Herfst 2016: erwtensoep en bockbier! (De Meern – De Hoef – Nieuwkoopse Plassen – De Meern, 73 km)

Doorkomstplaatsen (routekaartje onderaan dit blog)
De Meern – Máximapark – Vleuten – kasteel De Haar – parkbos De Haar – Laag Nieuwkoop – Teckop – Spengen – De Hoef – Noorden – Nieuwkoop – Zuideinde – Meije – Zegveld – Woerden – Breeveld – De Putkop – Breudijk – De Meern
Solo. 73,96 km in 3:49:45; AvS: 19,31km/u.
Zonnig. 7,5 – 14,4º. Z kracht 1 – N kracht 2.

Fotoalbum →

(aanklikken van een foto resulteert in een vergroting)

De Meern: Prinses Beatrixlaan

De Meern: Prinses Beatrixlaan

Vijftig tinten bruin
Erwtensoep en bockbier, herfst-ingrediënten voor toerfietsers zoals koek en zopie winter-ingrediënten zijn voor schaatsers. Onder een strakblauwe hemel met zacht weer en volop zon op weg gegaan met de Zwarte Reus om van de herfst te genieten. Met een beetje geluk zou ik op tijd terug zijn voor het bockbierfestival dat ’s middags op winkelcentrum Mereveld zou worden gehouden.
Net als in andere jaren bood de Prinses Beatrixlaan vandaag een prachtige aanblik. Het blad van de bomen aan weerszijden van de weg was bont gekleurd door de herfst en de verschillende bomen hadden zo hun eigen herfsttinten. Vijftig tinten bruin…

Máximapark: geschubde inktzwam

Máximapark: geschubde inktzwammen

maximapark: anafora restaurant

Máximapark: Anafora Parkrestaurant

Het Máximapark
De grasvelden bij de ingang van het Máximapark stonden vol met geschubde inktzwammen. Ook verderop in het park groeiden ze in grote getale. De geschubde inktzwam komt vooral voor op grond die door mensen bewerkt is, zoals bemeste grasvelden of bermen.
Halverwege het park gestopt om te genieten van de aanblik van het Anafora Parkrestaurant bij de Japanse tuin, gelegen aan de Vikingrijn. In deze vroege fase van de rit had ik nog niet de behoefte om neer te strijken op een terras. In het spiegelgladde water van de Vikingrijn zwommen twee zwanen langzaam voorbij.
De nieuw aangelegde Vikingrijn meandert door het Máximapark en volgt de oorspronkelijke loop van de Oude Rijn. Tijdens de aanleg van de Vikingrijn stuitten de werklieden op een vroegmiddeleeuws schip in de bedding van wat vroeger de Oude Rijn was. Nadat het schip was onderzocht, werd het weer toegedekt. In tegenstelling tot twee oude Romeinse schepen die in deze omgeving gevonden zijn, is het niet tentoongesteld.

vleuten-hamtoren

Vleuten: de Hamtoren

Kasteel De Haar

Kasteel De Haar

Kasteel De Haar ridder bij de vlaggemast

Kasteel De Haar: ridder bij de vlaggemast van de Riddertoren

Een toren, een kasteel en een ridder
In Vleuten aangekomen, linksaf, de Hindersteinlaan op. Langs de Torenpleinkerk met daarvoor de zilverkleurige “Appel van Vleuten”, een kunstwerk ter herinnering aan de vroegere fruitteelt hier.
De witte “Broederschapshuisjes” stonden er stralend bij. Deze huisjes zijn gebouwd tussen 1599 en 1624 in opdracht van de Broederschap van Onze Lieve Vrouwe en dienden eeuwenlang voor de huisvesting van arme mensen.
De Dorpsstraat gaat over in de Parkweg. Aan de Hamweg, links van de Parkweg, staat de Hamtoren, het restant van het in 1260 gebouwde en in 1872 gesloopte kasteel Den Ham. De Hamtoren is 35 meter hoog. Op de muren zijn nog de contouren van andere delen van het kasteel zichtbaar.  Het water waaraan de Hamtoren ligt, is een vroegere inham van de Oude Rijn.
Over het fietspad langs de Parkweg naar kasteel De Haar. Boven mij klonken de snerpende kreten van twee buizerds die van de thermiek profiteerden. Ik dacht door het inslaan van de weg over het terrein van Golfclub De Haar een stukje af te snijden. Helaas. Het einde van de weg was afgesloten met een hek. Onverrichterzake terug.
Op de Rijndijk foto’s genomen van kasteel De Haar en het bronzen beeld op de Riddertoren van een ridder die zo te zien de wacht houdt. Dit beeld, geplaatst tijdens de restauratie in 2001-2011, is vervaardigd op basis van de originele tekeningen van zijn loden voorganger die in 1910 op de toren werd geplaatst en in 1926 wegens verzakking moest worden verwijderd. Onder het beeld zijn er diverse wapenschilden, waaronder het wapenschild van de familie Van Zuylen en dat van de stad Utrecht met daarop het getal 1607. Wat of dit getal voorstelt, is niet bekend.

Kockengense molen

Kockengense molen

Molen in rust
Over het nieuw aangelegde fietspad door Parkbos De Haar, een park, volop in ontwikkeling, naar Laag Nieuwkoop en daarvandaan over de Wagendijk naar de Kockengense molen. De molen maalde niet. Er was geen enkele vorm van activiteit in of rond de molen te bespeuren maar er was dan ook nagenoeg geen wind.
De Teckop afgereden tot aan de Hollandse Kade. Rechtsaf, deze smalle kade op om uit te komen bij de N401 en daarvandaan linksaf door Spengen. Uit het weiland kwam een haas aangesneld. Opgejaagd door hardlopende kalveren die de kolder in de kop hadden gekregen? Wie zal het zeggen. De haas zocht een schuilplaats in het hoge gras langs de sloot. Ik reed eventjes door en besloot terug te rijden. Leuk, immers, om het verslag van een fietstocht op te sieren met een foto van een schuilende haas. Jammer. De haas kreeg me in de gaten en spurtte weg, sprong in een sloot die haaks stond op de sloot waarlangs hij liep en zwom, ik geloofde mijn eigen ogen niet, naar de overkant om ver weg in het weiland zijn heil te zoeken.
Aan het einde van Spengen linksaf, de Geerkade op en vervolgens over de Wilnisse Zuwe naar TOP Heinoomsvaart. Vanaf de Wilnisse Zuwe is goed te zien hoe het land in de loop der eeuwen ingeklonken is. Her en der kleine natuurgebiedjes met soms een informatiepaneel.

Polders Bovendijk: grauwe ganzen

Polders Bovendijk: grauwe ganzen

Ganzentrek
Voorbij TOP Heinoomsvaart de Bovendijk gevolgd met links polderland waar grote groepen grauwe ganzen aan het fourageren waren. Nadat een V-vlucht ganzen over me heen was gevlogen en in de polder was geland, besloot ik af te stappen en naar de overkant van de Bovendijk te wandelen, in afwachting van een nieuwe vlucht ganzen die aanstalten zou maken om te landen. Het lot was me niet gunstig gezind. De ganzen aan de rand van de sloot kregen in de gaten dat ze bekijks hadden, vlogen op en waarschuwden hun soortgenoten. Binnen de kortste keren begaf de hele kolonie zich een paar honderd meter verderop in het weiland en had ik het nakijken.
Door naar het Molenland dat niet alleen de naam van een weg is, maar ook van een klein natuurgebied zoals er hier zoveel zijn. Door het heldere weer kon ik mijlenver weg kijken. Diep in het weiland, aan de rand van een sloot, stond een Grote Zilverreiger. Te ver weg voor de camera, helaas en ik had geen mogelijkheid de camera in maximale telestand te stabiliseren zoals bij het nemen van de foto van het beeld van de ridder op de top van de Riddertoren van kasteel De Haar.

De Hoef: voormalige brugwachterswoning

De Hoef: voormalige brugwachterswoning

Oude spoorlijn
Via de Westerlandweg en de Hoofdweg naar De Hoef Oostzijde, een slingerende, smalle dijk langs de Kromme Mijdrecht. De bochten hier zijn erg scherp, zodat hard aanstormen uit den boze is. Er is namelijk geen zicht op tegenliggers.
Bij de Tweede Hoefweg / Oude Spoorbaan de Kromme Mijdrecht overgestoken en terug over De Hoef Westzijde. De brug hier heet de Oude Spoorbrug. Vroeger liep hier de spoorweg tussen Uithoorn en Alphen aan den Rijn. Het huis met op de muren het nummer 55 is de voormalige brugwachterswoning. Het stationsgebouw dat hier vroeger stond en nummer 54 droeg, is in 1980 gesloopt.

Natuurgebied "De Groene Jonker"

Natuurgebied “De Groene Jonker”

Natuurgebied
Langs de Kromme Mijdrecht gefietst tot aan een smal schelpenpad rechts, dat deel uitmaakt van de bewegwijzerde ANWB – Zevenhoven fietsroute. Het schelpenpad komt uit bij het gemaal Mijdrecht. Ik twijfelde even of ik rechtsaf zou gaan en de fietsroute zou volgen en koos ervoor om linksaf gaan en te genieten van het authentieke polderlandschap waarin de verkaveling zo goed te zien is aan het slotenpatroon.
Polders en plassen wisselen elkaar af. Rechts van mij kreeg ik zicht op natuurgebied De Groene Jonker, een eldorado voor weide- en watervogels en… voor wandelaars want in de afgelopen tijd zijn er wandelpaden aangelegd.

Nieuwkoop, Het Vliegend Paard: verse erwtensoep

Nieuwkoop, ’t Vliegende Paard: verse erwtensoep

Verse erwtensoep
Via Noorden naar Nieuwkoop gereden over de Simon van Capelweg. Voor mij reed een auto, die regelmatig moest stoppen om ruimte te geven aan een tegenligger. Mij restte niets anders dan ook in de remmen te gaan. Het haalde de vaart een beetje uit de rit.
In Nieuwkoop aangelegd bij eetcafé t Vliegende Paard. Op het krijtbord op het terras was de mededeling geschreven dat er verse erwtensoep op het menu stond. Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Naar binnen. “Klein of groot?” vroeg de barkeeper. “Doe mij maar groot en een cola” was mijn antwoord. Na een minuut of tien serveerde de kok in hoogsteigen persoon een grote soepkom met wel een halve liter erwtensoep. “Dat zal u best smaken” zei hij, mijn fietskleding ziende. Alle ingrediënten van een goede, goed gevulde erwtensoep waren aanwezig en ik had er dan ook een beste maaltijd aan, terwijl uit de luidsprekers een remix klonk van “Anyway the wind blows”, een blues ademend sessienummer van wijlen J.J. Cale.

Nieuwkoopse Plassen

Nieuwkoopse Plassen

Nieuwkoopse Plassen
Verzadigd en wel doorgereden over het Zuideinde en bij een fietswegwijzer linksaf, het Meijepad op. Dit fietspad voert langs en over de Nieuwkoopse Plassen. Vroeger was het een smal, geasfalteerd fietspad. Het asfalt heeft plaats gemaakt voor betonnen platen en het fietspad is breder geworden. Voor wandelaars is er langs de oever van de Nieuwkoopse Plassen een apart pad aangelegd. Het oogt allemaal nog erg nieuw maar het komt het plezier van fietsers en wandelaars zeker ten goede. Iedereen heeft de ruimte.
Het steile ophaalbruggetje halverwege het fietspad is er nog steeds. Hiervandaan is er een mooi uitzicht over de plassen. Vandaag was er vrijwel geen watervogel te zien.

Zegveld, Hazekade: oorlogsmonument

Zegveld, Hazekade: oorlogsmonument

Oorlogsleed
Bij de watertoren van Meije linksaf en vervolgens rechtsaf, de Hazekade op richting Zegveld. De wind in de rug en het tempo tamelijk hoog. Links van de kade, in een sloot, staat een klein monument bij de plek waar de San Antonio Rose, een Amerikaanse B-17 bommenwerper, op 21 februari 1944 uit de lucht werd geschoten door zes Duitse Messerschmitt-jachtvliegtuigen. Daarbij kwamen acht boordschutters van de San Antonio Rose om het leven. De twee overige bemanningsleden werden krijgsgevangen gemaakt. Zij overleefden de oorlog.
Het monument bestaat uit het vooraanzicht van de bommenwerper die op twee bogen aanvliegt, die symbool staan voor hoop, respect en dankbaarheid. Op een plaquette zijn de lotgevallen beschreven van de bemanning van de bommenwerper. Het monument is ontworpen door Wout Meijer, een inwoner van Zegveld, die ook het initiatief heeft genomen tot het plaatsen ervan.

Breudijk: appelboom

Breudijk: appelboom

Appeltjes voor de dorst
Door Zegveld heen en over het fietspad langs de Hoofdweg richting Woerden. Het geraas van het autoverkeer moet hier voor lief worden genomen. Over het uitzicht valt er niets te klagen: weids weiland.
Voorbij Woerden over Breeveld richting Harmelen tot aan het viaduct bij De Putkop. Daarvandaan over de Breudijk met links van het fietspad een boomgaard waar verscheidene bomen nog vol hingen met vuurrode appels, alsof men geen tijd had gehad ze te plukken. Graag had ik er een paar meegenomen maar de sloot was te breed en te diep. Geen appeltjes voor de dorst. Dan maar op naar het bockbier!

De Meern, Mereveldplein: Bockbierfestival

De Meern, Mereveldplein: Bockbierfestival

Bockbierfestival
Om een uur of vier kwam ik aan in De Meern. Door naar winkelcentrum Mereveldplein. In het midden van het plein, vlak bij de boom, stond een kroegbar waar uit de tap bockbier werd geschonken en waar van diverse brouwers sixpacks met bockbierflesjes werden verkocht. Een serveerster liep rond met een schaal met hartige hapjes.
Afgestapt zijnde, kreeg ik het koud. De rillingen liepen over mijn lijf. Ik voelde er dan ook niet veel voor om in de open lucht aan het bier te gaan. Het zonovergoten plein en de feestelijke stemming waren voor mij echter een mooie afsluiting van deze herfsttocht. Met een tevreden gevoel zette ik koers naar huis.

De Meern, 29 oktober 2016
Theo van Berkel

Fotoalbum →

Routekaartje
Gedetailleerde kaart op https://www.strava.com/activities/759297453
GPS-download: voer de URL van de kaart in op http://strava-tools.raceshape.com/vpu.

Routekaartje "Herfst 2016: snert en bockbier"

Routekaartje “Herfst 2016: erwtensoep en bockbier”

 

 

Advertenties

Over Theo van Berkel

Enthousiast toerfietser die tijdens zijn tochten graag foto's maakt van beelden, boerderijen, landschappen en molens en die grappige situaties beschrijft die zich onderweg voordoen.
Dit bericht werd geplaatst in Fietstochten, Fotografie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s