Wamberg

Kasteel De Wamberg

Een speelhuis en een kasteel
Langs de zuidkant van Den Bosch door oude wijken het Brabantse land in. Na langs de Oosterplas te hebben gefietst, de Aa overgestoken en tussen de Stevenkamerplas en de Berlicumseplas door richting Berlicum. Bij de Berlicumseweg aangekomen, rechtsaf. Eerst halt gehouden bij een groot landhuis bij de Peter de Gorterstraat. Verderop zicht op kasteel De Wamberg en het bijbehorende landgoed. Op een informatiepaneel is het kasteel “speelhuis” genoemd. De strekking van die benaming ontgaat me. Dit gebouw dateert uit 1930. De oorspronkelijke stichtingsboerderij, de Wambergse Hoeve, dateert uit de tweede helft van de veertiende eeuw en staat links naast het poortgebouw. Omdat de oprit van De Wamberg niet toegankelijk was, moest ik volstaan met een telefoto.
Landgoed De Wamberg voorbijgereden hebbend, rechtsaf richting knooppunt 82. De Zuidwillemsvaart overgestoken. Het restaurant aan de overzijde van het kanaal zag er uitnodigend uit maar het was nog te vroeg voor een lunch. De verwijsbordjes waren alweer enige tijd uit zicht, zodat ik in de buurt van het kanaal in de berm bij een schutting een plekje opzocht om op mijn smartphone de offline-routekaart te raadplegen. Dit tot ergernis van de bewoonster van het huis achter de schutting. De berm waarin ik stond, bleek deel uit te maken van haar tuin. Verder wilde ze zich ervan overtuigen dat ik geen plas zou doen of drugs zou gebruiken.
Enigszins ontstemd vervolgde ik mijn weg. Verderop zag ik een veld met zonnebloemen. Er stonden er niet veel, alsof het merendeel al geplukt was.

Kasteel Heeswijk, met zicht op de IJzertoren

Kasteel Heeswijk, met zicht op de IJzertoren

Kasteel Heeswijk
Na enige tijd kwam ik bij kasteel Heeswijk, één van de vier Topmonumenten van Noord-Brabant. Kasteel Heeswijk dateert uit de elfde eeuw en was oorspronkelijk een waterburcht. In de loop der eeuwen is het kasteel een aantal verwoest en herbouwd. In 1629 werd Kasteel Heeswijk ingenomen door Frederik Hendrik, die vandaaruit Den Bosch ging belegeren. De huidige vorm van kasteel Heeswijk dateert uit 1835. Tegenwoordig fungeert het kasteel onder andere als trouwlocatie, vergadercentrum en museum en vinden er veel culturele activiteiten plaats. Bij mijn aankomst was het terrein niet toegankelijk vanwege het huwelijk van een Chinees bruidspaar. De portier, met wie ik aan de praat was geraakt, vond het goed dat ik even op het binnenterrein keek.

Landgoed De Kersouwe: bosweg

Landgoed De Kersouwe: bosweg

Ik vervolgde mijn tocht in oostelijke richting en fietste door het landgoed Kersouwe. De fietspaden waren niet altijd even goed begaanbaar: rul zand, gaten in het wegdek. Stapvoets rijden, was soms de boodschap.
Vanaf knooppunt 61 de Heibloemsedijk gevolgd. Boerenland, afgewisseld met bos. Een stukje van de Justitieweg gevolgd en daarna de verwijsbordjes richting knooppunt 51 volgend. Bij de kruising van de Leeghandseweg met de Nistelrodesedijk rechtsaf, naar Vorstenbosch. In Vorstenbosch neergestreken op het terras van café De Schaapskooi en me tegoed gedaan aan cola en broodjes ham en kaas.

Oprit landhuis Zwanenburg

Oprit landhuis Zwanenburg

Landhuis Zwanenburg (links naast het hoge huis: boerderij)

Landhuis Zwanenburg (links naast het hoge huis: de boerderij)

Landgoed Zwanenburg: de gracht om het landgoed

Landgoed Zwanenburg: de gracht om het landgoed

Landhuis Zwanenburg voor de restauratie in 1950 Bron: https://www.bhic.nl/foto/75794c3c-45f9-11e3-a413-e766f7def202

Landhuis Zwanenburg voor de restauratie in 1950
Bron: https://www.bhic.nl/foto/75794c3c-45f9-11e3-a413-e766f7def202

Landhuis Zwanenburg
Na te hebben geluncht, verder door Vorstenbosch in zuidelijke richting. Ter hoogte van buurtschap Hazelberg rechtsaf. De Hazelbergsestraat gaat over in onverhard wegdek. Uitkijken is de boodschap. Na korte tijd langs de Middegaal gekomen en door Hoog-Beugt tot aan de Zwanenburgseweg, in aanvang geasfalteerd en na korte tijd onverhard.
Links van mij zag ik het witte landhuis Zwanenburg. Aan weerszijden van de oprit smeedijzeren toegangshekken, gesierd met zwanen. Op de muren waaraan de toegangshekken bevestigd zijn, staan kasteeltorens.
Vanouds is landhuis Zwanenburg een “versterkt huis”, een verdedigbare woning. In vroeger tijden stonden in het gebied rond Heeswijk-Dinther gebied zes versterkte huizen. Hiervan bestaat alleen landhuis Zwanenburg nog.
De meest vroege voorloper van landhuis Zwanenburg dateert uit het begin van de dertiende eeuw. De naam Swanenburgh dateert uit op zijn laatst 1488. De oudste gebouwen van het huidige landhuis dateren uit het begin van de zestiende eeuw. In 1670 verkregen de toenmalige eigenaren het recht om zwanen te houden. In de zeventiende en negentiende eeuw zijn er gebouwen bijgeplaatst. De boerderij links van het landhuis bijvoorbeeld dateert uit 1860.
Het gebied buiten de gracht die om het landhuis ligt, is vrij toegankelijk. Het is een natuurgebied dat deel uitmaakt van een ecologische zone. Het gebied binnen de gracht is niet toegankelijk. Desondanks besloot ik de oprit op te lopen. De heer Van Bouwdijk, de eigenaar, bleek niet thuis. Zijn zoon gaf me toestemming het landhuis vanaf het omliggende terrein in ogenschouw te nemen. In gedachten vergeleek ik het landhuis met het schilderijtje van broeder Koopie. Qua vorm waren de gebouwen die op het schilderijtje waren afgebeeld, duidelijk herkenbaar. De schilder had er wel zijn eigen, artistieke draai aan gegeven. Aan de overkant van de gracht die om het landgoed loopt, meende ik de plek te ontwaren waar degene moet hebben gestaan die in 1918 de toestand van het landhuis op een of andere wijze vastlegde. Het schilderijtje geeft echter niet de toestand van 1918 weer, schreef de heer Van Bouwdijk Bastiaanse later. De trapgevel dateert uit 1950 en was er nooit eerder. Dit is te zien op de zwart-wit afbeelding, afkomstig van het BHIC (Brabants Historisch Informatie Centrum) Het komt de heer Van Bouwdijk voor dat de toestand van het landhuis op het schilderijtje van broeder Koopie een mengeling is van voor en na de restauratie in 1950.

De Kilsdonkse molen (rechts: de oliemolen

De Kilsdonkse molen (rechts: de oliemolen)

De Kilsdonkse molen
Op nog geen steenworp afstand van landgoed Zwanenburg staat sinds 2008 de fraai herbouwde Kilsdonkse molen. Jaren geleden had ik deze molen gezien tijdens een scootertocht, nu tijdens een fietstocht.
Terwijl ik foto’s maakte, klonk het klateren van het stromende water van de waterloop om de molen, die ten tijde van mijn aankomst niet actief was.
De Kilsdonkse molen staat op de plaats waar in de vijftiende eeuw een watermolen is gebouwd, die korte tijd later als koren- en oliemolen ging fungeren. In de loop van de negentiende eeuw werd naast de watermolen een houten windmolen gebouwd. Beide molens vielen in 1842 ten prooi aan de vlammen. Nieuwe, stenen molens werden gebouwd: een watergedreven oliemolen en een watervlucht-korenmolen die door wind en water werd aangedreven. In 1880 werden de waterraderen verwijderd. De oliemolen ging als woonhuis fungeren. De korenmolen bleef tot kort na de Tweede Wereldoorlog in bedrijf; vanaf 1939 werd er niet meer op de wind gemalen, maar motorisch. De molen raakte meer en meer in verval; vanaf 1954 resteerde slechts een romp. In 2005 werd besloten het molencomplex te herbouwen naar de situatie in 1880 en het binnenwerk te herstellen. Drie jaar later vond de feestelijke opening plaats.

Dorshout: oude boerderij

Dorshout: oude boerderij

Schijndel: aardappelveld in bloei

Schijndel: aardappelveld in bloei

Doorleefd boerenland
Verder, richting Schijndel. Onderweg kwam ik door aloud boerenland. Veel boerderijen hier zijn gerestaureerd of het zijn moderne bedrijfsgebouwen maar regelmatig zijn er ook oude boerderijen te zien, die de sporen van de voorbije tijd dragen. Aan de Dorshout, dichtbij Veghel, staat zo’n oude boerderij. De zijmuren zijn zo te zien van latere datum dan de voormuur en lijken weggedrukt te worden. In de stilte die vanmiddag heerste, was het niet moeilijk hier een paard-en-wagen bij te denken en een stap in de tijd terug te maken.
Aan de rand van Veghel langs een oude spoorlijn gefietst richting Schijndel. Het gebied tussen de knooppunten 81 en 70 is een bebost gebied. Er staan hier veel populieren, zo kenmerkend voor Het Groene Woud, waarvan dit gebied deel uitmaakt.
Aan de rand van Schijndel, links van de Oetelaarsestraat stonden aardappelplanten in bloei, met aan de horizon twee tot drie langgevelboerderijen. Het was een mooie aanblik op dit zonovergoten uur van de dag.

Gemonde: langgevelboerderij aan de Bodem van Elde

Gemonde: langgevelboerderij aan de Bodem van Elde

Herinneringen ophalen
Bij knooppunt 90 linksaf, de Oetelaar op en door het gelijknamige buurtschap. Rechtsaf, de Bodem van Elde op met rechts een fraaie langgevelboerderij.
Na enkele honderden meters zag ik de oude boerderij van mijn oudtante, die overigens al jarenlang in een aangrenzend, nieuw gebouwd woonhuis woont. We herkenden elkaar direct. Aan tafel haalden we herinneringen op aan vroeger tijden en spraken we over wat er zich in de loop der jaren zoal had voorgedaan in ons leven en onze familie. Ik bracht het schilderijtje ter sprake. Mijn oudtante vertelde dat mijn overgrootvader getrouwd geweest was met de dochter van een pachter van de boerderij op de Zwanenburg en dat die dochter, toen mijn overgrootvader overleden was, met haar acht kinderen bij haar ouders op de boerderij introk.

De Dommel nabij Gemonde

De Dommel nabij Gemonde

Maisakkers en boerderijen

Maisakkers en boerderijen

Kasteel Nieuw Herlaer

Kasteel Nieuw Herlaer

Sterrenbos: graanakker

Sterrenbos: graanakker

Sterrenbos: "Regenbui", gedicht en schilderij van Leon Adriaans

Sterrenbos: “Regenbui”, gedicht en schilderij van Leon Adriaans

Gouden uren
De laatste tientallen kilometers braken aan. Eerst door het kleine Gemonde heen met de fraaie Lambertuskerk. Voorbij Gemonde kwam ik door het gebied dat van oudsher de Meierij van ‘s-Hertogenbosch wordt genoemd. Na de Kriekelaar hield de asfaltering op. Ik fietste door fraai natuurgebied om uit te komen bij een smalle, houten brug over de Dommel.
Evenwijdig aan de Dommel naar en door Sint-Michielsgestel, met onderweg uitzicht over maisakkers met boerderijen aan de rand. Ik herinner me nog dat de maisteelt oprukte in een tijd waarin veeteelt afnam. Zo was het in ieder geval mijn oudoom en oudtante vergaan, die in de jaren dat ik er op vakantie was kippen, varkens en melkvee hielden en in latere jaren deels op maisteelt overschakelden.
Niet door het centrum van Sint-Michielsgestel, maar aan de rand blijvend. Bij knooppunt 36 de Vughterweg overgestoken en halt gehouden bij kasteel Nieuw Herlaer. De hoge traptoren met ui dateert uit de vijftiende eeuw en is het oudste deel van kasteel Nieuw Herlaer. De kasteelgebouwen die er nu staan, dateren uit 1791 en vervingen toen de oude, vervallen kasteelgebouwen. In de jaren erna fungeerde het kasteel als seminarie, was het het eerste onderkomen van het Instituut voor Doven en bood het onderdak aan diverse zustercongregaties. In 1955 werd het kasteel eigendom van Stichting De Godshuizen. In de navolgende jaren werden hier zwakzinnige kinderen behandeld.
Voorbij Haanwijk valt de route samen met de LF7 en de bewegwijzerde Van Gogh fietsroute. Ik fietste over de Sterrenbos door natuurgebied Haanwijk. Hier heeft Leon Adriaans gewoond en gewerkt. Adriaans (1944-2004) is bekend als “de boerenschilder”. Levend in eenzaamheid, los van de gevestigde kunstwereld, beschilderde hij ruwe planken, veevoederzakken en zeildoek, op zoek naar inzicht en reizend door de onbekende gebieden van de ziel. In de berm langs het Sterrenbos heeft het Brabants Landschap informatieborden geplaatst met op elk bord een gedicht van Adriaans en de afbeelding van een van zijn schilderijen. Op het bord aan de rand van een grote graanakker aan het Sterrenbos staat een afbeelding van zijn schilderij “Regenbui”. Het kostte me weinig moeite om in dit schilderij de graanakker te zien, die zich voor mij uitstrekte. Het gedicht greep mij ook aan, het gesprek herinnerend dat ik eerder deze met mijn oudtante voerde.

Den Bosch: toren Sint-Janskathedraal

Den Bosch: toren Sint-Janskathedraal

Op verhaal komen
Even na zes uur reed ik Den Bosch binnen. Zou het me nog lukken in een souvenirwinkel een miniatuur Sint Jan kathedraal te kopen als herinnering aan deze dag? Helaas, de winkels waren gesloten. Ik moest me tevreden stellen met een foto van de toren van de Sint-Janskathedraal.
Het was nog te vroeg om naar huis te gaan. Na een korte tocht door de binnenstad, waar her en der ook beelden staan van figuren die door Jheronimus Bosch geschilderd zijn, besloot ik een maaltijd te nuttigen op het terras van restaurant La Cucaracha aan de Sint Janssingel, een Mexicaans specialiteitenrestaurant. Op de menukaart staan gerechten uit de Mexicaanse en Spaanse keuken. Na alle inspanning van vandaag voelde ik niet veel voor Spaanse pepers en hield het bij twee spiezen kippenvlees / champignons in romige saus, welke schotel geserveerd werd met gele rijst, kidneybonen en een salade. Voldaan en wel zette ik koers naar het station. Het was niet moeilijk een plaatsje te vinden voor de Zwarte Reus.

Familiegeschiedenis: de feiten
Met de informatie van mijn oudtante, de informatie van de heer Van Bouwdijk Bastiaanse (die een kopie toezond van ter zake doende pagina’s in het boek Heemkundige Parels, een uitgave van HKK [heemkundekring] De Wojstap) en geboorte-, overlijdens- en huwelijksdata, vermeld op diverse genealogische websites,  en in een latere fase informatie van mijn nicht Sylvia Kézèr, heb ik met betrekking tot de aantekening die mijn moeder achter op het schilderijtje van Huize Zwanenburg heeft geschreven, de volgende feiten op rij kunnen zetten.
Op 19 april 1880 is Maria (Mieke) Cordewinders, geboren in Sint-Oedenrode op 12 maart 1856, in het huwelijk getreden met Johannes van Berkel, geboren op 5 maart 1842, eveneens in Sint-Oedenrode. Het huwelijk werd gesloten in Veghel. Zij verhuisden naar Nijnsel, een klein dorpje in de buurt van Sint-Oedenrode. Uit het huwelijk tussen Mieke Cordewinders en Johannes van Berkel kwamen acht kinderen voort: zeven zoons en een dochter. Het oudste kind, Johannes Franciscus van Berkel, werd geboren op 29 januari 1881.
Mijn overgrootvader is op 25 maart 1893 in Nijnsel overleden. Tien maanden later, in januari 1894, trok mijn overgrootmoeder met haar acht kinderen (waaronder mijn grootvader) in bij haar ouders, Martinus Cordewinders en Johanna van den Oetelaar, mijn betovergrootouders, die in december 1893 pachter waren geworden van de boerderij op landgoed Zwanenburg.
Mijn moeder heeft Huize Zwanenburg, het landhuis op landgoed Zwanenburg, omschreven als “het ouderhuis van Opa van Berkel”, mijn grootvader. De feiten wijzen uit dat niet het landhuis het ouderhuis van mijn grootvader is geweest, maar de aanlendende boerderij.
Door toedoen van de familie Van Bouwdijk heeft mijn grootvader korte tijd bij de Jezuïeten gestudeerd. Daarna werkte hij in de buurt van Haps als spoorwegambtenaar. In die tijd ontmoette hij Dina Petronella Weijers, geboren in Gennep in 1890, met wie hij op 12 april 1914 in Gennep in het huwelijk trad. Het echtpaar verhuisde naar Utrecht. Uit hun huwelijk zijn twee kinderen voortgekomen, twee zoons. Hun oudste zoon, Johannes Herman Stanislaus van Berkel, was mijn vader, geboren op 20 juli 1915, overleden op 25 juni 1972. Johannes Franciscus van Berkel was mijn grootvader, Dina Petronella Weijers mijn grootmoeder, Johannes van Berkel mijn overgrootvader en Mieke van Berkel – Cordewinders mijn overgrootmoeder.

50 jarig huwelijk fam. Cordewinders (foto: archief HKK De Wojstap)

50 jarig huwelijk Martinus Cordewinders en Johanna van den Oetelaar (foto: archief HKK De Wojstap)

In 1905 vierden Martinus Cordewinders en Johanna van den Oetelaar hun gouden huwelijksfeest. Op de familiefoto die van de aanwezigen is gemaakt, zit op de voorste rij links van de tafel Martinus Cordewinders met naast hem mijn overgrootmoeder, Mieke van Berkel – Cordewinders. Rechts van de tafel zit Johanna van den Oetelaar. Op de foto staan verder nog een gehuwde zoon van Martinus en Johanna met zijn echtgenote, een ongehuwde zoon en drie ongehuwde dochters van Martinus en Johanna en kinderen van mijn overgrootmoeder. Mijn grootvader staat niet op de foto.
Johanna van den Oetelaar overleed in 1908; Martinus Cordewinders overleed in 1910. In juni 1912 verhuisde mijn overgrootmoeder met haar gezin naar Helmond.
Uit dit alles vloeit voort dat mijn grootvader van januari 1894 tot uiterlijk juni 1912 in landhuis Zwanenburg woonachtig is geweest, anders gezegd: maximaal 18 jaar.

Br. Ev. Koopmanschap SJ
P. Bhegeyn, oud-archivaris van de Nederlandse Jezuïetenorde, heeft mij laten weten dat Evert Koopmanschap geboren werd te Amsterdam op 28 juni 1920 en in Nijmegen is overleden op 19 september 1997. Koopmanschap was huisschilder van beroep en schilderde in zijn vrije tijd landschappen en portretten. Op de website “Genealogie online” is hij aangeduid met zijn volledige naam: Everardus Cornelis (Evert) Koopmanschap. De op de voorkant van het schilderij vermelde naam “Koopie” is een verkorting van de familienaam “Koopmanschap”.

Waar een fietstocht al niet goed voor kan zijn!

Zie ook: HKK De Wojstap, nieuwsbrief #8, augustus 2016

De Meern, 15 juli 2016
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje
(gedetailleerde kaart en GPS-download op route.nl)

Routekaartje "Brabantse wortels" http://www.openstreetmap.org/copyright

Routekaartje “Brabantse wortels” http://www.openstreetmap.org/copyright

 

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van landschappen, boerderijen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Brabantse wortels (Den Bosch – kasteel Heeswijk – Vorstenbosch – landgoed Zwanenburg – Schijndel – Den Bosch, 73 km)

  1. Hans Offermans zegt:

    Misschien zijn deze 2 URL’s interessant voor u:
    http://home.kpn.nl/hofferma_1/kasteel_Zwanenburg.htm#Zwa2
    https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/zwanenburg

    Groeten van
    Hans Offermans
    Veghel

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s